Izvor: Sportske.net, 03.Avg.2016, 14:11 (ažurirano 02.Apr.2020.)
Voriorsi su sve prepisali od Jugoslavije! (foto)
Novinar američkog magazina 'Rolingstoun' Tom Hokins piše da nijedna ekipa nije toliko promenila tok košarke kao reprezentacija bivše Juge.
Hokins u podrobnoj analizi, u kojoj se bavi razvojem košarke u poslednjih četvrt veka, ocenjuje da ne postoji savršenija košarkaška ekipa od jugoslovenske reprezentacije s kraja 80-ih i početka 90-ih godina prošlog veka.
"Istorija velikog tima Jugoslavije u kasnim 80-im i ranim 90-im godinama prošlog veka i način >> Pročitaj celu vest na sajtu Sportske.net << na koji se on raspao, odlično je dokumentovana u filmu 'Jednom braća', vidi se na koji način su se dezintegrisali jugoslovenski igrači koji su nekada bili bliski prijatelji, posebno srpska zvezda Vlade Divac i dinamični hrvatski bek Drazen Petrović.
Košarkaška zaostavština te selekcije ipak je ostala nedovoljno dokumentovana, jer je to verovatno najuticajniji tim u poslednjih 25 godina na svetu. Zaboravite na Džordanove Bulse, na Sparse, na bilo koji Lebronov tim ili na Voriorse: Jugoslavija je napravila modernu igru onakvom kakvom je danas vidimo", navodi se u tekstu.
Pomenuti novinar kaže da niko bolje od Jugoslavije nije napavio sponu između timskog i individualnog sporta, što je, po njemu, košarka kakvu danas gledamo.
"U fudbalu postoji 11 igrača na terenu i čak ni najbolji na svetu ne mogu sami da nose ceo tim, što se moze videti u primerima Lionela Mesija i Kristijana Ronalda kada igraju za reprezentaciju. Individualni sprot kao sto je tenis je potpuna suprotnost, gde pobeda i poraz zavise samo od jedne osobe, a teniski mečevi na najvišem nivou se igraju u glavama tenisera isto onoliko koliko se igraju i na terenu.
Košarka je negde između, nešto između inditivdualizma i kolektivizma. Pet igrača na terenu je dovoljno da pokrene timsku igru, a opet jedan igrač moze da ima ogroman uticaj na utakmicu ili sezonu. Džordan ne može bas da osvoji titulu sam, ali može da dođe blizu. Ipak,čak i zvezdi kao što je Džordan neophodni su igrači kao što su Pipen i Kukoč, koji je igrao za neke jugoslovenske timove". piše Hokins.
Po njemu se evropski i američki model košarke sve više približavaju najviše iz razloga što je Jugoslavija imala kapacitet i igrački kadar da to ostvari.
"Prioriteti evropske košarke uvek su bili timski rad i marljivost, a američka košarka se svodila na individualnost i zabavu. Evropska košarka počiva na osnovama, a američka ističe atleticizam i sirov talenat. Evropska košarka je o suzdržavanju, a američka o isticanju. To je kada se postavi pojednostavljeno, naravno, ali je korisno kako bi se razumela dva pristupa igri.
Američki tim iz 1992. godine je bio ultimativni progres američke košarke, zaigrali su najveci igrači koji su ikada igrali. Njihova individualna briljantnost je bila tolika da se hemija unutar ekipe nije ni dovodila u pitanje. Sa druge strane, Jugoslavija je takođe imala briljantne individualce, Petrović je bio potencijalni NBA superstar, eksplozivni strelac i šuter čija karijera je tragično okončana saobraćajnom nesrećom 1993. godine, dok je Kukoč bio jedinstveni svestrani igrač koji je mogao da napada i brani svih pet pozicija. Tu je bio i Divac koji je promenio ulogu centra u ekipi i radeći to imao je mozda i najdirektniji uticaj na NBA ako se u obzir uzme njegov boravak u Sakramentu". poentira Hokins.
Američki novinar reprezentaciju Jugoslavije s kraja 80-ih i početka 90-ih ocenjuje kao savršenu košarkašku ekipu.
"Pogledajte neku od utakmica Jugoslavije sa Svetskog prvenstva 1990. godine koje su osvojili lako i ubedljivo. Deluje kao da gledate staru kasetu utakmice Voriorsa. Golden Stejt se svakako oslanja na individualnu briljantnost svojih zvezda, ali još više se oslanja na način na koji igraju zajedno, tečno kao tim. Jugosloveni su radili isto. U napadu se lopta kretala neverovatno brzo, u odbrani su rotirali efektno. Njihova mogućnost da 'uguše' protivnika nije zavisila od toga da li će biti jači ili brži, zavisila je od discipline i međusobnog poverenja". kaže Hokins.
On nije baš ubeđen da bi pravi 'Dream Team' dobio SFRJ na Olimpiskim igrama u Barseloni 1992. godine, da ta ekipa nije rasturena i najurena sa takmičenja političkom odlukom. Podsetimo, Ameri su tada u finalu tukli Hrvate, koji su 'uskočili' kao zamena za bivšu Jugu, što je bio totalni apsurd ako imamo u vidu šta se dešavalo tada na političkoj sceni, tj. ako uzmemo u obzir otcepljenje bivše jugoslovenske republike od nekadašnje države.
"Šta da su Jugosloveni ostali zajedno na još jednom turniru? Hrvatska, koja je u petroci imala Kukoča i Petrovića, uzela je srebro i pružila je kakav takav otpor Drim timu. Nikada nećemo znati, ali za mene je najveća tragedija nije što nismo videli duel najvećih nacionalnih timova generacije, već što nikada nismo videli najveće eksponente američkog i evropskog pristupa košarkaškoj filozofiji. Ipak, sa druge strane, možda taj duel i nije bio potreban, jer kako je izgledao razvoj u narednih 25 godina, sve vise izgleda da su Evropljani izašli kao pobednici", zaključio je Hokins.
