Izvor: Politika, 09.Mar.2013, 16:05 (ažurirano 02.Apr.2020.)
Sjekloća protiv Beograda i Beograd protiv Sjekloće
Čovek koji sebe opisuje kao direktora i komandosa nalazi se na korak od dobitka, a grad Beograd na korak od gubitka zdanja vrednog 14 miliona evra
Biznismen Veselin Sjekloća ne samo da nije izmirio više od 100 miliona dinara duga na ime zakupa za gradski poslovni prostor u Bulevaru kralja Aleksandra 174 nego je tu zgradu uknjižio kao svoje vlasništvo i opteretio je hipotekom, tvrdi izvor iz prestoničke uprave. Zdanje od oko 5.000 kvadrata i vredno oko 14 miliona evra, ako >> Pročitaj celu vest na sajtu Politika << ga sud i vrati gradu, može postati imovina „Univerzal” banke koja je na njega stavila hipoteku, navodi „Politikin” izvor.
Sjekloćina firma „Omnis” je ušla u zgradu u Bulevaru 2001. godine. Zakup nije plaćala, kao ni porez na to što je prostorije izdavala u podzakup firmama koje su takođe Sjekloćine, kaže naš sagovornik.
Zbog naraslog duga, grad je 2005. godine otkazao ugovor o zakupu, što je Trgovinski sud pravosnažno potvrdio 2008. godine. Iz zgrade, ipak, nije izbačen sve do 2011, godinu dana nakon što se već upisao kao njen vlasnik. Zahvaljujući tome, na osnovu presude Privrednog apelacionog suda, 27. februara ove godine se u objekat vratio.
Novo loženje „Eksportdrva”
Prema dokumentima kojima „Politika” raspolaže, Sjekloća se u zgradu uselio tako što je kupio firmu „Beta”, koja je ugovor o zakupu u Bulevaru imala od 1992. godine, i preimenovao je u „Omnis”. „Beta” je nekadašnja jedinica firme „Eksportdrvo”, koja je u zgradi od 1973. godine zakupljivala prostorije i imala pravo da adaptira deo objekta. Sjekloća je pokušao da dokaže da je pravni sledbenik „Eksportdrva” od čijeg je novca, kako je tvrdio, podignuto celo zdanje, koje mu stoga i pripada. Tu argumentaciju je Trgovinski sud 2008. godine odbio, zaključivši da „Beta” nije mogla preneti „Omnisu” vlasništvo vlasništvo nad objektom u društvenoj svojini.
„Proleter” imigrirao u „Boston”
Ne čekajući da se okonča taj sudski postupak, Sjekloća je i na drugi način pokušao da se dokopa vlasništva nad zgradom u Bulevaru. Došao je do Ivanke Alander, potomka porodice Jokić, koja je na placu u Bulevaru pre Drugog svetskog rata držala fabriku obuće „Boston”. Nakon rata, proglašeni su kolaboraterima, imovina im je konfiskovana a „Boston” je postao „Proleter”. Alanderova je 2007. na sudu izdejstvovala rehabilitaciju Jokića, koja je podrazumevala i obaranje svih pravnih posledica presude nad njima, uključujući i konfiskaciju imovine. U ostavinskoj raspravi 2008. Alanderova je dobila prava nad imovinom Jokića.
Naslednica je potom sa Sjekloćom 2008. godine zaključila ugovor prema kojem mu je predala objekat u Bulevaru, dok je on zauzvrat trebalo da joj uredi stan i kupi još dva, kao i poslovni prostor. Godinu dana kasnije, Sjekloća je nju tužio – u lažnom, dogovorenom procesu, tvrde u gradu – zbog toga što je, kako je naveo, ispunio svoje obaveze a ona mu objekte nije prepustila. Pošto se Alanderova nije pojavila na prvom ročištu, Treći opštinski sud je odlučio da objekti pripadaju Sjekloći.
