Izvor: B92, 30.Avg.2011, 15:10 (ažurirano 02.Apr.2020.)
Penzije male da ne mogu manje biti
Beograd -- U Srbiji postoji saglasnost da su penzije u Srbiji male i da prosečan iznos ne može da pokrije mesečne troškove domaćinstva čak i kada je ono jednočlano.
Postoji visok stepen saglasnosti oko ocene da su penzioneri jedna od najugroženijih kategorija stanovništva, ako iz te klasifikacije izuzmemo otpuštene radnike u sredinama gde ne postoji šansa da se pronađe novo radno mesto.
Postoji i čitav sistem mera socijalne zaštite koje su dostupne svim slojevima >> Pročitaj celu vest na sajtu B92 << pa i najstarijim sugrađanima, ali iznosi i pomoć koju država nudi obično je isuviše skromna da bi se značajnije odrazila na kvalitet života.
Kako najugroženiji izmiruju svoje obaveze, koliko im mesečno novca odlazi na režiju, ostaje li im za hranu - to su pitanja na koja u zvaničnim institucijama nismo mogli da dobijemo odgovore. Njima se ne bavi ni statistika, jer ne postoje kolone koje se odnose na tu grupu. Sudeći po zvaničnim podacima, penzioneri se po troškovima stanovanja uklapaju u prosek koji važi za sve građane Srbije, što znači da u proseku žive u domaćinstvu od tri člana u 66,33 kvadrata.
I pored tih problema, u Srbiji ne postoji socijalna karta niti i jedna ozbiljnija studija koja bi pokazala pravu sliku položaja najugroženijih građana i na osnovu koje bi bio izgrađen ozbiljan program njihove zaštite.
Takvim podacima ne raspolažu ni u vladi niti u PIO Fondu, a njima se ne bavi ni statistika.
Ono što se pouzdano zna, jeste podatak da ček na kome je do 12.077 dinara, prima gotovo 444.000 korisnika, što je više od četvrtine ukupnog broja penzionera. Naime, taj iznos je nakon aprilskog usklađivanja, obračunat za kategorije bivših zaposlenih i za samostalne delatnosti, dok je garantovana penzija za poljoprivrednike 9.495 dinara. Manje od toga primaju korisnici porodičnih penzija, koji imaju pravo na 70, 80 ili 90 odsto sume koja je bila utvrđena za nosioca osiguranja.
Činjenica je da postoje i brojne subvencije i razni vidovi pomoći za najugroženije kategorije, u koje penzioneri sa ovim primanjima svakako spadaju, ali ne postoji jedinstven model, već je najveći deo prepušten lokalnim samoupravama.
One pak, u većini slučajeva vid pomoći određuju ne prema stvarnim potrebama, nego prema onim modelima koji su im dostupni ili koji im donose najviše političkih poena.
Tako i u grupaciji koja je na prvi pogled jedinstvena u siromaštvu, nije svejedno da li je reč o penzioneru koji živi u centru Beograda, u porodičnom stanu za koji svakog meseca, samo za Infostan, recimo, izdvaja u proseku 5.000 dinara, ili na jugu Srbije gde su troškovi stanovanja, ali i cene hrane niži.
Čak ni u prestonici, nisu u istom položaju oni koji žive u centru u odnosu na periferiju, jer troškovi za Infostan zavise i od lokacije, a ukoliko je reč o stanu u kome nema centralnog grejanja, moguće je da će za te namene odvajati od 500 do 1.000 dinara.
Ipak, u Beogradu mogu da računaju na niz subvencija koje grad odobrava za neke od stavki na računu Infostana, pa umanjuje može da se kreće u rasponu od 10 do 50 odsto, a ukoliko su redovne platiše, još za dodatnih pet odsto.
I računi za struju često se umanjuju ugroženim kategorijama, ali i to je najčešće dogovor između opština i distribucije, mada su povlastice u tom sektoru jedne od najmanje iskorišćenih, jer većina ugroženih teško može redovno da izmiruje račune, a to je uslov za korišćenje povlastica.
