Izvor: NoviMagazin.rs, 14.Dec.2014, 10:33 (ažurirano 02.Apr.2020.)
Obeležavanje godišnjice Kolubarske bitke
Centralna državna ceremonija povodom 100. godišnjice Kolubarske bitke održaće se danas u Crkvi svetog Dimitrija u Lazarevcu, a u organizaciji Odbora za negovanje tradicija oslobodilačkih ratova Vlade republike Srbije.
Kraj spomen-kosturnice junacima Kolubarske bitke, u crkvi svetog Dimitrija, biće položeni lovorovi venci i odate najviše državne i vojne počasti.
Predsednik Tomislav Nikolić će se obratiti prisutnima, a vence će položiti i predstavnici Vlade >> Pročitaj celu vest na sajtu NoviMagazin.rs << Srbije, Narodne skupštine, načelnik Generalštaba Vojske Srbije, potomci vojvode Živojina Mišića, predstavnici diplomatskog kora, kao i udruženja za negovanje tradicija oslobodilačkih ratova Srbije.
Posle državne ceremonije biće izveden umetnički program u Gradskom parku u Lazarevcu, navedeno je u saopštenju.
Kolubarska bitka, najveća koju je srpska vojska vodila u Prvom svetskom ratu, pobedonosno je završena, 15. decembra 1914. godina.
Nakon što su austrougarske trupe okupirale Beograd, Šabac, Valjevo, Užice i celu severozapadnu Srbiju počinivši masovne zločine nad civilima, na Kolubari se, za vojne eksperte, dogodilo čudo.
U Kolubarskoj bici je posle mesec dana teških borbi srpska vojska do nogu potukla Petu i Šestu austrougarsku armiju pod komandom generala Oskara Poćoreka.
Bitka je počela opštim napadom austrougarske Balkanske vojske sa oko 300.000 vojnika, 16. novembra. Borbe su najpre vođene na frontu širokom oko 200 kilometara od Beograda do Guče.
Prvih pet dana proteklo je u ogorčenoj odbrani srpske vojske koja se povukla na desnu obalu Kolubare i Ljiga prema naredbi vrhovne komande u pokušaju da tu zaustave prodor austrougarskih snaga. Uspeli su da zadrži Austrougare nekoliko dana zbog loše procene Poćoreka da su tu stacionirane srpske zaštitnice. Zbog toga je on 20. novembra u borbu uveo 15. i 16. korpus Šeste armije.
Te i iduće noći je samo na brdu Vrače kod sela Chelije na obali Kolubare, okolina Lajkovca izginulo oko 20 000 srpskih i 30 000 austrougarskih vojnika, među njima i Dimitrije Tucović, prvak srpskih socijalista.
Prva armija se povukla u noći 21. na 22. novembar kada je zauzela nove položaje na grebenu Suvobora, ali 22. novembra pre podne na liniju fronta izbijaju austrougarske trupe.
Izuzetne zasluge za pobedu imao je general Živojin Mišić, unapređen posle bitke u čin vojvode. Mišić je 26. novembra odlučio da srpska vrhovna komanda izvrši pripreme za povlačenje na nove položaja, a Srpska vrhovna komanda premešta svoje središte iz Beograda u Kragujevac.
On je samoinicijativno doneo odluku o povlačenju na položaje zapadno od Gornjeg Milanovca i izdao naredbu da se sa izvršenjem otpočne rano ujutro 29. novembra.
Njegova Prva armija je od tada pa do 2. decembra 1914. izvršila odlučujući proboj na Suvoboru.
Oskar Poćorek je posle manje od pola meseca, 14. decembra 1914. godine izdao naredbu da se izvrši povlačenje preko Save. Tokom noći austrougarske trupe su napustile Beograd koji je 15. decembra oslobođen čime su okončane borbe na balkanskom ratištu tokom jeseni 1914. godine.
Posle Kolubarske bitke definitivno je postalo jasno da Austro-Ugarska nije u stanju da porazi, odnosno, kako je nameravano, uništi Kraljevinu Srbiju. Zbog čega je Nemačka tokom 1915. godine bila primorana da se direkto uključi u borbe protiv Srbije.
Tokom Kolubarske bitke poginulo je više desetina hiljada austrougarskih vojnika i oficira. Najniže procene govore od 28.000 poginulih, ali je oko 120.000 austrougarskih vojnika ranjeno, a oko 74.000 nestalo ili je zarobljeno.
Srbija je u ovom boju imala oko 22.000 poginulih, 91.000 ranjenih i 19.000 nestalih i zarobljenih.
Srbi su zaplenili veliku količinu ratnog materijala i oružja, uključujući dva aviona, više od 140 topova, 3.500 vozila s municijom i 60.000 pušaka.
Poćorek je smenjen sa mesta glavnokomandujućeg austrougarske Balkanske vojske krajem 1914. godina, a na njegovo mesto je postavljen nemački feldmaršal August fon Makenzen.
Posmrtni ostaci poginulih u Kolubarskoj bici pohranjeni su u Spomen kosturnici crkve Svetog Dimitrija u Lazarevcu.
