Izvor: Glas javnosti, 13.Jan.2010, 07:00 (ažurirano 02.Apr.2020.)
Nema savršenog kalendara
Rođenje Isusovo, s obzirom na njegovu mesijansku službu, smatra se među hrišćanima kao najznačajniji događaj u istoriji ljudskog roda. Zbog toga je pre dva milenijuma istorija podeljena na eru pre i onu posle Hrista. Hristocentrično brojanje godina prihvatile su sve civilizacije, pa danas ceo svet dočekuje 2010. godinu. Ali u različitim danima, zavisno od kalendara koji koriste.
Savršenstvo Milutina Milankovića
Odluka o izradi „savršenog“ kalendara doneta >> Pročitaj celu vest na sajtu Glas javnosti << je na Svepravoslavnom kongresu u Carigradu 1923. godine. Taj zadatak poveren je profesoru nebeske mehanike na Beogradskom univerzitetu Milutinu Milankoviću. On je sačinio kalendar koji je kasnio za jedan dan tek posle - 43.000 godina i potpuno osigurava propis zajedničkog praznovanja novozavetne Pashe svih pravoslavaca prema odluci Prvog vaseljenskog sabora - posle prolećne ravnodnevice, posle punog meseca i u nedeljni dan. Ovaj kalendar važio je sve do 1923. godine.
Stari narodi su vreme računali prema kretanju Sunca ili Meseca, poštujući solarni, odnosno lunarni kalendar. Prema lunarnom kalendaru, Nova godina dočekuje se u februaru, na dan mladog Meseca, a tradicionalno se obeležava u Kini, Japanu, Vijetnamu... Grci su se početku novog leta radovali za vreme zimske kratkodnevnice, a Egipćani, Feničani i Persijanci činili su to u vreme jesenje ravnodnevnice.
Po kalendaru starih Rimljana, koji su poštovali lunarno računanje vremena, godina, koja je imala 10 meseci, nastupala je 1. marta. Iz tog kalendara ostali su nazivi za četiri poslednja meseca u godini - septembar (na latinskom „septem“ - sedam), oktobar („okto“. osam), novembar („novem“ - devet) i decembar („decem“ - 10).
Da jedna godina ima 365 dana prvi su ustanovili stari Egipćani, koji su pratili cikluse izlivanja reke Nil. Egipatski način računanja vremena prihvatio je rimski car Julije Cezar i ubrzo je julijanski kalendar prihvaćen u čitavom Rimskom carstvu, a Nova godina je umesto 1. marta počinjala 1. septembra. Tako je bilo sve do osamnaestog veka, kada je početak Nove godine pomeren za prvi januar.
U praksi se ispostavilo da julijanski kalendar ima jednu veliku netačnost i da tokom godina zaostaje za stvarnošću ravnodnevice zbog toga što tropska godina ne traje 365 dana i šest sati, već nekoliko minuta i sekundi manje. Za 128 godina to iznosi ceo jedan dan. Zbog toga je papa Gregorije odredio posebnu komisiju sa zadatkom da sastave kalendar koji će nastalu vremensku razliku od deset godina ukloniti, a smanjenjem broja prestupnih godina učiniti da razlika od jednog dana nastane posle 3.300 godina. Tako je nastao gregorijanski kalendar. Pravoslavna crkva nije prihvatila gregorijanski kalendar, između ostalog i zbog neusklađenog proslavljanja Vaskrsa. Po ovom kalendaru Vaskrs može da se slavi i pre ravnodnevice, zajedno sa jevrejskom Pashom, što je za pravoslavlje neprihvatljivo jer kanonski propisi to zabranjuju.
Ne morate ovo objaviti , ali zelim da vam cestitam Novu godinu i da vas pozdravim radosnim Bozicnim pozdravom Mir Bozji, Hristos se rodi!
U vereme navijaca i razbijaca koji se proteklih desetak dana oglasvaju u medijskom prostoru Srbije, samo ovaj vas tekst jeste pravi nacin kako se o kalendarima govori. Smireno i istinito, informativno i poucno, nista sto je vazno niste ispustili.
Hvala vam sto postojite!
