Izvor: Politika, 14.Sep.2014, 13:15 (ažurirano 02.Apr.2020.)
Francuski džihadista mučio otete sunarodnike
Novinari otkrili da su ih pripadnici Islamske države manje mučili jer su znali imena džihadista koji učestvovali u ratu u Bosni
Pošto je Velika Britanija otkrila da ubice američkih novinara iz redova Islamske države govore engleski sa akcentom londonskih predgrađa, Francuska otkriva „podvige” svojih državljana koji se bore u redovima džihadista u Iraku i Siriji.
Francuz Medi Nemuš, optužen za ubistva ispred Jevrejskog muzeja u Briselu 24. maja, >> Pročitaj celu vest na sajtu Politika << jedan je od boraca za islamski kalifat koji su bili zaduženi za taoce. Prepoznala su ga četvorica francuskih novinara koji su oslobođeni 20. aprila, zahvaljujući tome što je, prema nepotvrđenim informacijama, Francuska platila 18 miliona dolara otmičarima, što je Pariz „odlučno” demantovao.
Pre nego što su pušteni na slobodu, njihovi tamničari su ubili mladog ruskog taoca upozoravajući ih da će ista sudbina snaći ostale zatočenike ukoliko progovore o uslovima u kojima su ih držali.
Nakon ubistava Džejmsa Folija i Stivena Sotlofa u spektakularnom mizanscenu dekapitacije, čiji je snimak obišao svet, francuski novinari koji su mesecima delili sudbinu sa ovom dvojicom američkih kolega odlučili su da razbiju tabu.
Otkrivajući detalje zatočeništva opisali su metode mučenja kojima su bili podvrgnuti zarobljenici pripadnika Islamske države, koje su zavisile od nacionalne pripadnosti i od profila talaca, kao i od toga da li njihove zemlje plaćaju otkup, iako im ni to ne garantuje da će preživeti.
Francuzi su uglavnom bili podvrgnuti batinanju, Amerikanci, poput Folija, i simulaciji davljenja, metoda koja je primenjivana i na zatvorenicima u američkom zatvoru Gvantanamo. Rusi nemaju nikakve šanse da prežive jer njihova zemlja ne plaća otkup.
Prema iskazima francuskih novinara, među dželatima je bilo i nekoliko Francuza, jedan od njih i Nemuš, ili Abu Omar, kako glasi ime pod kojim se borio u Siriji. On se iživljavao na njima i pretio da će ih ubiti ne hajući za otkup, zbog čega su njegove sirijske i iračke „kolege” morale da intervenišu. Još suroviji je bio prema sirijskim zarobljenicima, koje je mučio po čitavu noć u podzemnim prostorijama napuštene bolnice u Alepu.
Uprkos tome što je bio poznat evropskim obaveštajnim službama, Nemuš je uspeo da se vrati u Evropu i počini ubistva u Briselu, pre nego što je uhapšen 30. maja u rutinskoj kontroli autobusa u kome je putovao iz Amsterdama.
Prema informaciji dnevnog lista „Liberasion”, koju su demantovale francuske vlasti, spremao je atentat u Parizu koji je planirao da izvede 14. jula, za vreme vojne parade na Šanzelizeu. Ovaj tridesetogodišnjak je jedan od nekoliko hiljada zapadnih dobrovoljaca u redovima Islamske države koji sanjaju da džihad prenesu u zemlje iz kojih dolaze, najčešće u Veliku Britaniju i Francusku.
Njegov profil je tipičan za radikalizovane Francuze u redovima islamističke internacionale.
Odrastao je u Rubeu, radničkom gradu na severu Francuske sa velikim brojem imigranata iz bivših francuskih kolonija na severu Afrike. Sin nepoznatog Alžirca rano detinjstvo je proveo u prihvatilištu za nezbrinutu decu.
Neuspeh u školi, sitni prestupi koji su prerasli u ozbiljnije krađe odveli su ga na petogodišnje odsluženje zatvorske kazne. Radikalizovao se u zatvoru, uz grupu zatvorenika koju su činili islamisti, pustio je bradu i počeo da se moli pet puta dnevno.
Televizor je tražio samo jednom, kada je jedan drugi radikalizovani Francuz alžirskog porekla, tri godine mlađi Muhamed Mera, po povratku iz Avganistana u martu 2012. godine ubio sedam osoba u Tuluzi, pre nego što je usmrćen u okršaju sa policijom. Mera je za njega postao „najveći Francuz koga je Francuska ikad imala”.
Njegov idol iz starije generacije je Lionel Dimon, član „bande iz Rubea” koju su činili francuski džihadisti koji su se borili u Bosni. Dimon je zajedno sa Kristofom Kazom, vođom ove bande, bio deo zloglasne jedinice „El mudžahid” koja se jedno vreme borila u sklopu vojske Alije Izetbegovića i koja se istakla strašnim zločinima nad vojnicima bosanskih Srba i nad civilnim stanovništvom.
Džihadisti raznih nacija, a pre svega iz Avganistana, Pakistana i sa Bliskog istoka, kojih je u Bosni bilo između dve i tri hiljade, koristili su slične metode koje danas koriste pripadnici Islamske države, uključujući odsecanje glava zarobljenicima i snimanje svojih zločina kamerama kao materijal za regrutovanje.
U jednoj od naročito morbidnih scena koju su snimili u kampu Gostović, u kome se u tom trenutku nalazio i Kristof Kaz kao i još jedan član potonje bande iz Rubea, Mulud Bugelan, pripadnici „El mudžahida” igraju fudbal sa glavom srpskog vojnika.
Jedan od bivših talaca Islamske države, francuski novinar Didije Fransoa, ispričao je kako je Medi Nemuš, od koga je u početku dobijao i po četrdeset udaraca štapom u glavu, nakon tri meseca „omekšao” prema njemu, jer je znao imena svih ratnih drugova Dimona iz „7. brigade slavnih bandita koji su branili Sarajevo”.
Ana Otašević
objavljeno: 14/09/2014
