Izvor: B92, 16.Sep.2013, 10:01 (ažurirano 02.Apr.2020.)
Nešto mudro u državi danskoj
Ovog ponedeljka nastavljamo serijal o rekonstrukciji srpskog fudbala.
U prva dva nastavka ovog serijala videli smo na kojim mestima srpska Superliga odudara od takmičenja u zemljama slične veličine i državama regiona, po broju timova, sistemu takmičenja, geografskoj razuđenosti.
U trećem delu upoznaćemo se detaljno sa primerom države koja je krenula sa dna i za 20 godina sistematičnog rada podigla se do ozbiljne pozicije u evropskom fudbalu. To je učinjeno prateći >> Pročitaj celu vest na sajtu B92 << jasnu strategiju – potpuna profesionalizacija, razdvajanje održivih od neodrživih klubova, zajednički rad lokalnih vlasti i privatnih investitora, regionalizacija, skauting na domaćim terenima i na udaljenim kontinentima. Sve to je takmičenje učinilo relativno ravnopravnim i podiglo posetu, koja je dovela sponzore, omogućila sasvim pristojan ugovor o TV pravima i na kraju donela rezultat i u evrokupovima.
No, kako red nalaže, krenimo od domaćeg primera. Neravnoteža je jedan od osnovnih problema srpskog društva, a u fudbalu je očigledna već iz pogleda na mapu Superlige. I daleko od toga da je problem samo u beogradizaciji.
Istočna polovina države gotovo je prazna. Do ulaska niškog Radničkog u ligu posle 11 godina pauze desna obala Morave praktično nije imala ekipu u elitnom rangu, osim kratkog boravka Mladog Radnika. Na tlu regiona Južna i Istočna Srbija (9 okruga, preko milion i po stanovnika, površina veća od zbirne površine Vojvodine i grada Beograda) elitni fudbal gotovo da se ne igra.
Slično je na primeru Vojvodine, gde Banata (45 posto površine i 30 posto stanovnika severne pokrajine) skoro da nigde nema, dok su Bačka i Srem imali u 7 sezona Superlige 6 različitih klubova. Za to vreme jedan okrug u srcu Srbije svake sezone ima za koga da navija, a često podršku mora da deli na 2 ili 3 kluba.
Opširnije pročitajte u temi Vladimira Novakovića.
