Izvor: Vesti-online.com, 30.Avg.2016, 05:10 (ažurirano 02.Apr.2020.)
Nebesa mu do kolena bila
Na Novom bežanijskom groblju u Beogradu nedavno je sahranjen Miloš Mido Milikić, pukovnik avijacije, jedan od najmlađih prvoboraca Narodnooslobodilačkog rata i nesumnjivo najmlađi nosilac Partizanske spomenice 1941, vazduhoplovni as čiji će se rekordi i podvizi na nebu još dugo pamtiti i prepričavati.
- Imao sam samo sedamnaest i po godina kad sam, nakon četiri godine, odnosno tačno 1.396 dana ratovanja odložio oružje i 1945. sa činom kapetana zakoračio u mir - kazivao >> Pročitaj celu vest na sajtu Vesti-online.com << je jesenas potpisniku ovih redaka ovaj vedri, marljivi i do poslednjeg daha radni čovek za koga se nikako ne bi reklo da je dopro do samog praga desete decenije života.
- Kao ratni komesar i skojevski rukovodilac, bio sam viđen za blistavu političku karijeru, ali sam se ja opredijelio i bukvalno pobjegao u vazduhoplovstvo.
Sa samo 19 godina, kao kapetan, pilot-lovac, postavljen je za komesara 113. lovačkog puka, koji je tada bio stacioniran u Skoplju. U Jugoslovenskom ratnom vazduhoplovstvu je ostao pune 22 godine. Bio je najmlađi major, a potom i najmlađi pukovnik u Armiji - imao je tada samo 31 godinu.
Obavljao je brojne visoke funkcije u vazduhoplovstvu od komesara i komandanta puka do komandanta divizije i načelnika Vazduhoplovne vojne akademije, na kojoj je bio i predavač (jedno vreme su ga smatrali najboljim vazduhoplovnim teoretičarem) - rečju, pokrivao je u više navrata čak i komandna mesta "rezervisana" samo za general-majore i general-potpukovnike...
A onda, sa nepunih 40 godina života i 42 i po godine priznatog radnog staža, odbio je da polaže za čin generala i zatražio da kao pukovnik ide u penziju.
- Sećam se reči komandanta 37. vazduhoplovne divizije, pukovnika Zeke Simovića (kasnije general-pukovnik i komandant Ratnog vazduhoplovstva i protivvazdušne odbrane, prim. B. S), kad je nas sedam klasića krenulo na preobuku u 111. puk čiji je komandant tada bio major Miloš Mido Milikić. On nam je tada doslovce rekao: "Idete u puk kod Mida, najboljeg komandanta i najboljeg pilota kojeg Ratno vazduhoplovstvo danas ima. Trudite se da dostignete njegove vrednosti i biću ponosan na vas" - svedoči pilot Predrag Nešović, general u penziji i podseća da je Milikić već 1953, sa nepunih 26 godina postao pilot-lovac prve klase, što je bilo najveće zvanje u Jugoslovenskom ratnom vazduhoplovstvu.
Tako to rade srpski piloti...
Po završetku vojničke karijere Milikić nije završio i letačku karijeru već je punih 20 godina bio aktivan u civilnom vazduhoplovstvu. Pored ostalog, bio je šef pilota u Nacionalnoj pilotskoj školi u Alžiru i kapetan na putničkom avionu daglas 3 u Jemenu.
Ostao je upamćen kao neustrašivi nebeski vuk koji može i sme što drugi ne mogu i ne smeju i za njega nisu postojali nemogući vremenski uslovi da ne može bezbedno sleteti ili se vinuti u nebo.
Otkako je napustio pilotsku kabinu, Mido Milikić se posvetio pisanju. Svoje ratne uspomene, sećanja na drugove iz svoje Treće proleterske (sandžačke) brigade, sabrao je u velikoj ilustrovanoj monografiji, a čelnicima brigade Vladimiru Kneževiću Volođi, Rifatu Burdžoviću Tršu i Tomašu Žižiću, posvetio je zasebnu knjigu u kojoj je rasvetlio sve nedoumice i spekulacije oko njihove tragične pogibije. Pažnju je pobudila i njegova knjiga "Ratnim stazama Milovana Đilasa". U sećanjima saboraca, saradnika i prijatelja, Milikić živi kao primer doslednosti, istinoljubivosti i odvažnosti. Upravo te osobine je ispoljio i u svojim knjigama.
Nastavak na Vesti-online.com...
