Izvor: IstocnoSarajevo.net, 23.Sep.2010, 10:23   (ažurirano 02.Apr.2020.)

SARAJEVO: Šta kriju popisi žrtava

Odnos prema Srbima u Sarajevu tokom rata je moralna katastrofa međunarodnih humanitarnih organizacija - zločini nad Srbima događali su se svakodnevno u njihovom susjedstvu i pred njihovim očima, a oni su okretali glavu - navodi se u knjizi Milovoja Ivaniševića "Srpska stratišta Sarajeva".

Teško je objasniti kako se u to - za probijanje istine kritično vrijeme - američkom Stejt departmentu omaklo da u svom četvrtom izvještaju od 28. decembra 1992. godine pusti u javnost >> Pročitaj celu vest na sajtu IstocnoSarajevo.net << svjedočenje američkog ljekara-hirurga Maknamare Keneta iz Fermionta, država Kalifornija, člana ekipe `Irska medicinska organizacija`, koji je kao ljekar dobrovoljac boravio u Sarajevu i radio u bolnici na Koševu.

Za samo dvije sedmice, koliko je dr Maknamara Kent proveo u toj bolnici, evidentirao je 29 slučajeva ritualnog mučenja i prisilnog obrezivanja zatvornika srpske nacionalnosti!

Taj obred su u sarajevskim konc-logorima za Srbe najčešće vršili mudžahedini iz Saudijske Arabije i Avganistana. Doktor Kenet svjedoči da je lično liječio nekog nesrećnog mladića Srbina od 18 godina, kome je morao amputirati polni organ?!

Ovo je jedan od veoma rijetkih slučajeva da je američka administracija dozvolila sebi da pomene stradanja Srba u BiH i Sarajevu. Tako nešto se poslije toga nije događalo. Pogotovo od kada je za šefa Stejt departmenata došla Medlin Olbrajt.

Međutim, više od njihovog ponašanja brine sudbina 29 srpskih mladića, najvjerovatnije regruta JNA, koje pominje dr Maknamara Kenet. Iz koga logora su dovedeni i u kome logoru su okončani njihovi mučenički životi? Gdje su pokopani?

Možda su njihove kosti na prostoru šetališta podno Trebevića, za čije deminiranje je i Beograd dao svoj doprinos. Utabane su ispod travnjaka i staza kojima danas spokojno šetaju njihove ubice, bivši upravnici i komandanti, stražari i isljednici sarajevskih logora za Srbe?

Teško da će javnost ikada saznati imena svih Srba ubijenih u muslimanskim državnim i privatnim koncentracionim i zarobljeničkim logorima u Sarajevu tokom posljednjeg rata, navodi Milivoje Ivanišević i ističe da se, iako poslovi istraživanja o stradanju Srba u Sarajevu još nisu okončani, nametnula potreba da konačno izađe pred javnost sa onim čime se raspolaže.

I muslimani su, kao i Srbi, u dva navrata saopštili imena sarajevskih žrtava tokom rata.

Prvi put to se dogodilo u muslimanskom dnevnom listu "Oslobođenje", u izdanjima od 19. do 23. januara 1998. godine, kada je u pet nastavaka, kao feljton, objavljen spisak sa ukupno "7 626 civilnih žrtava" rata u ovom gradu.

Od toga broja, prema istom izvoru, stradalo je 6 739 muslimana, 349 Hrvata i 359 Srba (ili preciznije, vrlo simbolično - 708 nemuslimana).

Novi, ali sada drugačije strukturisan spisak objavljen je u muslimanskom nedjeljniku "Dani" aprila 2002. povodom desetogodišnjice od početka rata. Neki podaci iz prethodnog spiska su izostavljeni.

Novi spisak se odnosi na ukupne žrtve, a ne samo na civilne. Prema novoj evidenciji, u Sarajevu je registrovan, ukupno, 11 901 mrtav vojnik i civil. Na spisku najviše poginulih imali su muslimanski vojnici u Sarajevu, pripadnici Armije BiH. Njihovi gubici iznosili su 6 468 boraca.

Civila je stradalo 5 433 ili, bez objašnjenja, 2 193 manje nego na prvom spisku "Oslobođenja" iz 1998. godine. Kako je, prevashodno među muslimanima, moglo da nestane toliko civilnih žrtava rata u Sarajevu?

Od ukupnog broja žrtava po spisku iz 2002. godine registrovano je 1 032 lica srpske nacionalnosti. Međutim, saopšteno je da je među poginulim pripadnicima Armije BiH u Sarajevu poginulo i 264 Srba, a Hrvata, muslimanskih saveznika, čak i nešto manje nego Srba, ili ukupno skromnih 147 poginulih hrvatskih vojnika.

Prema tom spisku, značajno je napomenuti, žene čine samo oko 9 odsto (ili 1126 stradalih osoba ženskog pola), a djeca oko 1 odsto od ukupnog broja u spisku navedenih žrtava. Sva ratna propaganda o ogromnom stradanju muslimanskih civila, i po ovim muslimanskim podacima, bila je, dakle, obična medijska manipulacija - navodi Ivanišević.

Uz to, što je takođe čudno, a što ni tada, kao ni kasnije nije objavljeno, od srpske artiljerije ili snajperista nije stradao ni jedan ugledniji državnik, političar, viši muslimanski ili hrvatski oficir ili general, domaći ili strani umjetnik, vjerski poglavar, diplomata. A bilo ih je u muslimanskom dijelu grada na hiljade.

Međutim, možda treba saopštiti izvjesne metodološke razlike u pristupu ovoj problematici.

U spisku Instituta za istraživanja srpskih stradanja u 20. vijeku, ranije Centra za istraživanje zločina nad srpskim narodom, za ovu priliku data su imena Srba koji su stradali u Sarajevu, bez obzira na ostale okolnosti.

Na spisku su ubijena lica iz drugih krajeva koja su se u gradu zatekla tokom rata, kao i borci Sarajevsko-romanijskog korpusa Vojske Republike Srpske ili borci srpske nacionalnosti pripadnici Prvog korpusa Armije BiH.

Za razliku od srpskog spiska, muslimanski spiskovi ne sadrže imena žrtava iz kompletnog Sarajeva, već samo iz manjeg, muslimanskog, dijela grada. Ali, u evidenciju su uzeli, makar i u simboličnom obimu, srpske i hrvatske civilne

Isti, ignorantski odnos prema srpskim žrtvama imale su i hrvatske i islamske humanitarne vjerske ustanove "Merhamet" ili "Karitas" i desetine njima sličnih, koje su svojim ponašanjem pokazale da je rat u BiH bio vjerski rat.

Srbi i pravoslavna crkva, njihovi podanici i vjernici, bili su meta i cilj uništenja, i zato za njih nije bilo pomoći. Iz tog obnovljenog islamskog interesa proistekao je i odnos prema mještanima srpske nacionalnosti.

Oni su tretirani kao vjerska balast u budućem glavnom gradu samostalne međunarodno priznate muslimanske BiH.
 
Izvor: SRNA

Nastavak na IstocnoSarajevo.net...