Ministarstvo protiv grada
S tom presudom Sjekloća se zaputio u katastar sa zahtevom da ga upišu kao vlasnika. Odbijen je s obrazloženjem da je u knjigama kao vlasnik zaveden Zavod za izgradnju Beograda, pravni sledbenik nekadašnje Direkcije za izgradnju, koja je ugovorom o trampi dobila objekat u Bulevaru. Sjekloća se žalio Ministarstvu prostornog planiranja, kao drugostepenoj instanci, koje je 2010, u vreme kada je ministar bio Oliver Dulić, odlučilo u njegovu korist rešenjem koje je potpisao državni sekretar Vladimir Jovanović. Njegovo obrazloženje je bilo da je tek te godine Zavod za izgradnju tražio da se upiše kao vlasnik objekta, na kojem se do tada još vodila fabrika „Proleter” kao korisnik objekta u društvenoj svojini. A Sjekloćin zahtev za upis je prethodio Zavodovom. I Upravni sud je potvrdio rešenje Ministarstva prostornog planiranja, pa se Sjekloća upisao kao vlasnik zgrade 2010. godine.
Da objekat više nije njihov, u gradu su, kako kažu, saznali tek nekoliko dana nakon što su sudski izvršitelji 2011, na osnovu presude još iz 2008. godine, izbacili Sjekloćine firme iz zdanja. On je u međuvremenu, navode u gradu, zdanje kao osnivački ulog uneo u svoje novo preduzeće „Pelat”, koje se na 5.000 kvadrata u Bulevaru bavi, kako je navedeno u Agenciji za privredne registre, istraživanjem i razvojem humanističkih nauka. Takođe je na zgradu, kažu u prestoničkoj upravi, stavio hipoteku kako bi garantovao za posao izvesne domaće firme na drugom kontinentu.
Rehabilitacija bez restitucije
Veselin Sjekloća ne bi imao nikakav zakonski osnov da se upiše kao vlasnik zgrade u Bulevaru da grad nije propustio da to učini pre njega. Pravo nad zdanjem grad je stekao 1971. godine, kada je između Direkcije za izgradnju i rekonstrukciju Beograda, današnjeg Zavoda za izgradnju, i fabrika „Proleter”, čijih vlasnika je naslednik Ivanka Alander, i „Zemun” zaključen ugovor o trampi. Tim dokumentom je, u zamenu za objekte u Zemunu, grad dobio zgradu u Bulevaru. Ali, mada je ugovor uredno overen u sudu, pravo korišćenja se u knjigama i dalje vodilo na „Proleter”.
Istini za volju, to i nije čudno jer je zgrada, kao i sve u to doba, bila u društvenoj svojini, koja je trebalo da potraje do kraja sveta. Gomila državnih objekata na papiru i ne postoji jer nikada nisu upisani u knjige.
Taj propust grada dao je Sjekloći izvesno pravno pokriće. Ali, Ivanka Alander, od koje je preuzeo zgradu, nikada nije zatražila restituciju nekadašnjeg porodičnog imanja. Ona to i nije mogla učiniti 2008, u vreme kada je zaključila ugovor sa Sjekloćom, pošto je Zakon o restituciji donesen tek 2011. godine. I da je nakon usvajanja zakona povela postupak, tvrde u gradu, bila bi odbijena pošto je u međuvremenu na placu izgrađen novi objekat a vrednost zemljišta je uvećana, pa bi, eventualno, mogla dobiti samo nešto drugo u zamenu. Neobično je da to u obzir nisu uzeli Ministarstvo prostornog planiranja i Upravni sud, koji su zgradu dodelili Sjekloći.
------------------------------
Nedostupan
Veselin Sjekloća nije bio dostupan za komentar na ovu aferu. Mobilni telefon mu je danima bio nedostupan, a nije se odazivao ni na pozive u Privrednu komoru Beograda i Ministarstvu građevinarstva i urbanizma. Nije odgovorio ni na mejl.
------------------------------
Sumnja u Privredni apelacioni sud
Sjekloća i grad su 2012. godine vodili dva spora i pred Privrednim apelacionim sudom. Na osnovu presude da ga je grad ometao u mirnom držanju poseda, Sjekloća se nedavno ponovo uselio u objekat u Bulevaru.
