Izvor: Danas, 04.Nov.2015, 09:38 (ažurirano 02.Apr.2020.)
Bez zvuka
Izložba "Bez zvuka" novosadskog umetnika Dragana Vojvodića koja je otvorena sinoć i traje do 19. novembra u Galeriji grafički kolektiv predstavlja najnovije radove ovog autora specifičnog likovnog izraza. Osim po tome što u svojim ostvarenjima ukršta performans, umetničku akciju, print, fotografiju, video, objekte i instalaciju in situ, Vojvodićev likovni rukopis, prema rečima stručnjaka, osoben je po svojoj "katarzičnoj, ekspresivnoj i sugestivnoj energiji".
U najnovijoj >> Pročitaj celu vest na sajtu Danas << seriji radova Vojvodić se bavi ličnom mitologijom kroz koju istražuje fenomen kolebljivog sećanja. U tome mu pomažu fotografije iz detinjstva i ploče čiji je bio pasionirani kolekcionar. Za potrebe najnovijih radova sakupio je gomilu njih, preko interneta i uglavnom iz Nemačke.
"Te ploče više niko ne sluša, niti će. Nama čak kulturološki ne odgovaraju, izgubile su potpuno svoju svrhu. Stavljam ih na fotografije preko svog lica. Otuda i naziv 'Bez zvuka'", pojašnjava Vojvodić za Danas. Prema njegovim rečima, bitan vizuelni momenat ima sama geometrijska forma kruga koja asocira na smenu i neprestano kretanje. Osim kroz ploče, Vojvodić je na ovoj izložbi upotrebio krug i u doslovnom i u metaforičnom smislu kroz dve instalacije. Jedna je podna i sastoji se od hrpe ploča poređanih u krug a druga je zidna, opet u obliku kruga načinjenog od lepljive crne trake. Reč je o monumentalnoj formi prečnika tri metra, koju je Vojvodić imenovao "Crna rupa". Moglo bi se reći da ona predstavlja neumoljivi vrtlog vremena u kojem se slike našeg sećanja menjaju, bivaju sve mutnijih obrisa, da bi konačno i nestale.
Vojvodić ukazuje da su fotografije iz detinjstva koje koristi na izložbi posebno važne jer se odnose na najraniji i najbitniji period ljudske egzistencije. "Umetnik nikada ne bi trebalo da odraste", smatra on.
Među fotografijama iz porodičnog arhiva Vojvodić je uključio i one iz perioda života u Sarajevu iz koga je otišao početkom devedesetih. Kaže da je taj momenat tačka njegovog ličnog prekida i trenutak od kada drugačije računa vreme. Lične fotografije iz Sarajeva ujedno su i gradivni materijal kojim pokušava da sačini rekonstrukciju određenog perioda svog života.
Kako memorisane slike naše prošlosti transformisati u sadašnje vreme, razumeti njihovo značenje i poruke koje nam šalje, neka su od pitanja koja provociraju radovi Vojvodića. Kroz sopstveno subjektivno iskustvo, kako navodi istoričarka umetnosti Svetlana Maldenov, on govori "o univerzalnim ljudskim vrednostima, podstičući našu memoriju, a potiskujući sklonost ka zaboravu".
