Izvor: Blic, 14.Mar.2005, 13:00 (ažurirano 02.Apr.2020.)
Tri
Tri
Tokom proteklih nekoliko TV dana trojica ljudi, gostujući u emisijama skoro isto toliko različitim kao oblasti delovanja iz kojih dolaze, pomerila su, svaki na svoj način, standarde televizijske komunikacije. Autentične ličnosti neobično se retko pojavljuju na televiziji (to bi, ako se pretera, moglo uzburkati mirno jezero TV auditorijuma), pa je koncentracija od tri presedan koji bi morao ostati zabeležen. Najpre je Mirko Ilić, jedan od najvećih svetskih umetnika na >> Pročitaj celu vest na sajtu Blic << polju vijuga i linija, u emisiji 'Timofejev' (B92) prosuo nekoliko minuta bisera pred... pa, sve nas, manje-više. Koji dan kasnije, okrznuo sam na TV 'Metropolis' odlomak odlomka pres konferencije povodom otvaranja njegove izložbe u Muzeju istorije Jugoslavije (trenutno u Beogradu nema većeg događaja, a teško da će ga na istom planu biti do kraja godine), gde je u jednom jedinom spontanom sentencom pogodio današnju Srbiju pravo u desetku. Sentenca glasi: 'Kako je moguće da na pres konferencijama niko ništa ne pita?' Ukidanje suštine potpunom neaktivnošću. Dan kasnije glumac Srđan Miletić dokazao je da čak i emisije kao '3 pa 1' (TV 'Pink') mogu biti zanimljive ako ih barem jedan od gostiju prihvati na svoja leđa. Miletić, koji glasovno oživljava većinu lutaka iz remek-serijala 'Nikad izvini' (TV 'Pink'), nije samo izuzetno talentovan, nego ima i savršeno prirodan televizijski balans, koji mu omogućava da bez napora prelazi rampu. Najzad, u emisiji 'Nivo 23' (Studio B) najpoznatiji domaći alpinista Dragan Jaćimović još jednom je, plemenitom demonstracijom smirenosti kao posledice utemeljenog samopouzdanja, podsetio zašto je upravo on jedini Srbin koji je osvojio Mont Everest.
Tajne Laze Kostića
Još početkom jeseni pojavila se studija 'Anima Laze Kostića' (izdanje novosadskog Pormeteja) doktora Ivana Nastovića, specijaliste za kliničku i dubinsku psihologiju, autora više zapaženih knjiga, od kojih je jedna 'Snovi' (2000, 872 str.) doživela više izdanja i priznanja ozbiljnih čitalačkih krugova. Nova knjiga, međutim, gotovo je prećutana u javnosti, kao i mnoge druge koje nisu proza, poezija, radovi za prijatelje i kritičarske klanove. 'Anima Laze Kostića' (244 str.) je plod dugotrajnog istraživanja i podsticajno štivo ne samo za profesionalne proučavaoce srpske poezije (možda najpre za njih!), nego i za sve one koji su se neprekidno vraćali autoru najlepše ljubavne poeme u našoj književnosti 'Santa Maria della Salute'. Usvojivši metod dubinske psihologije K. G. Junga i Leopolda Sondija, autor ove izvanredne studije oblikuje tanan psihološki portret Laze Kostića (l844-l9l0) i njegov odnos sa dvema presudnim ženama njegovog života, sa Julijanom Palanačkom (venčana žena) i Lenkom Dunđerskom, kojoj je posvetio najlepše ljubavne pesme i koju je sanjao po njenoj smrti.
Nastović analizira 32 sna Laze Kostića (sačuvani u delu dnevnika koji njegov lični lekar nije uništio). Ovde pesnik nije stavljen na klasični psihijatrijski kauč, već je sagledan u dimenziji podsvesnih težnji, skrivenih simbola (arheti- pova), a završni deo knjige donosi sugestivnu analizu poeme 'Santa Maria della Salute', s temeljnim simbolima majke, raja i vile, a posebno crkve jer je čuvena mletačka crkva istaknuta već naslovom. Posle Nastovićevih tumačenja, malo drugačije vidimo dubinu i lepotu Kostićeve poeme. A u ovu analizu uključena su i znanja prethodnika, najpre Mladena Leskovca i Milana Kašanina. Tako se to radi, gospodo!
Poklon
Aleksandar Popović 'Smrtonosna motoristika', režija Egon Savin, produkcija 'Atelje 212'
Najnovija predstava 'Ateljea 212' značajna je najpre zbog činjenice da je reditelj tesno sarađivao sa dramskim piscem Nebojšom Romčevičem i da su ozbiljno poradili na (ranom) komadu kontroverznog Aleksandra Povića. Bio je to potez ravan načinu koji je nekada praktikovao 'trust mozgova', kako je sebe nazivala ekipa dramaturga 'Ateljea 212' predvođena Mirom Trailović.
Drugo, Aleksandar Popović jeste kontroverzan pisac. Većina njegovih komada su rezervoari za interpretcije, što je više nego dragoceno za pozorište. Gledano iz trećeg ugla, idejnog ali i ideološkog koji Popoviću nije stran, njegove drame često imaju karakter 'ranih radova'. Tematsko opredeljenje i spektar problema o kojima piše, naime, neodoljivo podsećaju na postupak sličan nekadašnjoj 'drugarskoj kritici'.
Najznačajniji rad na ovoj predstavi odnosi se na dramaturško uravnoteženje, kako u jeziku tako i u strukturi, i (tematsko) dovođenje u sklad dva nepomirljivo suprostavljena tabora muškaraca i žena koji se, kako sugeriše pisac, vole do istrebljenja.
Zato sve i počinje definisanjem pozicije žene. Tipizirane, sve one, naime, čekaju u redu za intervenciju u ordinaciji da bi se oslobodile jedinog znaka pažnje dobijenog od svog voljenog. Nasuprot njima, nalazi se tim rasutih, potpuno različitih, ali identično beskorisnih muškaraca bez obzira da li je reč o raspusnom (Nenad Jezdić), izgubljenom (Mladen Andrejević), zakeralu (Mihailo Janketić) ili tipu uvek spreman-da-doturi (Nenad Ćirić).
Kompletiranje ove tužne slike_arhiva o malim ljudima omogućila je i druga strana koju čine Dubravka Mijatović, Isidora Minić, Tanja Pjevac, Ana Franić i Milica Mihajlović.
