Izvor: Danas, 05.Jan.2015, 22:50 (ažurirano 02.Apr.2020.)
Do poslednjeg daha
Žan-Lik Godar ima posebno mesto u panteonu moderne kinematografije. Njegovo delo deli ljude na obožavaoce i skeptike. Tako je i sa njegovim poslednjim ostvarenjem, za koje je 84-godišnji reditelj po prvi put nagrađen na Kanskom festivalu.
Dok je deo publike zbunjeno napustio salu tokom premijere filma "Zbogom jeziku" u Kanu, ostali su pozdravili 70-minutni kolaž urađen u 3D tehnici salvama aplauza, uz povike - Godar zauvek!
I kasnije, brojna udruženja kritičara >> Pročitaj celu vest na sajtu Danas << ili filmskih radnika potpuno su zaboravili na ovaj film prilikom dodele svojih nagrada ili selekcije kandidata za iste, dok su ostali oduševljeno ovaj filozofski video-esej francuskog reditelja proglasili filmom godine. Za američko Nacionalno udruženje filmskih kritičara "Zbogom jeziku" je bolji čak i od filma "Boyhood" Ričarda Linklejtera, koji trenutno vodi po broju nagrada koje je pokupio u jeku trke za Oskara. A o čemu se tačno radi u filmu, gotovo je nemoguće prepričati.
Udata žena upoznaje slobodnog čoveka - dolazi do ljubavi, svađe, tuče. Pas luta između gradova i sela. Godišnja doba se smenjuju. Pas je odjednom između njih. Bivši muž će sve porušiti. Počinje drugi film: isti kao i prvi, ali ne do kraja. U međuvremenu se pojavljuju ljudi koji govore o padu dolara, istini u matematici, evoluciji jezika, istoriji... Fragmenti ideja i citata, smenjuju se sa slikama prirode, jarkih boja, inserata iz klasičnih filmova... Možda je dovoljno reći da je ovaj film njegov oproštaj sa jezicima kinematografije i ljubavi, dok 3D efekti služe pojačavanju Godarove sposobnosti da istakne više lepote, misterije, ideje. U svakom slučaju, jedno od vizuelno najzanosnijih ostvarenja poslednjih godina, koje vas tera na aktivno razmišljanje.
Jedan od poslednjih lavova francuskog novog talasa okrenuo je naglavačke filmsku umetnost u Evropi 1960-ih godina prošlog veka sa improvizovanim scenarijima i prirodnim zvukom.
Rođen je 3. decembra 1930. godine u Parizu u dobrostojećoj porodici švajcarskog psihijatra. Pohađao je dobre škole, da bi 1949. upisao studije antropologije na Sorboni. Često je boravio u kinoteci i Kino-klubu Latinske četvrti, koji su osnovali filmski kritičari, začetnici pravca "Nouvelle vague". Sa njima je pokrenuo časopis "Filmska gazeta", da bi kasnije glumio u njihovim filmovima, a neke čak i finansirao. Radio je na gradnji brane, kako bi od zarade kupio kameru i snimio svoj prvi kratki film "Operacija Beton".
Nakon nekoliko kratkih ostvarenja, 1960. snimio je svoj dugometražni prvenac "Do poslednjeg daha". Tokom 60-godišnje karijere snimio je 39 filmova i prolazio kroz nekoliko faza, na koje su između ostalih uticali i Bertolt Breht i njegova epska teorija, ali i njegove partnerke - glumice Ana Karina i Ani Viazemski, kao i njegova sadašnja partnerka, rediteljka An-Mari Mevil.
