Izvor: Danas, 17.Dec.2015, 12:47 (ažurirano 02.Apr.2020.)
Lepota ružnog u Ljubinom slikarstvu
U Francuskoj. pogotovo u Parizu je dovoljno među poznavaocima i ljubiteljima umetnosti reći samo LJuba. I sve ste rekli! Zar to nije najbolja potvrda njegovog ugleda u toj zemlji ali i mnogo šire, a da ne govorimo u našoj sredini.
Ali taj ugled nije od juče. Naš slikar - jedan od onih (D. Đurić, V. Veličković, LJ. Popović) koji predstavljaju već poznat "trijumvirat" među našim slikarima u Parizu; navedeni >> Pročitaj celu vest na sajtu Danas << ugled je sticao postepeno ali kontinuirano, predanim i istrajnim radom. A to traje već preko pedeset godina. Otišao je u Pariz gotovo odmah, 1963. ali i kod nas, na beogradskoj sceni je pre odlaska izlagao na nekoliko grupnih izložbi i bio zapažen.
Autor ove izložbe je Živojin Ivanišević, galerista, direktor i urednik izdavačke kuće Pariski krug, kao i dugogodišnji veliki poštovalac LJubinog slikarstva. On je i jedan od koizdavača prelepe monografije o slikarevom delu objavljene 2015. u Beogradu. A tekst u katalogu ove izložbe napisao je pisac Milan Komnenić (1940- 2015), već potvrđen među književnicima kao jedan od retkih i vrsnih poznavalaca likovne umetnosti.
Mojoj malenkosti svesnoj problema pisanja o tako poznatom i plodnom slikaru, o kome se mnogo pisalo, pruža se sad mali, inače uvek ograničen, novinski prostor da bi mogao da iskaže sve važno što bi se o stvaraocu takvog formata moglo napisati. Slikarstvo LJ. Popovića je toliko slojevito i kompleksno značenjima, toliko bogato, raskošno i ekspanzivno koloritom i oblicima da je svaki pokušaj njegovog užeg svrstavanja i ograničavanja nemoguć i nepotreban. Mada su neki tumači i to pokušavali. To slikarstvo je u doslusima sa nadrealizmom, ali nije nadrealizam, u dodirima je sa fantastikom ali nije umetnost fantastike, ima srodnosti sa beogradskom Medijalom, ali nije Medijala. Pa šta je onda, odmah se upitamo. Ono je sve to što smo rekli istovremeno, i nije to! Ono je proširenje i osobena sinteza svih tih svojstava, i ipak mislimo da je najbliže od svih dosadašnjih formulacija, smatrati ga ili nazivati, kako hoćete, svojevrsnim neomanirizmom, jer taj pojam, po sebi, nije uže ograničavajući, a podrazumeva i svaku moguću veću obuhvatnost. To nije slikarstvo samo velikih formata, nego i velikog nadahnuća, velike posvećenosti i vizionarstva. Ono je pravi dokaz da samo iz nesvakidašnje, iskrene predanosti i doživljenosti mogu nastati visoki kreativni dometi.
Bizarnost, čudovišnost, "monstruoznost", nakaznost spodoba, okultistička jeza, misticizam onostranosti, i svi sadržajni narativi bliski navedenim obeležjima, mogu da zavedu nedovoljno obazrivog i neupućenog posmatrača na pogrešan teren opasnog pojednostavljivanja i uopštavanja. Ekspanzivnost i bujanje deformiteta, najraznovrsnija izobličenja nepostojećih bića i stvari tu su samo izražajna sredstva u dosezanju viših, antropološko - ontoloških, metafizičkih i filozofskih istina, saznanja i upitanosti o smislu - besmislu, ne samo ljudske pojedinačne i kolektivne, naše planetarne egzistencije, već je sve uzdignuto i univerzalizovano do stupnja metafizičkih, kosmoloških razmera. U tom slikarstvu tragično osećanje sveta i čovekovog života dovedeni su do usijanja. Metafizička strepnja i slutnja zbog neizvesnosti ljudske sudbine, nisu samo izraz ličnog pesimizma; u velikoj meri su obojeni i kritikom postojećeg, društvenog i u širem smislu opšte civilizacijskog evolutivno degenerativnog stanja i "razvoja" današnjeg čovečanstva.
Poseban izražajni naboj ovog slikarstva proishodi iz brojnih spojeva, prividno paradoksalnih antinomičkih vrednosti i značenja koje ono u sebi sadrži. Posebno mi se dopalo tumačenje M. Komnenića pisca predgovora. I deo, gde on govori o raskošnoj lepoti LJubinih slika! U estetikama ružnog razmišljalo se o takvim, samo prividnim paradoksima. I ovde se radi se o lepoti slikarskog, zanatskog i oblikovno kolorističkog izvođenja LJubinih slika, koje je stvarno na briljantnom nivou, stupnju pravog majstorstva. Lepota njihove umetničke forme, njihove ukupne likovnosti tu nadvisuje i nadvladava ružnoću motiva, i daje takvim tvorevinama status jedne stvarne lepote.
