Izvor: Blic, 09.Maj.2007, 12:00 (ažurirano 02.Apr.2020.)
Uloga Šimona Peresa u izraelskom nuklearnom programu
Nova biografija istaknutog izraelskog političara Šimona Peresa, koji se trenutno obavlja poslove zamenika premijera, otkriva da je između Izraela i Francuske nekada postojao tajni sporazum o proizvodnji zajedničke nuklearne bombe.
Sporazum je kasnije opozvan, ali ovo otkriće, izneto u knjizi izraelskog istoričara Majkla Bar-Zohara, baca novo svetlo o francuskoj ulozi u pomaganju Izraela da postane jedina atomska sila na Bliskom istoku. Kako prenosi Rojters, Bar-Zohar je ove informacije >> Pročitaj celu vest na sajtu Blic << našao u nedavno objavljenim dokumentima iz izraelskih i francuskih vladinih arhiva, koji govore o ključnoj Peresovoj ulozi u pokretanju izraelskog nuklearnog programa pre više od pola veka.
Peres (83), koji se trenutno nalazi na mestu zamenika premijera i jedan je od kandidata za ceremonijalnu funkciju izraelskog predsednika, poznat je van zemlje kao čovek koji je 1993. godine podelio Nobelovu nagradu za mir sa tadašnjim palestinskim liderom Jaserom Arafatom. Međutim, knjiga koja na 500 strana prati političku karijeru Peresa, koji je političku karijeru počeo kao pomoćnik prvog izraelskog premijera Davida Ben Guriona, otkriva nove detalje iz prošlosti ovog eminentnog izraelskog političara, rodom iz Poljske. Kako navodi autor knjige, Peresovi ciljevi nisu bili preterano miroljubivi. On je bio arhitekt iz senke izraelske vojne moći koji je brinuo da zemlju snabde oružjem tajnim kanalima i da iz Francuske nabavi atomski reaktor.
Stručnjaci veruju da je Izrael, koristeći reaktor Dimona koji je sagrađen uz pomoć Francuza tokom 60-ih godina, proizveo 200 nuklearnih glava.
U knjizi pod nazivom "Šimon Peres - Biografija", koja je nedavno objavljena i na engleskom jeziku, može se naći podatak da je Peres sa francuskim premijerom Morisom Burž-Monurijem potpisao tajni sporazum 1957. u Parizu, nekoliko meseci nakon sklapanja dogovora o izgradnji reaktora. Francuska je nekoliko godina kasnije poništila taj sporazum pod velikim pritiskom američke vlade koja je bila protiv nastavka te saradnje. U knjizi se takođe navodi da je Peres insistirao na toj saradnji uprkos protivljenju izraelskih lidera, poput Golde Meir, koji su strahovali da bi pokretanje nuklearnog programa razgnevilo zapadne zemlje koje su tada mahom odbijale da Izraelu prodaju naoružanje.
Francuska, od koje je Izrael kupio svoje prve vojne avione, bila je bliža Izraelu nego većina zapadnih zemalja. Neki francuski rukovodioci identifikovali su se sa jevrejskom državom koja je bila u sukobu sa arapskim svetom u doba kada se Francuska suočavala sa oružanom pobunom u Alžiru. Izrael nikada nije potvrdio niti demantovao da ima nuklearno naoružanje, već je samo navodio da neće biti prva zemlja koje će takvo naoružanje uneti na Bliski istok.
