Izvor: B92, 11.Dec.2013, 15:36   (ažurirano 02.Apr.2020.)

Međunarodni umetnički film u KCB-u

Peto izdanje Međunarodnog umetničkog filma održaće se 13. i 14. decembar u galeriji Podroom Kulturnog centra Beograda.

Međunarodni umetnički film (Artists’ Film International), koji je pokrenula galerija Whitechapel iz Londona, okupilo je 15 institucija iz celoga sveta i ima za cilj pružanje mogućeg uvida u trenutno stanje savremene umetničke video produkcije.

Istovremeno se stvorila i neformalna mreža umetnika, kustosa i institucija, koja se >> Pročitaj celu vest na sajtu B92 << kroz svako novo izdanje projekta širi.

Na izložbi u Kulturnom centru Beograda, u galeriji Podroom radovi su grupisani u nekoliko tema: kulturne istorije i geopolitike (radovi umetnika Rahrawa Omarzada iz Avganistana, Mareja Hjuita sa Novog Zelanda, Morgana Vonga iz Hong Konga, Hong-An Truong iz Vijetnama, Erika i Marka Urtada iz Maroka, Bengu Karadumana iz Turske i Džesike Varbojs iz Velike Britanije), potom teme koje se odnose na različite pristupe performansu, telesnom prisustvu i odsustvu (kao što su radovi umetnica Neha Čoski iz Indije, Kaje Hagin iz Norveške i Aliks Perlstejn iz SAD) i na kraju radovi umetnika koji promišljaju o društvu oko nas, aktivno uključujući njihove aktere u sam proces nastajanja radova (radovi Katarine Zdjelar iz Srbije, Marinele Senatore iz Italije, Ajnat Amir iz Izraela, Ane Galjardo iz Argentine i Nasan Tura iz Nemačke).

U projektu učestvuju GAMeC – Muzej moderne i savremene umetnosti iz Bergama, Fondacija PROA iz Buenos Ajresa, Muzej moderne umetnosti iz Istanbula, Ballroom Marfa iz Teksasa, Gradska galerija Velington sa Novog Zelanda, galerija Whitechapel iz Londona, DOCLAB iz Hanoja, Para/Site iz Hong Konga, Kulturni centar Beograda, Kinoteka iz Tanžera, Centar za nove medije iz Haife, n.b.k. Video Forum iz Berlina, Centar za savremenu umetnost iz Avganistana, KINOKINO iz Sadnesa i Project 88 iz Mumbaja.

Detaljan sadržaj programa možete pronaći OVDE.

Izbor KCB-a i kustoskinje Zorane Đakovć Minniti

KATARINA ZDJELAR

My Lifetime (Malaika), 2011

5:37 min

U video radu My lifetime (Malaika) “Katarinin jezik” je zvuk instrumenata u rukama muzičara Nacionalnog simfonijskog orkestra Gane, koji, odvojen od volje i prisustva onih koji ga proizode, kao da ne uspeva da bude deo harmonije, ni kada je reč o samom činu izvođenja, niti kada je reč o simboličkoj sferi u kojoj je ova “muzička formacija” trebalo da predstavlja platformu za razvoj “nove države”. Naime, kada je Kwame Nkrumah, prvi predsednik države Gana, inicirao osnivanje simfonijskog orkestra 1959. godine, Gana je slavila dvogodišnjicu državne nezavisnosti, čin koji je sam po sebi na simboličan način predstavljao platformu za buduću nadogradju i propagandu afro-identiteta, s obzirom da je to bila prva država na Afričkom kontinentu koja se oslobodila kolonijalne vlasti.

Međutim, usled progresivnog nedostatka podrške, interesa i konkurencije, muzičari iz pomenutog orkestra su primorani da rade i druge poslove, zbog čega i na svega četiri obavezna sata predviđena za probe, dolaze umorni. Ipak, svako učitavanje značenja u pojedinačne istorije izvođača Nacionalnog simfonijskog orkestra Gane bilo bi jednako okrutno poput čina kolonizacije.

Zato nažalost prema ovim muzičarima “uhvaćenim u zamku sadašnjice”, koji izvode poznatu svahili ljubavnu pesmu, iako istovremeno imamo osećaj simpatije i empatije, u suštini smo indiferentni. Pitamo se kome je i zašto uopšte bilo potrebno osnivanje simfonijskog orkestra u Gani? Nije li to još jedan primer propagandnog, retoričkog i demagoškog sredstva koje se koristi za sticanje i/ili čuvanje političke moći, koja se ispoljava i troši u nekoj drugoj, nesimboličkoj, “realnoj” ravni stvarnosti. Istoj stvarnosti u kojoj Zdjelar ispituje granice vlasti nad simbolima u različitim sociokulturnim kontekstima, u kojima je i sama ponekad “stranac”.

Nastavak na B92...