Izvor: Večernje novosti, 24.Feb.2015, 16:04 (ažurirano 02.Apr.2020.)
Dr Sanda Rašković Ivić: Rusija se bori i za Evropu
SAMO godinu dana posle puča u Kijevu - koji je na scenu vratio najmračnije figure moderne prošlosti Evrope - nije teško zaključiti kako je naš kontinent doživeo najdublje promene posle raspada Sovjetskog Saveza. Nasilno zbacivanje izabranog ukrajinskog predsednika nije, međutim, moglo da se obavi bez direktnog učešća zapadnih zemalja. Brojna su naknadna svedočanstva koja potvrđuju kako su iz Vašingtona ubačene milijarde >> Pročitaj celu vest na sajtu Večernje novosti << dolara precizno postavljenoj infrastrukturi kijevskog Majdana. Ne može se zanemariti ni uloga zemalja EU u tom događaju. Samo dan pre puča, šefovi diplomatija Nemačke, Francuske i Poljske potpisali su sa zbačenim predsednikom sporazum, za koji se sutradan jasno videlo da je bio u funkciji nasilnog puča. Sve što je usledilo u Ukrajini samo je potvrđivalo tu tezu. Pod pritiskom SAD, evropske zemlje uvele su rigorozne ekonomske sankcije Rusiji, nastojeći da slome njen otpor prodoru NATO u Ukrajinu i diskriminaciji, a potom i vojnom slamanju ruskojezičnog stanovništva. Nema ničeg od onog što zapadne zemlje nisu pokušale da primene protiv Rusije a da to već nije bilo primenjeno protiv Srbije. Na isti način sa Zapada je buđen i podržavan regresivni nacionalizam među žiteljima zapadne Ukrajine, kao što je devedesetih bio buđen među stanovnicima zapadnih jugoslovenskih republika. Iste uniforme i ideje, poražene u Drugom svetskom ratu kao nacističke, vraćene su u Ukrajini kao što su pre četvrt veka počele da se pojavljuju u secesionističkim republikama Jugoslavije. Na isti način su u zapadnim medijima bili podržani recidivi ustaštva, iza koga je u Drugom svetskom ratu ostalo više od milion mrtvih Srba, kao što su kao borci za demokratiju bili podržani politički naslednici ukrajinskog nacističkog kvislinga Stepana Bandere (sina unijatskog popa iz Galicije). Na isti način se u zapadnim medijima danas prikazuju ruski antifaštički borci sa istoka Ukrajine kao što su se devedesetih opisivali srpski borci protiv povampirenog ustaštva. Istorija se ne ponavlja, ali njene ideološke forme, za koje smo 1945. čvrsto verovali da se nikada neće vratiti, dale su se naslutiti u nekadašnjoj Jugoslaviji, da bi se danas u Ukrajini pojavile u svojoj kristalnoj jasnoći. Pravično je da danas kao Srbi kažemo kako je za nas Krim legitimni deo Rusije. Naravno, u argumentovanju tog stava možemo se pozvati i na kriterijume međunarodnog prava, pa i onaj da Ukrajina u UN 1945. godine nije bila priznata sa Krimom u svojim granicama. Radi se o nečem drugom: iste snage koje hoće da odvoje Krim od Rusije već četvrt veka rade na odvajanju Kosova i Metohije od Srbije; iste snage koje danas hoće da razore Rusiju kako bi opljačkale njene prirodne resurse, jesu one koje već decenijama razaraju malenu Srbiju, pljačkajući naše resurse i dovodeći ceo narod na prosjački štap. Zato sam sigurna da mi danas nismo izabrali Rusiju za našeg političkog saveznika, kao što nije ni ona izabrala nas. I nas i Rusiju u tim ulogama izabrala je istorijska sudbina, koja nam nikad nije bila naklonjena, koja nas vekovima vodi kroz najveća iskušenja, ali nas nikad nije ostavila nasuprot konačne pobede, nikad nije dozvolila da srpski i ruski narod ostanu s one strane istorije. Svaki današnji ruski uspeh, po sili istorijske zakonitosti, krupan je korak Srbije ka izgubljenoj slobodi. Sa nadom smo pratili pregovore u Minsku, gledajući ponašanje najvećih sila Zapadne Evrope, koje decenijama ponižavaju Srbiju i koje su doskoro mislile kako će ponižavajućim sankcijama slomiti volju Rusije. Videli smo ih uplašene, kako za sopstveni mir i prosperitet širom otvorenih očiju ne gledaju put Vašingtona, nego prema Moskvi. I videli smo da današnja ruska borba nije samo borba za Rusiju već i za Evropu, onakvu kakvu i mi Srbi želimo, a ne onakvu kakvu godinama trpimo. I ne preterujemo kada u tome vidimo svetlo nade i za Srbiju. Da ćemo povratiti Kosovo i Metohiju, da ćemo povratiti opljačkane resurse i da ćemo građanima naše zemlje vratiti u ruke njenu otetu sudbinu. Naše nade su zato velike, i za njih ćemo morati da se izborimo sami. Ali ne zaboravljamo da naše nade velikim čini upravo to što znamo da su se one i ostvarivale samo onda kad smo bili na istoj strani istorije sa ruskim narodom.
Nastavak na Večernje novosti...
