Izvor: Arte, 02.Jun.2017, 12:56 (ažurirano 02.Apr.2020.)
Milan Kulić: Diskord
Otvaranje izložbe skulptura Milana Kulića Diskord u utorak 6. juna, u 19 sati u Galeriji Zadužbine Ilije M. Kolarca. Izložba će biti otvorena do 24. juna svakog dana od 10 do 20 sati (sem nedelje).
DISKORD – krajnji kontrast koji se može odnositi na sve vizuelne elemente (kao što su oblik, boja, veličina) i predstavlja najveće intervale njihovih vrednosti (plošnost naspram plastičnosti, veliko naspram malog, crno naspram belog).
Izložene skulpture minimalnog >> Pročitaj celu vest na sajtu Arte << su izraza, očišćene od viška informacija i nastale su kao rezultat analitičkog istraživanja osnovnih elemenata skulpture kao trodimenzionalnog objekta (istraživanja proporcije, mase, volumena, ravnoteže, ritma). Upotrebljeni materijal je prilagođen funkciji i značenju same ideje: dobijeni oblici nisu arhetipske, simbolične ili mitske projekcije nekog vanplastičkog sadržaja već postaju realna prisutnost jedne opisne, predmetne i čiste geometrijske forme. Forma je predstavljena u njenoj punoj prostornoj stvarnosti i postaje znak ogoljenih pojmova mase, težine i gravitacije koji su tretirani kroz opšta i konstantna svojstva materije.
Skulpture su grupisane u dve celine i upućuju posmatrača da zanemari informacije koje nosi svaka od njih da bi prvo percipirao njihov međusobni odnos. Na taj način, svaka skulptura je prvenstveno svedena samo na formu – oblik koja svoje puno značenje dobija tek u koheziji sa ostalim skulpturama – formama u određenom prostoru. Naspram svake grupacije skulptura postavljen je njihov opažajni diskord: u istom međusobnom odnosu raspoređen je dvodimenzionalni zapis njihovih prostornih formi u vidu digitalnih fotografija koje su potpunim zatamnjenjem očišćene od „suvišnih“ detalja; forma je tako u svojoj dvodimenzionalnoj predstavi izgubila sve oznake prostornosti i time svedena na crnu površinu.
Oblik umetničkog dela predstavlja produkt organizacije, rasporeda i odnosa elemenata koji ga čine - apstraktne geometrijske kompozicije stoga se mogu odrediti kao dvodimenzionalne ili trodimenzionalne vizuelne strukture sačinjene od jednostavnih, jasnih, monohromnih površina ili prostornih elemenata. Predstavljanje vizuelno različitih zapisa istog objekta inicira
pitanje istinitosti i pravilnosti njegovog percepiranja. Čovek svaki oblik koji opaža ne može odvojiti od prostora koji ga okružuje. Opažanje je prvi neposredni vid saznanja, dok je „prostor nužna predstava a priori koja čini osnov svih spoljašnjih opažaja“, navodi Kant. Likovnim jezikom rečeno, forma se izdvaja u odnosu na osnovu, pri čemu količina informacija koje posmatračevo oko prima zavisi od količine svetlosti. Ukoliko je forma premalo ili previše osvetljena, njeni opažajni kvaliteti su redukovani, pa tako trodimenzionalne forme gube čak i pokazatelje svoje prostornosti ukoliko nema dovoljno svetla koje bi ukazalo na njih.
