Izvor: B92, 27.Avg.2015, 11:31 (ažurirano 02.Apr.2020.)
Propali prašak čuvali dve decenije
Deterdžent kojem je istekao rok upotrebe, stajao je duže od dve decenije u robnim rezervama opštine Gornji Milanovac .
Skoro 50 tona deterdženta nabavljeno je pre hiperinflacije 1993. Godine, a opština već godinama pokušava da ga se otarasi a da pritom i zaradi.
Opštinsko veće je "aminovalo" prodaju zalihe, mada su još u junu ove godine ponovo poslate ponude za njen otkup na adrese 11 takvih fabrika. Ponuda za otkup stiglo je iz osam fabrika, pišu Večernje >> Pročitaj celu vest na sajtu B92 << novosti.
"Zašto sav taj prašak, dok je još bio upotrebljiv, nije na vreme bio raspodeljen socijalno najugroženijim kategorijama stanovništva?", pita Desimir Jovanović, član Opštinskog veća iz redova Nove Srbije. Odgovor je dobio od prvog čoveka opštine Milisava Mirkovića: Zato, što se ni na koji način nije mogao deliti bez odobrenja republičkih Robnih rezervi, koje nikada nismo dobili.
"Hemoprodukt" iz Kruševca nudi da svih 47 tona tog praška otkupi po ceni ne većoj od deset dinara za kilogram i koristi ga za sopstvenu proizvodnju, dok bi zrenjaninska "Beohemija-Inhem" da ga preuzme po simboličnoj ceni od dinar za kilogram.
Neke fabrike žele da ga uzmu džabe, a ističu kako mogu da ga prerade, uprkos isteklom roku upotrebe.
“U doba hiperinflacije nije bilo moguće tih 47 tona deterdženta zanoviti za istu količinu, zbog rasta cena i nemogućnosti njegove nabavke”, objašnjava Katarina Čuljković, načelnica opštinskog odeljenja za privredu i finansije.
Reč je o devet vrsta deterdženta od pet proizvođača, koje na tržištu više ne postoje. Institut za opštu i fizičku hemiju u Beogradu izvršio je njihove analize i utvrdio im smanjenu efikasnost, ali preporučuje da se deterdžent preradi, odnosno koristi kao dodatak onom čiji rok upotrebe važi.
Opštinsko veće je prihvatilo predlog predsednika opštine, Milisava Mirkovića, da se čitava zaliha proda "Hemoproduktu", nadajući se da će sa tom fabrikom biti postignut dogovor o razumnoj, obostrano korisnoj ceni od deset dinara za kilogram.
U Republičkoj direkciji za robne rezerve kažu da robne rezerve funkcionišu tako što se raspiše tender za najpovoljnijeg dobavljača strateške robe i sklope ugovor sa ovlašćenim skladištarem, koji je u obavezi da čuva robu, prati rokove trajanja i obnavlja količine. Uz republičke, u Srbiji posluju i opštinske robne rezerve, a princip rada je, kako kažu, isti.
“Gradske, odnosno opštinske robne rezerve osnivaju se na osnovu statuta grada - opštine i nisu u nadležnosti Republičke direkcije za robne rezerve, pa time ni Republike Srbije”, kaže Zorica Anđelković, v. d. direktora Republičke direkcije za robne rezerve.
Anđelkovićeva napominje da Republičke rezerve skladište robu u sopstvenim skladištima ili u skladištima ovlašćenih skladištara, koji su izabrani na osnovu Zakona o javnim nabavkama, sa kojima su zaključeni ugovori o skladištenju, čuvanju i obnavljanju roba, koje su im poverene na čuvanje.
Najvećim delom strateški proizvodi poput ulja, šećera, brašna, pšenice čuvaju se kod samih proizvođača i povlače se iz njihovih magacina iz silosa samo po potrebi, kada se interveniše na tržištu.
Zanavljanje robe, odnosno dopunjavanje skladišta sa strateškim proizvodima u vlasništvu Robnih rezervi sprovode skladištari, i Republička direkcija za robne rezerve nema robe kojoj je istekao rok trajanja, tvrdi Anđelković.
