Izvor: Blic, 04.Okt.2008, 06:37 (ažurirano 02.Apr.2020.)
Centar na periferiji
BOR - Bor je jedan od najmlađih gradova u Srbiji, jer se od običnog Bor-sela sa prizemnim kućama i par ustanova namenjenih tadašnjoj buržoaziji, do grada širokih bulevara sa betonskim lamelama i visokospratnicama, razvio za samo dve-tri decenije. Socrealističke građevine bezidejnih projektanata, koji su smatrali da će betonom i čelikom zbrinuti nadolazeću reku došljaka >> Pročitaj celu vest na sajtu Blic << iz cele Jugoslavije tražeći posao posle rata, nicale su kraj samog rudnika. Prirodno je bilo da to bude i sam centar grada, u kojem se tada odigravao sav kulturni i javni život. Iz tog perioda, danas, ne podseća gotovo ništa.
Iako se formalno i danas to naziva centar grada, osim velike raskrsnice koja opusti po završetku prve smene u RTB-u i kada se zabrave vrata svih okolnih institucija, ne postoji ništa što bi privuklo ljude da se okupe. Grad se širio u dužinu, ka jugu, pa je centar, ako se pod tim podrazumeva raskrsnica sa kolovozom i dotrajalim trotoarom, postao nezanimljiv. Zapravo, ironija je da je sadašnji centar zapravo periferija koja sa prvim mrakom postaje „spavaonica".
Nekada prepuni restorani hotela „Srbija" (nekada „Evropa") u centru grada, sada su prazni. U njemu su smešteni raseljeni sa Kosova, pa objekat oživi tek kada se u njemu organizuje neko svadbeno veselje. Preko puta hotela uzdiže se zgrada beogradske „Robne kuće". Ta građevina je Boranima bila jedna od najomiljenijih, a sada je oronula i napuštena, baš kao da deli sudbinu njenih radnika. U centru se uzdiže sat u četiri pravca nakačen na banderi devedesetih godina, a da li zbog lošeg kvaliteta ili neažurnosti, tek došljacima se ne savetuje da po njemu planiraju svoje vreme.
Utisak o centru donekle popravlja cvetna aleja duž glavne saobraćajnice i travnjak kod „Simpove" robne kuće naružen nespretno postavljenom česmom iz 2003, koja se duže zidala nego što su ljudi sa nje gasili žeđ.
Stari Borani koji o svom gradu govore sa ljubavlju, žale za onim što je bilo nekad. Imaju i razloga za to, jer decenijama vlada urbano posrnuće započeto rušenjem nekadašnje fontane u centru grada.
Vizija o izgradnji novog centra grada rodila se kod vlasti nakon petooktobarskih promena. Počelo se sa prikupljanjem ponuda projekata novog centra, koji je trebalo da iznikne na „trećem kilometru", preko puta Osnovne škole „Branko Radičević". Zbog nedostatka para vrebao se način realizacije tog projekta, izgradnje urbanog centra kojim su Borani trebali da se ponose. Ipak, došlo je do promene vlasti koja je na zaprepašćenje mnogih taj prostor dodelila biznismenu Miroslavu Miškoviću, pa su umesto novog centra Borani dobili „Maksi diskont", najskuplji u regionu.
Meštani ovog rudarskog grada, zato, celo šetalište duž Ulice Moše Pijade, odnosno od zvaničnog centra i sledećih kilometar, dva, smatraju centrom. U tu zonu spada i Dom kulture izgrađen sedamdesetih godina, koji je, umesto sanacije popucalih betonskih terasa od kojih se jedna već obrušila sa trećeg sprata, nedavno „okićen" fontanom, totalnim idejnim promašajem koji vređa urbani duh Borana.
Pre dve godine su započeli dugo najavljivani radovi kako bi se popločao prostor ispred Doma kulture i trotoar duž šetališta, međutim, u posao su bile uključene dve firme. Jedna je lošim kvalitetom od uređenog dela grada načinila ruglo, a druga je delom išla za njom krpeći što se zakrpiti može.
