Izvor: Politika, 17.Feb.2007, 13:00 (ažurirano 02.Apr.2020.)
Pet godina robije za negiranje holokausta
Osuda nacističkog agitatora na pet godina robije zbog negiranja holokausta podstakla diskusiju o istinskim namerama Berlina
ANALIZA VESTI
Rigoroznim kažnjavanjem nacističkog nadriistoričara i samozvanog borca za istinu Ernsta Cindela, Nemačka je demonstrirala pred očima svetske javnosti kako se obračunava sa zagovaračima zločinačkih ideologija i pomagačima koji, kako je istaknuto u optužnici i u potonjoj presudi, nude svojevoljna tumačenja davnih događaja – >> Pročitaj celu vest na sajtu Politika << ne bi li vratili točak istorije unazad.
Šezdesetsedmogodišnji penzioner Cindel, neonacista, antisemita i "dežurni" kritičar istorijskih dokaza o masovnom uništenju Jevreja u Drugom svetskom ratu, osuđen je u četvrtak pred Zemaljskim sudom u Manhajmu, posle petnaestomesečne rasprave, na maksimalnu tamošnjim zakonom predviđenu kaznu u trajanju od pet godina robije. U obrazloženju presude, sud je istakao da je Cindel uz pomoć štampanih i elektronskih pamfleta negirao nacističke zločine – u najmanje četrnaest (dokazanih) slučajeva osporio je postojanje nacističkih logora za masovno uništenje rasno nepodobnih, prevashodno Jevreja, tekstovima o "genocidnom rasnom nasleđu Jevreja" podsticao je rasnu mržnju na medijski neograničenom prostoru, na svetskoj mreži Interneta.
Uprkos satisfakciji koja je ispoljena u antinacističkom okruženju Nemačke, i u onih desetak zemalja koji imaju slične antinacističke zakone, presuda je naišla na oštru kritiku čak i u većinskom okruženju slobodoumnih, kako se onde uobičava da kaže, demokratski nastrojenih Nemaca: "Čemu panika, maratonski proces protiv politički preopterećenog, u izvesnoj meri, reklo bi se, i umno neuračunljivog penzionera", zapitao se komentator levičarskog liberalnog nedeljnika "Cajt".
Prikriveni ciljevi
Slično su reagovali brojni, drugi komentatori i analitičari, spekulišući da je okončanje maratonskog procesa protiv Cindela usledilo u politički pogodnom trenutku po Nemačku – u jeku kampanje koju vodi u ciklusu predsedavanja EU, ne bi li Brisel usvojio zakon o zabrani nacističke agitacije na nivo Unije, pre svega u pogledu negiranja holokausta.
Smatrajući da kažnjavanje "onih koji nisu naučili istorijsku lekciju" ne doprinosi ostvarenju željenog cilja – suzbijanju širenja neonacističkog poimanja u savremenom nemačkom društvu – kritičari su se zapitali – ne koristi li Berlin pogodnu priliku, da bi, sa jedne strane, ukazao na demokratski ugled nacije, a sa druge, ne bi li ublažio osećaj kolektivne krivice kod pripadnika današnje generacije za krvoprolića koja su sledbenici Trećeg rajha počinili u Drugom svetskom ratu?
Komentarišući kritiku, koja je na račun Nemačke stigla iz Velike Britanije, i sa one strane Atlantskog okeana, iz SAD i Kanade, u nemačkim diskusijama je primećeno da se Nemačka, uz Austriju, svrstava u red zemalja koje ograničavaju pravo na slobodu izražavanja, garantovano tamošnjim ustavima. Doslovce, član 5. nemačkog ustava jemči pravo na slobodu izražavanja po svakom pitanju, ali njime nije obuhvaćen Zakon o zabrani širenja nacističke i neonacističke propagande (pre svega u pogledu negiranja holokausta), pravdanja nacističkih zločina i veličanja uloge administracije Trećeg rajha (primer: "Hitler je gradio autoputeve i suzbijao nivo nezaposlenosti). Najoštrije kritike na ovu temu upućene su iz tabora levice. Socijaldemokrate starog kova, pristalice takozvanih autentičnih učenja, i sledbenici Oskara Lafontena posumnjali su da se sudskim procesima protiv nacista i neonacista ne vodi samo kampanja protiv "duhova prošlosti", već se određuje primer kako bi ubuduće trebalo regulisati tokove kritike na račun tumačenja skorije istorije, osmišljenih po ukusu državne administracije.
Gušenje kritike
Kao dokaz gornje teze, kritičarima je poslužio predlog sadržan u najnovijoj zakonskoj inicijativi Berlina, da se negiranje holokausta poistoveti sa negiranjem zločina počinjenih na tlu bivše Jugoslavije i u građanskim ratovima na tlu Afrike u poslednjih dvadesetak godina. O tome je za "Politiku" govorio Malte Olševski, austrijski autor brojnih (kritičkih) knjiga na račun intervencija Zapada u Iraku i u Jugoslaviji: "Poruka je jasna – ko dovodi u pitanje zvanična tumačenja povoda oružanih sukoba koje je Zapad vodio ili vodi u ime uspostavljanja demokratije, pri tom i ne razaznaje, ili ne priznaje podele na dobre i loše momke, mogao bi da dođe u sukob sa zakonom..." Osvrćući se na izjavu bivšeg komandanta mirovnih snaga u Bosni britanskog generala Luisa Mekenzija, koji je, kao svedok, pred Haškim sudom posumnjao da broj žrtava masakra u Srebrenici odgovara istini, odnosno da je daleko manji, Olševski je na kraju sam sebi postavio pitanje – hoće li jednog dana i general biti pozvan na odgovornost zbog osporavanja zvanične istine?
Miloš Kazimirović
[objavljeno: 17.02.2007.]