Ljudima iz gradske uprave se čini čudnim to što su svi sporovi koje su vodili sa Sjekloćom dospevali pred isto veće Privrednog apelacionog suda. U toj ustanovi objašnjavaju da kompjuterski program za automatsko vođenje predmeta sam, po utvrđenoj formuli, bira sudije koje će postupati u slučaju. Veću koje je u drugostepenom postupku vratilo spor prvostepenom sudu na ponovno odlučivanje, ako stranke podnesu žalbu i na novu presudu prvostepenog organa, slučaj će, kako propisuje sudski poslovnik, ponovo biti dodeljen, što je upravo ono što se dešavalo u ovim predmetima, objašnjavaju u Privrednom apelacionom sudu. U 2012. je 22 sudija postupalo u parničnom odeljenju tog suda. Time je, kažu u tom sudu, rasla mogućnost da istim sudijama budu raspoređeni sporovi Sjekloće i grada
Podudarnost da se u sporovima Sjekloće i grada uvek pojavljuje isto veće u Ministarstvu pravde nisu hteli da komentarišu pošto im, kako su naveli, zakon zabranjuje da ocenjuju sudsku praksu. Advokat Branko Pavlović kaže da u tome nema ničega neobičnog.
– Bilo bi nelogično da se isti slučaj dodeljuje novom veću, koje bi sve moralo opet da čita – navodi Pavlović.
Sudeći po njegovom objašnjenju, nije sumnjiva ni to što je Treći opštinski sud odlučio da zgrada pripadne Sjekloći odmah nakon što se Ivana Alander nije pojavila na prvom ročištu kada ju je on tužio zbog, navodno, neizmirenih obaveza.
– Ako se tuženi ne pojavi bez opravdanja, ne ospori tužbu ni dopisom a dokumenta priložena u tužbi ne protivreče tužbenom zahtevu, sud mora da odluči u korist tužioca – kaže Pavlović.
Ti uslovi su, kako se vidi u obrazloženju presude, bili ispunjeni u ovom predmetu, što takođe možda upućuje na tvrdnju grada da su Sjekloća i Alanderova sklopili dogovor i da je njihov spor bio paravan za preuzimanje zgrade.
------------------------------
Ko je Veselin Sjekloća
Posle višegodišnjeg rada u Rusiji, Nemačkoj, Italiji, Češkoj i SAD, Veselin Sjekloća u Beogradu 2000. godine osniva „Omni Stok”, preduzeće za proizvodnju i promet robe i usluga, sa sedištem u Bulevaru kralja Aleksandra 174. „Omni Stok” rekonstruisao je zgradu Savezne skupštine i podigao prašinu jer posao nije završio na vreme a iznajmljivanje skela, kako su izveštavali mediji, koštalo je 187.000 evra. Obnovio je i više objekata Ministarstva unutrašnjih poslova, rekonstrisao restorane „Madera” i „Kalemegdanska terasa”, kao i bioskop „Šumadija”. Sjekloćina firma učestvovala je u izgradnji „Beogradske arene”.
Otac ga je, kako je izjavljivao za domaće medije, od malih nogu vodio po gradilištima.
– Moje zanimanje je direktor, jer sam sa 19 godina vodio prve poslove, donosio prve odluke. Lagano sam se izgrađivao u domaćina i gazdu, kako su počeli da me zovu, iako ne volim taj izraz, jer posao građevinca shvatam pre svega kao posao komandosa. Probao sam da radim druge stvari, upisivao devet fakulteta, ali sam se na kraju vratio građevini. Rezultat toga je poslovna imperija sa preduzećima u Rusiji, na Kipru, u Italiji, Srbiji i Crnoj Gori – izjavio je svojevremeno Sjekloća za „Internet novine serbske”.
Bio je potpredsednik Privredne komore Beograda do prošlog meseca. Savetnik je u Ministarstvu građevinarstva i urbanizma.
Vladimir Vukasović
objavljeno: 09.03.2013.
