Izvor: Blic, 01.Feb.2007, 13:00 (ažurirano 02.Apr.2020.)
Vratili stanove i postali beskućnici
Vratili stanove i postali beskućnici
KRUŠEVAC - Na području Garnizona Kruševac živi više od 600 aktivnih i penzionisanih vojnih lica koja su podnela zahtev za rešavanje stambenog pitanja ili proširenje stana. Većina je svoje stanove stavila na raspolaganje JNA i državi 1991. i 1992. godine kada su premešteni iz bivših jugoslovenskih republika u Srbiju.
- Posle 1991. godine u Kruševcu je mali broj vojnih lica dobio stanove. Uglavnom su to bili službeni >> Pročitaj celu vest na sajtu Blic << stanovi za komandante koji sada traže da ih otkupe. Do 1994. godine je i deljeno nešto stanova, a nakon toga ništa - tvrdi Milorad Lukić, potpukovnik u penziji i sekretar Udruženja vojnih beskućnika u Kruševcu.
Procenjuje se da u Srbiji oko 16.000 vojnih lica i penzionera nema rešeno stambeno pitanje. Udruženje vojnih beskućnika je osnovano u Beogradu 1998. godine, a opštinska organizacija u Kruševcu je formirana decembra prošle godine.
- Naš cilj je da se zakonskim sredstvima izborimo za rešavanje stambenog pitanja vojnih lica, a posebno onih koji su premešteni iz Slovenije, Hrvatske, Bosne i Makedonije. Većina tih ljudi je u Sloveniji i Hrvatskoj imala rešeno stambeno pitanje i bila nosilac stanarskog prava, a deo onih koji su bili u Bosni, čak je i otkupio stanove - objašnjava Milorad Lukić.
On je do 1992. godine živeo u Derventi, u stanu od 62 kvadrata, koji je po premeštaju u Srbiju predao vojsci za šta ima i dokumentaciju. U Kruševcu živi kao podstanar, u stanu od 60 kvadrata, iako mu prema propisima pripada stan od 96 kvadrata. Kao nadoknadu za troškove stanovanja prima 9.906 dinara.
Đurađ Radmanovac, predsednik kruševačkog udruženja, do početka rata živeo je u Slovenskoj Bistrici, u stanu od 72 kvadrata.
- I meni, prema zaključku Ministarstva odbrane, pripada stan od 96 kvadrata, a živim kao podstanar. Svoj stan u Sloveniji sam predao vojnim vlastima jer sam dislociran po naređenju - kaže Radmanovac.
U Kruševcu, za razliku od Niša, Beograda, Aleksinca i nekih drugih gradova, nema zajedničkog smeštaja vojnih beskućnika, ali ima dosta onih koji su dobili neadekvatan prostor - vešernice, podrume, tavanske prostorije, u vojnim zgradama koji su morali da adaptiraju.
Po završetku bombardovanja u naselju Prnjavor 2 je započeta zgrada sa 160 stanova gde su bila predviđena 83 stana za vojna lica. Ostatak stanova trebalo je da dobiju pripadnici policije i mladi bračni parovi. Ta zgrada još nije završena, a niko nema podatke da li će i kada radovi biti nastavljeni.
S. Milenković
