Izvor: RTS, 09.Feb.2017, 23:48 (ažurirano 02.Apr.2020.)
Veče posvećeno Cvetku Lainoviću u Galeriji RTS-a
Neposredno uoči završnice izložbe Cvetka Lainovića u Galeriji RTS-a je predstavljena monografija ovog slikara i književnika u prisustvu velikog broja poštovalaca njegove umetnosti.
Veče posvećeno Cvetku Lainoviću u Galeriji RTS-a i predstavljanje monografije u izdanju Službenog glasnika i IK Zlatno runo iz Beograda počelo je sećanjima na razgovore koje je Lainović vodio sa urednikom >> Pročitaj celu vest na sajtu RTS << Radio Beograda 1 Milošem Jevtićem, objavljenim u knjizi Beline u izvođenju Vjere Mujović i Igora Filipovića.
O monografiji koja je izašla povodom 10 godina od smrti ovog izuzetnog stvaraoca i sećanja na njega govorili su Đorđe Kadijević, istoričar umetnosti Sonja Milićević, Snežana Ranković direktorka Zlatnog runa, Petar Arbutina u ime Službenog glasnika i književnik Svetislav Basara.
U reprezentativnoj monografiji su objavljeni tekstovi o Lainoviću i njegovom stvaralaštvu, čiji su autori: Đorđe Kadijević, Marko Deberga, Momo Kapor, Dragan Jovanović Danilov, Duško Radović, Nikola Mirkov, Svetislav Basara, Paul Kazo. Poslednji tekst monografije je napisao Zdravko Vučinić, koji je i autor i dalje aktuelne izložbe Lainovićih dela u Galeriji RTS-a koja nosi naziv "Svet magične stvarnosti". U izdanju se našao i tekst, lična beleška Brane Mitovića, akademika arhitekte, pod nazivom "Cvetko Lainović moj profesor".
Spisak samostalnih i kolektivnih izložbi umetnika dopunjuje ovu izuzetnu knjigu. Urednici su Petar Arbutina i Snežana Ranković, urednik fotografije Vukica Mikača, dok je likovni urednik Aleksandar Pribićević. Na naslovnoj strani monografije je slika "Samo je nebo tvoje".
Umetnost Cvetka Lainovića je autentična, a dela su mu rasuta širom sveta, od Podgorice i Beograda do Pariza ili Njujorka. Ne odričući se klasične slike niti predmetnog sveta, Lainović je izgradio je poseban slikarski pristup, u kome je dominantan element linija. Stasavao je u godinama studentskog pokreta i progona "crnog talasa" u tadašnjoj jugoslovenskoj umetnosti, i od samog početka poneo ga je duhovni bunt, protest protiv uzurpatora sloboda, bilo kojoj vrsti da pripadaju. Takav stav je pretočio u umetnički izraz - sliku ili reč - pri čemu je gotovo isključivi motiv njegovih razmišljanja čovek, njegova sudbina u savremenom ambijentu.
Kao formalni sadržaj od tog čoveka, koji pokušava da dopre do istine, do božanske milosti i ljubavi, na njegovim završnim slikama ostaće samo čista devičanska linija kao trag koji čovekova misao ostavlja u kosmosu.
Na putu do osvajanja željenog likovnog izraza, opus Cvetka Lainovića prošao je nekoliko razvojnih faza nejednakog trajanja. Početak pripada crtežu kao disciplini, a portretu kao motivu. Takav portret je građen na uprošćenom crtežu bez senčenja, svodi se na studiju karaktera i na pasionirano nastojanje autora da otkrije duhovno biće portretisane ličnosti. Sledeću fazu karakteriše pojava klasične slike, odnosno uvođenje boje kao ravnopravnog elementa. Kao poseban ciklus izdvajaju se mrtve prirode, tačnije rečeno cvetni aranžmani delikatnih kolorističkih sazvučja. Oko 1970. godine počinje najduža i najznačajnija faza Lainovićevog slikarstva, faza čiste bele površine na kojoj će umetnik preko devičanske crne linije prenositi svoje najintimnije misli i osećanja.
Lainović se u svom umetničkom kredu izdvaja kao zastupnik optimističke vere u moralne i duhovne vrednosti. U širokoj lepezi savremenog likovnog izraza on se predstavlja kao pripadnik tradicionalnog shvatanja slike. Međutim, i po svojoj formalnoj, a pogotovo metafizičkoj strukturi, njegovo slikarstvo se izdvaja svojim posebnim karakteristikama.
