Izvor: Blic, 16.Sep.2010, 01:35 (ažurirano 02.Apr.2020.)
Nosilac plamena umetnosti
Stihovi Laze Kostića, pesma „Među javom i međ snom“, koje je maestralno kazivao Petar Kralj nad humkom Radeta Markovića (1921-2010) u Aleji velikana, bili su poslednji pozdrav doajenu ovdašnjeg glumišta. Sahrani je prisustvovao i predsednik Srbije Boris Tadić, a oproštajni govor održao je ministar kulture Republike Srbije Nebojša Bradić.
Nakon završenog opela, ispred kapele na Novom groblju ministar >> Pročitaj celu vest na sajtu Blic << Bradić je, iskazavši poštovanje porodici i svim poštovaocima dela Radeta Markovića, između ostalog rekao: „Bestidno mlad. Od njegovog prvog filma ’Bestidna mladost’ Rade Marković je postao besmrtnik pre smrti. Veliko je njegovo delo; preko sto filmova, preko dve stotine uloga u pozorištu, zatim na radiju, u „Filmskim novostima""
Svoje darove i talenat nesebično je davao studentima, ali i kolegama s kojima je išao putem kojim se ređe i teže ide. Nosio je vatru, nosio je plamen umetnosti." Istakao je ministar Bradić i da je Rade Marković još od svojih prvih dana bavljenja umetnošću imao svojevrsnu misiju koja se ogledala ne samo u njegovim ulogama, već i u inicijativama i poduhvatima koji daleko prevazilaze uloge, kao kada je, primerice, bio među onima koji su osnivali Beogradsko dramsko pozorište, „Atelje 212""
Rečima: „Tom nosiocu plamena umetnosti srpska kultura odaje počast", Nebojša Bradić je završio obraćanje.
Sahrani su prisustvovali brojni kulturni i javni radnici među kojima i Milena Dravić, Dejan Mijač, Svetlana - Ceca Bojković, Vojislav Brajović, Gorica Mojović, Svetozar Cvetković, Branko Cvejić, Puriša Đorđević, Jagoš Marković, Radoslav Zelenović, Ružica Sokić, Darinka Matić-Marović, Dejan Zečević, Dragan Vujić Vujke, Milica Zarić, Gorčin Stojanović, Đurđija Cvijetić, Ksenija Jovanović, Dragana Varagić, Dragan Petrović Pele, Boris Liješević, Radmila Živković, Srđan Timarov, Radmila Tomović, Pavle Minčić i mnogi drugi.
Moglo se čuti na jučerašnjoj sahrani kako ljudi, tiho, između sebe govore o tome kako je maestralan glumac Rade Marković bio, sa koliko je posvećenosti i truda - koji su delovali kao očaravajuća lakoća - pristupao poslu, kako je bio vedrog, večno mladog duha, čovek čija je duhovitost bila pritajena a snažna, šarmer bez mnogo gestova, tih a odan i prijatelj i saradnik" Neko se prisetio kako je Rade Marković govorio da je kroz glumu došao do svoje ličnosti, do pogleda na svet, do stava prema životu i da je, kada je 2001. dobio najveće glumačko priznanje „Dobričin prsten", kazao da se njegov život poklapa sa XX vekom koji je stoleće haosa, krajnjih protivrečnosti, i u pozitivnom i u rušilačkom smislu, što je jedan fini pakao, pun dramatike i obrta.
