Izvor: Politika, 08.Sep.2011, 23:01 (ažurirano 02.Apr.2020.)
Prvi put krov za gledaoce
U trenutku kad su na igralištu raspakivani sanduci s rekvizitima za atletiku i tenis stigla je vest da je objavljen rat Srbiji. – „Plavi” tri puta gradili svoj dom
Klub bez svog igrališta je isto što i beskućnik. Zato je BSK od samog početka ogromnu pažnju posvećivao tom pitanju.
Prilikom svog osnivanja od beogradske opštine je zatražio i dobio zemljište. Bilo je to na Trkalištu kako se zvao prostor između sadašnjeg Pravnog fakulteta i Vukovog >> Pročitaj celu vest na sajtu Politika << spomenika.
„Članovi su bili ostavljeni sami sebi jer tada razumevanja za sport nije bilo, te prema tome ni pomoći. U prvo vreme na terenu su učinjene samo manje pripreme. Podignuti su golovi a samo zemljište na pojedinim mestima je poravnjeno. Na takvom igralištu održana je prva utakmica B.s.k-a, a u Beogradu prva utakmica na obeleženom igralištu”, zapisano je u spomenici „plavih” povodom 20 godina postojanja. „Na ovoj utakmici igralište je bilo ograđeno pobijenim kolčevima, između kojih je bilo razapeto uže.”
Preko zime su rešili da na tome ne ostanu. Dali su iz svog džepa koliko su mogli, a ostatak su dobili na menicu od Beogradskog kreditnog zavoda. Plan za uređenje igrališta izradio je sam predsednik kluba inž. Andra Jović, koji je toliko zadužio BSK da nisu hteli da biraju drugog na to mesto, čak i kada je on posle rata premešten u – Maribor.
Da bi troškovi bili manji klub je sam kupio kolica, ašove, lopate, pijuke... Po nivelaciji terena, a ona je, s obzirom da su radna snaga bili robijaši s nadnicom od 20 para, išla sporo, podignut je plot, pa barijere ispred gledališta, onda klupe za sedenje i na kraju biletarnice s malom tribinom na kojoj je bilo 10 loža sa po šest sedišta i jednom velikom počasnom ložom. Ispod te tribine bile su tri prostrane svlačionice.
Posao je završen tek na jesen 1913, a svečano otvaranje je bilo na Vaskrs 1914. utakmicom protiv Munkača iz Subotice (4:1). Iako je BSK osnovan pre svega zbog fudbala on je odmah počeo da priprema teren i za razvoj ostalih sportskih grana – počelo se od atletske staze i tri teniska igrališta. I baš u trenutku kad su raspakivani sanduci s rekvizitima naručenim za te sportove stigla je vest da je – Austro-Ugarska objavila rat Srbiji!
Po padu Beograda zavojevači su tu smestili komoru, koja je sve što je bilo od drveta iskoristila za loženje. A kad je ona otišla odatle igralište je 1917. preorano i na njemu zasađen kukuruz, a naredne godine – repa.
Po oslobođenju, s proleća 1919, počelo se sve iz početka. Najmlađi članovi (Mihailo Andrejević, Borivoje Vasiljević, Andra Kojić, Boško Simonović, Nikola Simić i još neki) nekako su poravnali igralište da bi za Vaskrs mogla da se odigra utakmica s češkim vojnicima. Od prihoda je kupljeno drvo za golove i isplaćene nadnice zarobljenim Bugarima koji su pripomogli ravnanju igrališta.
Od zarade s utakmica s engleskim i francuskim vojnicima kupljena je od direkcije ratnog plena pletena žica i njome ograđen teren oko koga su postavljene prve klupe i podignuti jedna loža i baraka za svlačenje.
Pošto je Jugoslavija počela da ograđuje svoje igralište, koje je bilo u nastavku BSK-ovog, onda su se „plavi”, da ne bi zaostali, zadužili i postavili plot. Krajem 1922. podigli su prvu pokrivenu tribinu kod nas sa 700 mesta.
Zbog izgradnje tehničkih fakulteta Jugoslaviji je oduzeto igralište, a BSK je svoje morao da okrene pod uglom od 90 stepeni, što je takođe koštalo. Zbog podizanja zgrade Državne arhive i „plavi” su 1928. ostali bez igrališta.
Ponovo su se obratili opštini i dobili zemljište na Topčiderskom brdu, blizu Jugoslavije.
Iako se treći put za 15 godina počelo sve iz početka polet je bio veći nego ikada, pa je sagrađen stadion za 30.000 gledalaca. Na njemu su gostovale takve ekipe kao što su engleska i italijanska reprezentacija. Bila je tu i atletska staza (održana je Balkanijada), a nameravano je da to postane pravi sportski centar s teniskim igralištima, terenima za hazenu, bazenom...
Međutim, rat je sve to prekinuo. U bombardovanju u Aprilskom ratu 1941. BSK-ov stadion je gotovo prošao neoštećen, ali na nastavak gradnje više nije moglo ni da se pomišlja. Tim pre što su opet počele da padaju bombe, ovog puta anglo-američke.
Po završetku rata BSK-ovom stadionu je najpre dato ime „Dvadeseti oktobar”, a u leto 1945. ga je preuzela Jugoslovenska armija. Tri godine kasnije je srušen i na njegovom mestu je 1949. sagrađen današnji stadion Partizana.
Sutra: Vek OFK Beograda – prevara veka
Ivan Cvetković
objavljeno: 09.09.2011
