Izvor: Politika, 05.Jan.2011, 14:01 (ažurirano 02.Apr.2020.)
Gde su „Frankove bebe”?
Tokom 40-ih i 50-ih godina Frankova država je „uzela pod svoje” oko 30.000 dece, koja su data na usvajanje u, Franku odane, porodice. – Pokret roditelja insistira da se otkrije istina o sudbini otete dece
MADRID – Više stotina Španaca okupilo se u Madridu na jednim od najvećih porodičnih demonstracija sa kojih su poručili vlastima da ne odustaju od zahteva da se pokrenu, decenijama odlagane, istrage o otetoj deci iz vremena diktature generala Franka.
Španske >> Pročitaj celu vest na sajtu Politika << porodice, njih oko 300, insistiraju da se otkrije istina o krađi i prodaji beba u vreme Frankove diktature i sudbini tih malih Španaca, od kojih su najmlađi rođeni 60-ih godina i ne slute ko su i odakle su.
U Španiji je sve snažniji pokret roditelja koji sumnjaju da su njihova deca, kojoj se izgubio trag u vareme Franka, prodata i danas žive ne znajući koliko biološke mame i tate žele da ih pronađu.
Roditelji sumnjaju da su, uz Frankovu blagonaklonost, pripadnici njegovog režima sistematski krali bebe i davali ih ili prodavali njegovim sledbenicima ne samo u Španiji, već i u bivšim španskim kolonijama. Bebe su najviše nestajale odmah po rođenju, a roditeljima je bilo saopštavano da su im novorođena deca umrla.
Na protestu u Madridu, održanom u utorak na centralnom trgu Puerta del Sol, u nebeske visine je pušteno na stotine balona napunjenih helijumom na kojima su bila ispisana imena koja su roditelji nadenuli svojim mališanima, za koje su vlasti tvrdile da su umrli po rođenju.
Organizator madridskog okupljanja roditelja Mar Soriano je u visine pustila ružičasti balon na kome je pisalo ime „Beatris”.
„Beatris je bila moja sestra. Rođena je 3. januara 1964. u Madridu na klinici O Donel”, rekla je Mar, uverena da joj je sestra živa i da je bila prodata nekog porodici bez dece.
Frankov režim je nizom dekreta ozakonio ovu kriminalnu delatnost koja je vešto skrivana pod plaštom „brige”.
Vladine i crkvene institucije su, posle krvavog Španskog građanskog rata, često svoju delatnost opravdavale primenom serije dekreta iz 1940. kojim je bilo predviđeno da se - radi „moralnog vaspitanja” i „brige o deci” - mališani mogu oduzeti od roditelja ukoliko postoji rizik da budu vaspitavani u pogrešnom duhu.
O tim „rizicima” su odlučivali Frankovi ljudi iz vladinih institucija i iz crkvenih krugova, preneo je nemački državni radio „Dojče vele”.
Tokom 40-ih i 50-ih godina Frankova država je „uzela pod svoje” oko 30.000 dece, njihovi identiteti su promenjeni i dati su na usvajanje u odabrane i Franku odane porodice.
Advokat Fernando Magan, koji ne odustaje od pokušaja da se otvori istraga u vezi nerazjašnjene sudbine nestale dece, veliku krivnju baca na lekare u porodilištima koji su potpisivali lažne izveštaje o smrti beba. Takođe, krivi bolničke uprave koje su roditeljima uz šokatnu vest o nerazjašnjenoj iznenadnoj smrti bebe savetovali da je „bolje da ne vide telo” i da će se „država o svemu pobrinuti”.
Sumnje su se javile čim je roditeljima upornim da vide telo to bilo onemogućeno uz objašnjenje da je „već obavljena sahrana”, na šta su neki tražili otvaranje grobova i tamo otkrili da - ničeg nema.
Slučaj „Frankovih beba” nije pokrenut ni posle rušenja Frankove diktature, jer je Nacionalni vrhovni sud odbijao da pročešlja taj deo istorije i otvori istragu, pravdajući se zastarelošću i opet „brigom” o psihi usvojene dece koja ne znaju da su bila oteta i prodata.
Tanjug
objavljeno: 05.01.2011
