Izvor: Blic, 15.Okt.2005, 12:00 (ažurirano 02.Apr.2020.)
Savršenost nesavršenosti
Savršenost nesavršenosti
Ovih dana sam čuo zanimljivo mišljenje da su bolje nesavršene nego savršene predstave. U prvom trenutku sam pomislio evo još jednog bizarnog snobizma.
Kad sam malo bolje o tome razmislio, došao sam do utiska da u toj formuli ima neke male istine.
Ne znam zašto me je to podsetilo na činjenicu da muzike nema na zvučnoj viljušci sa potpuno čistim tonovima, nego na muzičkim instrumentima koji pored tačne visine tona imaju >> Pročitaj celu vest na sajtu Blic << neki svoj poseban šum.
Ovo sa instrumentima je jasno, ali koji su to pozorišni šumovi u predstavi.
Naravno, pre svega glumci. Nije dobro kad glumac savršeno govori, gubi se prirodnost njegove ličnosti. On savršenošću dikcije postaje neka vrsta zvučne viljuške. Slobodan Perović je bio nosilac novog kad je 'zabrljao' malo fakturu govora u predstavi 'Osvrni se u gnevu'. Bio je to deo prodora Beogradskog dramskog kao pozorišta naše generacije kad se desio taj iskorak.
Primetio sam kako Englezi na sceni malo podignu glas do falseta ili zamucaju, iako nisu niti tekst zaboravili niti su se zagrcnuli. To boji govornu fakturu prirodnošću.
Naravno, ne daj bože, da mladi glumci na svom fakultetu ne nauče prvo da dobro govore, a onda, ako su veliki talenti, da se malo poigraju sa savršenošću dikcije ka nekoj napuklini.
To je sebi dozvoljavao Branko Pleša, koji je pre Perovića bio nosilac novog senzibiliteta. To što je radio je i neponovljivo i neopisivo. Ali savršeno.
Mladi, moraju imati na umu da priroda tih iskoraka moraju uvek biti novi i odgovarati stilu vremena. Inače vode u katastrofu...
Komika
Uprkos lošim vestima, svakodnevnim skandalima, dramatičnim preokretima kojima se razotkrivaju loši karakteri i bezobzirni potezi ovdašnjih moćnika, koji i pored činjenice da smo se sa njima više puta sreli, još uvek izazivaju sasvim zaslužene javne osude, primetan je fenomen koji osim značaja dramatizovanja podstaknutog medijima, uvodi jednu vrstu humorističnog koda kojim se u medijima dalje tretiraju pomenuti događaji.
Vickasto repliciranje političkim protivnicima povodom vrlo ozbiljnih pitanja, međusobno zasipanje dosetkama za kojima posežu politički neistomišljenici u međusobnom medijskom razračunavanju, samo je komunikativni obrazac kojem, da bi pratili pomenuti trend, mediji moraju da pribegavaju uvodeći zavitlanciju nad deprimirajućim situacijama (koje su već postale opšte mesto naše političke i društvene stvarnosti). Neobavezno i čak lahorasto smejuljenje koje prati komentarisanje aktuelne političke scene, podsmešljivi naslovi koji raskrinkavaju kriminalne poteze i cinične izjave njenih aktera, znaci su da se suočavamo sa novom društvenom klimom.
Činjenica da je komika, koja ni izdaleka nije više praznik naroda ili duha, a još manje izraz radosti koja prati stvarni i grleni smeh, postala sastavni deo političke komunikacije, samo je znak da više nema oštre distinkcije između ozbiljnog i neozbiljnog. Labilnost društvenih institucija rezultira stanjem u kojem više niko nikog ne uzima za ozbiljno, pa je humoristički kod o kojem je reč, samo drugo lice opšteg trenda apatije. U neku ruku, radi se o nju vejv humoru toliko različitom od vrcavosti i vitalizma prepunog parodije i ironije, koji su krasili antirežimske šetačke demonstracije.
Sve to predstavlja fenomen koji ukazuje na manje ili više neizbežnu sudbinu svih naših značenja ili sistema vrednosti koji se pod naletom 'moralnog cunamija' još samo batrgaju u privatnosti naših života. Činjenica da je društveni angažman sve više obeležen ravnodušnošću i demotivisanošću, može biti znak da smo svedoci početka faze ukidanja smeha.
