Izvor: Glas javnosti, 30.Jul.2008, 09:37 (ažurirano 02.Apr.2020.)
SA LOVĆENA - PROTOJEREJ MR VELIBOR DŽOMIĆ
Iznošenje istine i jevanđelskog, kanonskog, tj. crkvenog stava o svakom raspopu spada u red pastirskih obaveza episkopa, sveštenika i đakona. Ne samo zbog raspopa nego zbog svešteničke odgovornosti i pastirske brige za duše poverenog naroda. Istini za volju, raspop Dedeić nije ni prvi raspop ni potonji samozvanac u Crnoj Gori. Crkva Hristova je vekovima uspevala da se održi i izbori sa raznim raspopima, jereticima, raskolnicima >> Pročitaj celu vest na sajtu Glas javnosti << i samozvancima upravo zbog sile reči Božje koju čuva i propoveda. Tako je i sada u Crnoj Gori iako se pojedini mediji, po nalogu određenih anticrkvenih službi, trude da stvar prikažu drugačije.
Ima bezbroj veoma značajnih razloga i argumenata koji su, sami po sebi i svi zajedno, dovoljni da ljudi shvate i osete zbog čega projekat tzv. CPC nema niti može imati blagoslova Božijeg. Ipak, niko ne može biti ravnodušan kada se pomene prokletstvo (anatema) vaseljenskog patrijarha koje je, po redovnoj kanonsko-pravnoj i crkveno-pravnoj proceduri, nisposlano na protagoniste tzv. CPC kao crnogorskog putujućeg cirkusa.
U prvoj polovini 1997. g. iz Vaseljenske patrijaršije u Carigradu na adrese predstojatelja i prvojeraraha svih pomesnih pravoslavnih crkava stiglo je nesvakidašnje obaveštenje patrijarha Vartolomeja. Pozivajući se na 31. pravilo svetih apostola i druge svete kanone Crkve Hristove, patrijarh je konstatovao da se Miraš Dedeić, rodom Srbin i jedan od klirika Mitropolije Vaseljenske patrijaršije u Rimu, pokazao kao prezritelj svoga episkopa i tvorac mnogih nevolja tamošnjoj crkvi. Zbog ponašanja koje nije prilično sveštenom licu, a pre svega zbog zbog podsticanja raskola i nemira među vernicima, najpre je sudski podvrgnut kazni zabrane sveštenodejstva na neodređeno vreme. S obzirom na to da se nije potrudio da se disciplinuje, popravi i pokaje nego je produžio da sveštenodejstvuje sa pripadnicima bezakone i nepostojeće tobožnje i takozvane CPC, Sveti Sinod je pod predsedništvom patrijarha Vartolomeja razmotrio takvo ponašanje, a posebno upadanje u jurisdikciju druge kanonske crkve koje je dušepogubno za pravoslavni narod u Crnoj Gori. Nakon utvrđivanja svih činjenica i okolnosti, kako se navodi u patrijarškom aktu, odlučeno je da se taj nedostojni sveštenik podvrgne krajnjoj kazni lišenja svešteničkog čina. Na kraju akta o lišenju svešteničkog čina Miraša Dedeića dato je upozorenje ‘’da se niko od klirika i nikada ne usudi da se oblači u svešteničke odežde i saslužuje sa njim, a od vernika da ga bilo ko primi ili počastvuje kao sveštenika ili da celiva njegovu desnicu i zatraži blagoslov od njega koji je nerazrešivo odlučen od Gospoda Svedržitelja’’.
Crkva Hristova nigde i nikada, pa ni u Crnoj Gori danas, nije imala i nema nikakav aparat prinude koji bi mogla da upotrebi kako bi nekoga prisilila da nešto čini ili ne čini. To, sasvim razumljivo, nije u prirodi i biću Crkve kao bogočovečanskog tela Hristovog. Crkva, dakle, ima samo reč. Ta reč je slovo istine. Crkva je dužna da poštuje slobodnu volju svakog čoveka, jer je Bog svakog čoveka stvorio po svome Liku i obdario ga dostojanstvom slobode. Upravo zbog poštovanja svačije slobode Crkva Hristova u Crnoj Gori danas, kao i vazda kroz vekove, svim ljudima govori i svedoči reč istine. U slučaju crnogorskih raspopa to znači da svaki onaj koji ih prizna kao nekakva sveštena lica na sebe, svoj dom i porodicu navlači prokletstvo do devetog kolena. Dalje, to znači da oni ne mogu da izvrše nijednu svetu tajnu i nijedan pravoslavni obred te da takva bajanja ne važe u Crkvi Hristovoj. Strašno je prokletstvo svepravoslavnog vaseljenskog patrijarha.
