Izvor: S media, 20.Mar.2011, 23:44 (ažurirano 02.Apr.2020.)
Druga strana neonaci simbola
Političko značenje i smisao ima oko 120 neofašističkih znakova koji se, i pored zabrane, mogu videti na grafitima, sajtovima, raznim skupovima
Nemački istraživači su registrovali oko 120 neonacističkih i neofašističkih simbola koji imaju političko značenje i smisao. U prvoj grupi su oni simboli koji potiču iz doba nacionalsocijalizma i Hitlerove Nemačke. U drugoj grupi su simboli koje koriste neonacističke i neofašističke partije i organizacije >> Pročitaj celu vest na sajtu S media << stvorene posle Drugog svetskog rata. I, najzad, u trećoj grupi su simboli koji se iz taktičkih razloga izražavaju pomoću određenih brojeva.
Pored Nemačke – u kojoj je, na osnovu zakona te države, korišćenje tih simbola, naročito nacističkih, zabranjeno – neonacistički simboli mogu se, nažalost, videti još u mnogim današnjim evropskim i vanevropskim zemljama, počev od grafita, preko sajtova, pa do raznih političkih i masovnih skupova.
Najpoznatiji i najupečatljiviji su kukasti krst i duplo S, koje je bilo oznaka esesovaca.Kukasti krst, stvoren po uzoru na indijsku svastiku,tzv. sunčani točak, postao je 1933. godine službeni simbol nacionalsocijalizma i simbol Hitlerove Nemačke. Taj simbol označava borbu čiji je cilj pobeda „arijevskog čoveka” u svetu. Duplo S, koje potiče iz rune, modelirao je i dizajnirao 1933. nacistički grafičar Valter Hek, jedan iz tima kojim je rukovodio nemački slikar Karl Dibic (1899–1985), Himlerov savetnik „za umetnička pitanja”.
Iz nacističke simbolike potiču takođe „vučja udica”, „legendarni vuk” zupčanik sa kukastim krstom, itd. Takozvanavučja udica (u obliku iskošenog latiničnog slova Z sa crtom na sredini) bila je oznaka tenkovske Šdivizije. Vuk koji zavija, „legendarni vuk” – književnik Herman Lens (1866–1914) objavio je 1910. roman „Wehrwolf”, koji se čitao u doba nacizma kao Biblija – postao je simbol Šorganizacije, koja se posle poraza nacističke Nemačke 1945. borila protiv saveznika. Njen predvodnik bio je nemački književnik HansCeberlajn (1895–1964), koji je 1948. osuđen na doživotnu robiju. Zupčanik skukastim krstom, oznaka Nemačkog radnog fronta (DAF), postala je 90-ih godina najpre simbol Nemačke slobodarske radničke parije, FAP, koja je zabranjena 1995, a zatim Nacionaldemokratske partije Nemačke, NPD.
Odal runa, koja je u Trećem rajhu bila simbol Hitlerove omladine, postala je omiljeni simbol mnogih današnjih neonacističkih i ekstremnodesničarskih organizacija i partija evropskih država. Posle Drugog svetskog rata odal runa bila je najpre simbol tzv. Viking omladine i Saveza nacionalističkih studenata u Nemačkoj, kojisu zabranjeni.
Poznatije neonacističke i ekstremnodesničarske partije i organizacije koje su stvorene između 1977. i 1997. su Akcioni front nacionalsocijalista, ANS, čiji je predvodnik bio oficir Mihael Kinen (1955–1991), Nacionalni aktivisti, NA, kojise deklarišekao nastavljač nacističke partije i Š-a (njen je vođa TomasBrel), Nacionalni front, NF, takozvana kadrovska organizacija, koja je zabranjena 1992; Nacionalna ofanziva, NO, koja se pročula po organizovanju proslava Hitlerovog rođendana, i, najzad, Omladinski pokret u Tiringenu, osnovan 1997, čiji je simbol crveni trougao sbelim krugom, u čijem je središtu mitski simbol triskele.
Nakon zabrana pomenutih i drugih organizacija i partija, stvoreni su simboli pomoću brojeva i karakterističnih slova. Na primer, 18 znači „Adolf Hitler”; 88 – „Hajl Hitler”; 28 –„Krv i čast”, 74 – „Velika Nemačka”; 84 – „Živela Nemačka” itd. Simboli stvoreni pomoću slova WR– „Bela moć”; WAR – „Otpor belih arijevaca”; RaHoWa – „Svetirasni rat” itd. Ti simboli su obično u kombinaciji sa krugom unutar koga je krst, tzv. sunčani krst ili keltski krst. Mladi, koji pripadaju tim partijama, istetovirani su tim i sličnim simbolima, nose ih na majicama, jaknama ili ih koriste kao pozdrave i bojne pokliče.
Neonacističke partije i pokreti snabdevaju svoje pripadnike raznim „modnim” stvarima, čiji su proizvođači, na primer, američka „Alfa industrija” ili engleske firme „Fred Peri”, „Ben Šerman” i „Lonsdejl”.Oni koji ne boluju od kratkog pamćenja, rekli bi da seistorija ponavlja!
Za razliku od Nemačke, u kojoj postoje zakoni, centrala za političko obrazovanje i čitav niz drugih institucija i ustanova koje se vaspitnim i drugim sredstvima bore protiv neonacista, u mnogim drugim evropskim zemljama neonacisti i ekstremnodesničarski pokreti se uglavnom tolerišu. Međutim, ako se očima zakona ne gleda šta se događa iza kulisa života, onda će to neko morati ipak da plati onim što je najvrednije – životom ili slobodom.
(Politika)
