Izvor: Politika, 09.Dec.2010, 23:19 (ažurirano 02.Apr.2020.)
Dva škotska magarca
U glavnom takmičarskom programu daleko je uzbudljivije nego prethodnih godina, a za sada prednjače filmovi iz Velike Britanije, Poljske, Turske i Rumunije
Od našeg specijalnog izveštača
Solun – Opšta ocena: glavni takmičarski program 51. Solunskog festivala, daleko je bolji i uzbudljiviji nego u mnogim od prethodnih festivalskih izdanja.
Od šesnaest takmičarskih filmova (prvi ili drugi film autora), mali je broj onih koji zaslužuju lošije ocene. >> Pročitaj celu vest na sajtu Politika << Među takve se mogu ubrojati, recimo, grčki film „Atemberg” Atine Rejčel Cangari, već nagrađen u Veneciji, zbog svoje pretencioznosti, stilskog disbalansa i forme, koja nije odmakla dalje od studentske vežbe, kanadski psihološki triler „Džo za Džonatana” Maksima Žiroa, kao i akcioni krimić „Kraljevstvo životinja” australijskog debitanta Dejvida Mičoda, koji su blede kopije po žanru sličnih američkih filmova.
Već na samom festivalskom početku viđen je izvrstan britansko-danski film „Magarci” Morgana Mekinona, šarmantna drama situacije sa elementima prijatnog, iako gorkog humora. Mekinon plete priču oko dva škotska penzionera i njihovog prijateljstva, otuđenja od porodice i potomaka, suočavanja sa bolešću, životnim promašajima, ali i životnim istinama i lažima koje su od njih načinile dva „najobičnija matora magarca”.
Simpatije publike i kritike osvojio je i rumunsko-francuski film „Sutra” Marijana Krisana, ljupka egzistencijalistička drama o dva čoveka koji ne govore istim jezikom (imigrantska priča), ali ostvaruju iskrenu i duboku komunikaciju, jer i jedan i drugi govore jezikom nade.
Visoke ocene, pre svega za visoku estetizovanost, a potom i za minimalističku, dirljivu priču o devojčici željnoj svoje majke, zavređuje i debitantski turski film „Zefir” Belme Baš. Za njim ne zaostaju ni francuski „Slatko zlo” Olivijea Kusemaka (malena glumica Anais Demustijer je u Karlovim Varima osvojila nagradu za najbolju žensku ulogu), niti „Eratum” poljskog reditelja Mareka Lečkog, fina i duboka drama o sazrevanju i odnosu sina i ostarelog oca.
O kvalitetima italijanskog filma „Četiri lica” Mikelanđela Framantina, originalnoj priči o protoku vremena u mikrokosmosu naših malih života, već je bilo reči na stranicama našeg lista, jer je on bio jedan od pobednika festivala u Motovunu ove godine. Ovom prilikom može samo da se doda da je i u Solunu dobio visoke ocene.
Prema glasovima publike koji se svakodnevno objavljuju u festivalskom biltenu, visoko se kotira i norveški debitantski film „Limbo” Marije Sjedal, snimljen u Trinidadu, u miljeu omanje kolonije belih, poslovnih ljudi i njihovih dokonih i nesrećnih žena (period sedamdesetih). Centralna ličnost ove zanimljive filmske priče je tridesetogodišnja Sonja, majka dvoje male dece i supruga nevernog muža inženjera (izvrsna uloga Line Verndal), koja se suočava sa samom sobom u nepoznatom okruženju, u kojem joj je namenjena uloga da ne radi ništa i da samo bude ukras svome mužu na dosadnim poslovnim prijemima. Film Sjedalove stavlja pod sumnju mogućnost iskrenih međuljudskih odnosa i otvara temu moralne dezintegracije. Glumci, uključujući dvoje dece, obavili su izvrstan posao, a osim Verndalove izdvajaju se i švedska diva Lena Endre, kao i Henrik Rafelsen i Brajan Braun.
Do kraja festivala, u takmičarskom programu biće predstavljeni još i rumunsko-austrijski film „Zaobilaznica”, egipatski „Mikrofon” i irački film „Mandu”.
Dubravka Lakić
objavljeno: 10.12.2010.
