Izvor: Vostok.rs, 25.Okt.2016, 19:19 (ažurirano 02.Apr.2020.)
Crna Gora
Do kraja Prvog svetskog rata, u Crnoj Gori, nije živeo niti jedan drugi narod , osim srpskog; koji je sa svim ostalim narodnostima, tvorio crnogorsku naciju. Međutim, kategorija - crnogorski narod - nije postojala. Da bi bili na tragu istine, moramo razlikovati pojmove nacije i naroda. Pojednostavljeno, nacija nije ništa drugo, do viša sinteza ( jedinstvo) naroda i narodnosti, a njeno ime, izvodi se iz imena države. Bez razlikovanja ovih pojmova, moguće je, u višedecenijskom periodu manipulativnog delovanja, realizovati, kulturocidnu promenu identiteta, jednog naroda - u nešto drugo, tuđe i izmišljeno.
Nestankom crnogorske države, posle Prvog svetskog rata, nestala je i crnogorska nacija, kao viša kategorija srpskog naroda, a termini – crnogorski, hercegovački, vojvođanski, bosanski, krajiški, šumadijski ... , ostaju samo podvarijante srpskog naroda, odnosno, odgovarajuće specifičnosti u okviru jedinstvene srpske kulture i narodne svesti. U etničkom smislu te reči, pomenuti termini, mogu biti vezani isključivo za srpski narod, kulturu i identitet.
Svi druge narodnosti, ali i novostvoreni „narodi", mogu ove termine koristiti samo u geografskom smislu te reči. Da su pripadnici „crnogorske" elite saopštili, kako su svi građani Crne Gore, pripadnici crnogorske nacije,koja se sastoji od srpskog naroda i svih drugih narodnosti pomenute države, onda bi Crna Gora bila, samo druga srpska država, odnosno ono, što je ona i bila, kroz celokupnu svoju istoriju. Međutim, građenje „crnogorskog" identiteta ( koji je sastavni deo srpskog identiteta ) u opoziciji prema svemu što je srpsko, ima izrazito mržljivu i kulturocidnu dimenziju, pretvaranja kulturnih Srba, u nešto mračno i tuđe, odnosno, u tuđe „ ljude" i tuđe „ruke". Oni su izgubili sebe - i „postali" tuđ-mani današnjice. Pre nekoliko vekova, u Crnu Goru, dolaze malobrojna plemena, koja nisu bila srpskog i pravoslavnog porekla, ali okružena plemenima pravoslavnih Srba, „prihvataju" srpstvo i pravoslavlje.Činili su sve,da budu istaknuti perjanici srpstva i pravoslavlja, kako bi preuzeli sve poluge vlasti Crne Gore, a onda su sačekali svoje vreme. Drugi svetski rat, beše njihovo vreme. „ Crnogorske" ustaše, uništavaju sve što je srpsko i istinski pravoslavno.
Infiltriraju se u partizanske i četničke redove, usmeravajući ih jedne na druge,da bi posejali zlu krv međ' njima. Celokupnu srpsku elitu, desnog usmerenja, istrebili su do kraja rata, a srpsku, istinski komunističku elitu- na Golom otoku. Pod jugoslovenskom i antifašističkom maskom, mogao se, posle Drugog svetskog rata, nastaviti proces „crnogorizacije"( poustašenja) Srba. Realna mržnja prema četnicima i ustašama, kroz godine i decenije, transformisana je tako, da se pojam četničkog, proširio na sve ono što je srpsko, pa se stvarni antifašizam pretvorio u lažni antifašizam,koji baštini prikrivenu ustašku ideologiju.Antifašizam, utemeljen na antisrpstvu, nije nikakav antifašizam, već je ustaška ideologija. Mislim, da nam se velikohrvatski, velikovatikanski i sveustaški agitatori Crne Gore smeju u lice. Obrazovni sistem Crne Gore, bio je takav, da je srpsku decu doveo do krajnjih granica iskompleksiranosti. Učili su ih , da je sve ono što je seljačko – primitivno,nekulturno,zaostalo i glupo, a da je građansko- uzor kulture i pameti; da je seljačko isto što i tradicionalno, a tradicija je bila srpska.Mladi, želeći da odbace sve ono, što su smatrali „ primitivnim", odbaciše i svoj identitet i svoju srpsku kulturu, ubeđeni, da srpski narod i nema svoju kulturu. Svi su oni, kroz opoziciju grad- selo bili poustašeni, a da nisu ni shvatili, šta ih je snašlo. Savremenim elitama Crne Gore, kao neorginalnim sledbenicima „ crnogorskih" ustaša, nije bilo teško da nastave u istom pravcu - neznalačke gordosti.
Ovakva Crna Gora, ali i Bosna i Hercegovina, kao i Srbija bez Kosmeta, jesu samo prelazna faza u procesu stvaranja Velike Hrvatske - vernog čeda velikovatikanskih aspiracija. Sve ono, što pomenute zemlje ujedinjuje na putu ka EU i NATO paktu, jeste ustaška i prozelitska politika. „Crnogorski" režim , neprestano uzvikuje „ držite četnike!" , a saučesnik je u zločinačkom i kulturocidnom uništenju srpskog naroda Crne Gore. Ako se tom procesu „crnogorizacije" Srba, pridoda i proces „vojvođanizacije" srpskog naroda , onda preostaje samo to , da se pojave tamo neki Šumadinci, koji će reći- da su samo Šumadinci, ali ne i Srbi; pa da se proces dezintegracije i defragmentacije srpskog etničkog prostora završi.Tada će ti mikroidentiteti, postati sastavni deo „višeg", velikohrvatskog i rimokatoličkog identiteta; baš kao što su pravoslavni Srbi Dalmacije i Slavonije, prvo bili prevedeni u Dalmatince i Slavonce „pravoslavne" ( grkokatoličke) vere pod dominacijom papske države, a posle „objedinjeni" unutar „hrvatskog" i rimokatoličkog identiteta. Budući, da se najvatreniji agitatori velikovatikanskih ideja- što je i paradoksalno- nalaze u Beogradu i Moskvi, to će proces uništenja pravoslavnih Srba i Rusa ići do samog kraja, osim ako ...
Ako neko iz Srbije omogućava opstanak ustaškog režima Crne Gore na vlasti, onda je i sam pripadnik ustaških struktura. Da li se pripadnicima pomenutih struktura sudi u Srbiji? Stav, da Srbija nikada neće uvesti sankcije Rusiji, niti će priznati nezavisnost Kosmeta, ali i da je trajno opredeljena za ulazak u EU – u potpunosti odgovara stavu neke device, koja bi rekla- da se nikada neće odreći svog devičanstva i časti svoje, ali i da se nalazi na sigurnom putu ulaska u javnu kuću.
Siniša Kovačević,
