Izvor: S media, 15.Jul.2010, 00:19 (ažurirano 02.Apr.2020.)
Prvi istorijski vampir došao iz Srbije
Vampiri iz knjiga nemaju veze s fenomenom "pravih vampira", a prvi pisani izvori o njima ne dolaze iz Rumunije, nego iz priča iz Srbije, Hrvatske, Kosova i BIH, tvrdi nemački naučnik koji je doktorirao na temu verovanja o vampirima.
Dr Peter Mario Kreuter, autor dela "Verovanje u vampire u jugoistočnoj Evropi", ispričao je za Deutsće Welle kako se odlučio istražiti ovaj fenomen. Otkrio je da, suprotno postojećem mišljenju, prvi podaci o vampirima ne dolaze >> Pročitaj celu vest na sajtu S media << iz Rumunije, nego s naših područja. Početkom 18. veka u selu Medveđi u današnjoj Srbiji pri padu sa zaprežnih kola poginuo je izvesni Arnont Pavle, koji je došao s Kosova, gde ga je progonio vampir.
Slučaj Arnonta Pavla
Slučaj Arnonta Pavla prva je konkretna istorijska priča u kojoj se spominje fenomen vampira. Prvi pisani podaci na tu temu potiču još iz 1342. godine, kad je srpski car Dušan zabranio sveštenicima učestvovanje u iskopavanju i spaljivanju leševa za koje se pretpostavljalo da imaju čarobne moći, naveo je Kreuter.
Priča o Arnontu Pavlu iz Medveđe, koji se spominje u dokumentima iz 1731. i 1732. godine, verovatno se dogodila oko 1720. godine. Pet godina kasnije u jednom mestu na severu Bosne, a koje se u izvorima naziva Gradišk, spominje se kako se izvesni Petar Plogojević vratio iz mrtvih, a u izveštaju iz sela Medveđa govori se o jednoj ženi, Milici, 50-godišnjakinji koja je navodno uzrokovala smrt 50 ljudi.
Hrvatski "kršnici"
Starih priča o vampirima ima i u Hrvatskoj, naveo je Kreuter, koji je ispričao i o zanimljivom verovanju u "kršnike". Za njih se u Dalmaciji verovalo kako su ljudi rođeni u posebnim okolnostima, te kako imaju sposobnost borbe protiv vampira. Protiv njih se ne bi borili u ljudskom obliku, nego bi se s vampirima borila njihova duša.
Prva pisana dokumenta iz Rumunije, za koju se veruje da je "domovina" priča o vampirima, datiraju tek nekoliko decenija nakon izveštaja s ovih prostora. Iz Rumunije je svakako potekla priča o Vladu Tepešu, brutalnom vojskovođi koji je uživao u mučenju protivnika, a koga je besmrtnim učinio Bram Stoker, autor romana o grofu Drakuli, ali Rumunija nije jedina zemlja jugoistoka Evrope sa sličnim pričama.
Ne piju krv, ne dolaze izdaleka
Priče o vampirima su puno starije od pisanih dokaza, a postoji mogućnost da čak potiču iz prethrišćanskih vremena. Sve evropske kulture imaju običaj sahranjivanja svojih mrtvih, najverovatnije zbog straha da se ne bi vratili među žive.
Krauter je tokom svojih istraživanja otkrio da su narodna verovanja o vampirima puno drukčija od uvažavajućih. Kao prvo, kod njih se radi o članovima zajednice, koji se nakon smrti vraćaju da bi nanosili zlo ljudima koje poznaju, ne o neobičnim osobama koje dolaze iz drugih krajeva.
Nadalje, nema podataka o tome da vampiri piju krv. To je verovanje nastalo u 18. veku, pogrešnim tumačenjem. Ljudi su bili šokirani kad bi videli leševe sa skorenom krvi u ustima, ali zapravo se radi o tećnosti koja nastaje prilikom raspadanja.
Metode uništavanja vampira jednako su različite kao i priče o njima. Ako je bilo poznato o kome se radi, onda su seljaci otišli na groblje i iskopali leš. Ukoliko je telo bilo u dobro očuvanom stanju tada mu se ponekad odrezala glava, no većinom se telo spalilo, a pepeo rasuo. No, ako nije bilo poznato ko je vampir, onda se moralo u prvom redu zaštititi samog sebe od napada. U tu se svrhu, na primer, koristio beli luk kojim su premazivane pukotine na prozorima i vratima ili su na kuću i vrata crtani krstovi. To se u nekim delovima Evrope upražnjava i u današnje doba, ispričao je Kreuter za Deutsće Welle.
F.M.
Podeli ovu vest sa prijateljima na FACEBOOK-u klikom na dugme.
Povezane vesti
Medvedev zove na borbu protiv prekrajanja istorije
Možda vampiri ipak postoje
Komentari
Ostavi komentar Nema komentara
