Izvor: Vesti-online.com, 27.Jun.2013, 13:01 (ažurirano 02.Apr.2020.)
Prevrtanje u grobu
Umesto spomenika Telekiju, unižavamo vlastite žrtve Predvođena rukovodstvom kojem je Datum sve, Srbija se iznova samoponižava i za to joj niko ne može biti kriv. Samo smo mi odgovorni što imamo ovako rukovodstvo, do juče žestoke nacionaliste, a sada pokorne sluge Brisela, koji će zarad predsoblja EU, gaziti i po sopstvenoj istoriji i nevinim žrtvama iz redova sopstvenog naroda.
Kako drugačije >> Pročitaj celu vest na sajtu Vesti-online.com << tumačiti to što se Tomislav Nikolić, nekada najveći sledbenik vojvode Šešelja, ruku pod ruku sa mađarskim predsednikom prvo poklonio senima Mađara, stradalih u Čurugu u vreme vojne uprave komunističkih vlasti neposredno nakon oslobođenja u Drugom svetskom ratu, a tek potom Srbima, Jevrejima i Romima, ubijenim u u januaru 1942. u vreme mađarske okupacije Bačke. Neko će možda odmahnuti rukom i reći da nije važno kojim su redosledom nastale žrtve, jer žrtva je žrtva. Ali često je forma suština, a vreme dešavanja od presudnog značaja da se događaj stavi u pravi istorijski kontekst. Ovako, ispada da se stradali civili iz zloglasne racije Hortijevih koljača u zimu 1942. mogu stavljati u ravan sa streljanim Mađarima koje je kao odmazdu za raciju sprovela vojna uprava jugoslovenskih vlasti.
Neki od ubijenih Mađara streljani su na osnovu sudske odluke oslobodilaca koji nisu nosili srpsku kokardu, već partizansku zvezdu. Bilo je i onih koji su bez suda završavali ispred bajoneta ali je, nažalost, značajan broj ovih stradalnika bio učesnik zloglasne racije u redovima okupatorske mađarske soldateske. Mnogi od njih bili su sluge i dolazak sunarodnika pod okriljem velikog rata, bila je prilika da se dokopaju imovine svojih gazda, srpskih domaćina ili jevrejskih trgovaca.
Kako navodi Aleksandar Veljić, dugogodišnji istraživač zločina Hortijevih jedinica u Bačkoj, prema izjavama preživelih svedoka samo jedna mađarska porodica - porodica NAĐ - nije se pridružila hortijevcima i nije učestvovala u likvidaciji svojih komšija u zimu 1942. Za uzvrat, njen član Pal Nađ je doživeo sudbinu srpskih, jevrejskih i romskih sugrađana, stradavši od ruku sunarodnika. Za nekoliko dana je tada u Čurugu, velikom selu u Bačkoj što se proteže na desnoj obali reke Tise, od 10.700 ubijeno 3.800 stanovnika! Već pomenuti Pal Nađ, 30 Roma, 100 Jevreja i sve ostalo bili su Srbi.
U ostalim selima Šajkaške pokolj je trajao do 19. januara, a onda su 21. krenuli u novosadsku raciju i bacanje žrtava u ledom okovani Dunav. Kada je za stravične zločine čuo tadašnji premijer Mađarske Pal Teleki, digao je ruku na sebe, svestan da je ne samo pogažen sporazum o večnom prijateljstvu između Kraljevine Jugoslavije i Mađarske, već i da je zločin dobio lik mađarskog vojnika.
Umesto da podižemo spomenik Telekiju i Pal Nađu, Srbija se sada dodvorava jednoj od članica EU na najbestidniji način, praveći veštačke uranilovke među stradalima, gde se žrtve i neretko egzekutor stavljaju u istu ravan. Uostalom, streljanje Mađara nakon oslobođenja bilo je u režiji jugoslovenskih komunista, a u organizaciji vojne uprave zavedene u Vojvodini na čijem je čelu bio general Ivan Rukavina, Hrvat i potonji učesnik Maspoka i jedan od osnivača Hrvatske narodne stranke. Ali tu informaciju našim megatrend predsednicima nije imao ko da doturi ili im je za njihov novi imidž bila beznačajna.
Ne samo što smo pristali, a možda i potrčali da u srpskom parlamentu izglasamo Deklaraciju o osudi stradanja mađarskog stanovništa u Vojvodini, nego srpskim zvaničnicima nije palo na pamet da zatraže da se sličan dokument prethodno usvoji u mađarskoj skupštini. Možda su znali da je to iluzorno, jer Mađarska je već u toj Uniji, a mi još čekamo da u nju uđemo i da nam se istorija, baš kao i sopstvene žrtve koje se okreću u grobu, iznova dešava u sve tragičnijem izdanju.
Nastavak na Vesti-online.com...
