Izvor: S media, 21.Dec.2010, 17:24 (ažurirano 02.Apr.2020.)
Adio, Milo!
Premijer Crne Gore Milo Đukanović povukao se sa te funkcije posle dvadesetogodišnje vladavine. Više puta najavljivanu ostavku, koja je postala stvarnost, Đukanović je objasnio kao odluku koja nije ni nova ni ishitrena a ni doneta pod pritiscima.
Rekavši da odlazi čiste savesti i uzdignuta čela, zadovoljan onim što je uradio, Đukanović će mesto premijera ustupiti dosadašnjem potpredsedniku >> Pročitaj celu vest na sajtu S media << crnogorske Vlade i ministru finansija Igoru Lukšiću. Đukanovićev odlazak za posledicu imaće i ostavku potpredsednika Vlade Svetozara Marovića koji je takođe najavio odlazak. Uprkos Milovim tvrdnjama da premijersko mesto napušta bez spoljašnjih i unutrašnjih pritisaka, opozicija tvrdi da je s vrha vlasti otišao upravo zbog pritisaka međunarodne zajednice.
U političkom i državnom vrhu Crne Gore Milo Đukanović traje od 1991. godine u pet premijerskih i jednom predsedničkom mandatu što ga čini najdugovečnijom političkom figurom na ovim prostorima. Đukanović je jedini jugoslovenski lider koji je, sa jednim prekidom kada se nakratko povukao iz politike, trajao dve decenije. Sve vreme vladavine Crnom Gorom bio je i prvi čovek Demokratske partije socijalista, naslednicom crnogorskih komunista.
Đukanović podneo ostavku!
Mandić: Milov odlazak je spas za Srbe!
Medojević: Zapad smenjuje bivše partnere
Rođen pre 48 godina, Đukanović potiče iz porodice koja se iz cetinjskog kraja, Stare Crne Gore doselila u Nikšić kao ogranak bratstva Ivanovića, nekadašnjeg crnogorskog plemena Cuca. Milov otac Radovan bio je istaknuti komunistički funkcioner a u vreme Kraljevine Jugoslavije njegov predak Blažo Đukanović bio je ban Zetske banovine, tokom rata i gospodar Crne Gore, Boke Kotorske i Sandžaka. Po njemu je Milo Đukanović dao ime svom sinu.
Sporno bogatstvo
Politički protivnici Mila Đukanovića optuživali su ga za sumnjive veze sa pojedincima iz kriminogene sredine i postavljali pitanje njegovog bogatstva procenjenog na 14,8 miliona dolara koje je ga je, prema „Forbsovoj“ listi najbogatijih svetskih lidera, svrstalo na 20. mesto.
Đukanovićevi protivnici likovali su kada su 22. juna 2007. godine objavljeni detalji istrage italijanskog tužilaštva u Bariju koji Đukanovića optužuju da je od 1997. do 2000. godine bio na čelu organizovane grupe švercera cigareta. Na 240 stranica izveštaja italijanskih organa navodi se da je Crna Gora bila jedna od zemalja u švercerskom lancu povezana sa sicilijanskom mafijom, Kamorom i Sakra koron unitom. Te aktivnosti su, prema navodima istrage, švercerima donele bogatsvo od nekoliko desetina miliona evra a Evropu koštale više od 700 miliona dolara.
Protiv Đukanovića je svedočio i njegov kum Ratko Knežević, prvi čovek crnogorske Misije u Njujorku ali je u maju 2009. godine istraga protiv Đukanovića arhivirana jer se posle kraće političke apstinencije i po podnošenju ostavke tadašnjeg crnogorskog premijera Željka Šturanovića zbog bolesti, vratio u politički život na velika pemijerska vrata. Do današnjih dana, od krivičnog gonjenja štitio ga je diplomatski imunitet.
Sa 17 godina Đukanović je 1979. godine postao član Saveza komunista a deset godina kasnije, u januaru 1989. godine ulazi u crnogorske vladajuće struktrure. Samo dve godine kasnije, sa 29 godine postao je najmlađi premijer u Evropi. Bez velikog političkog iskustva nije mu predviđana duga karijera ali je, uprkos takvim ocenama, opstao do danas. U vremenu ratova na prostorima bivše SFRJ imao je podršku tadašnjeg predsednika Srbije i SR Jugoslavije Slobodana Miloševića kome će kasnije postati jedan od najljućih političkih protivnika. Đukanović je 1997. godine promenio odnos prema srpskom rukovodstvu i u jednom intervjuu te godine napao Miloševića nazvavši ga zastarelim političkim filozofom koji se okružio korumpiranim ljudima. Kulminacija razlaza sa Miloševićem rezultirala je Đukanovićevim bojkotom saveznih predsedničkih izbora 24. septembra 2000. godine koji su prethodili petooktobarskim promenama.
Takva odluka pocepala je DPS na struje koje su predvodili Đukanović i Momir Bulatović i već u julu 1997. godine dvojicu suparnika našla su se oči u oči na crnogorskim predsedničkim izborima na kojima pobeđuje Đukanović. Posle razlaza sa Bulatovićem koji osniva Socijalističku narodnu partiju, Đukanović preuzima od jugoslovenskih organa kontrolu nad poslovima u tadašnjoj republici Crnoj Gori. Za vreme NATO bombardovanja 1999. godine uspeo je da izdejstvuje izuzeće Crne Gore iz dejstava Alijanse dajući utočište predstavnicima srpske opozicije i pojedinim srpskim medijima.
Od početka sukoba sa Miloševićem Đukanovićeve ambicije bile su jasne – otcepljenje i osamostaljenje Crne Gore. U martu 2002. godine potpisao je Beogradski sporazum o osnivanju Državne zajednice Srbija i Crna Gora koja je proglašena 11 meseci kasnije, u februaru 2003. godine. Oročeno trajanje takve državne tvorevine na tri godine isteklo je 2006. i 21. maja te godine Đukanovićev „Blok za nezavisnu Crnu Goru“ pobeđuje na referendumu na kome se 55 odsto građana te zemlje izjasnilo za nezavisnost.
Nedugo zatim, Milo se na neko vreme povukao zbog, kako je i tada tvrdila opozicija, pritisaka spolja. Njegov ponovni odlazak ovaj put mogao bi da bude tumačen i kao konačan s obzirom na raspoloženje Evrope prema politici balkanskih zemalja. Evropa kreće u raščišćavanje terena na kome je, očigledno, do danas bio i Milo.
Dejan St. Jeremić
