Izvor: Blic, 12.Dec.2011, 03:05 (ažurirano 02.Apr.2020.)
Vitezovi okruglog (švedskog) stola
Šta se događa sa dometima i kritičkim duhom naše književnosti? Kad slušate pisce, ovakve epohe nije bilo u istoriji naše kulture. Ali bitno obeležje provincijalnosti i klaustrofobičnosti jedne kulture je nekritičnost i bolesna narcisoidnost. Jedan od puteva ka otrežnjenju je poređenje sa našom književnom scenom između dva (svetska rata) o kojoj još traju stereotipi (nekoliko gorostasa, Rastko, Crnjanski, Andrić, Momčilo, uz dva pokreta: nadrealizam i socijalna književnost). >> Pročitaj celu vest na sajtu Blic << Kao da je ostalo nepročitano trotomno izdanje Slova ljubve i Beogradske knjige (1983) „Zli volšebnici – polemike i pamfleti u srpskoj književnosti 1917-1943“, istraživački i sintetički poduhvat Gojka Tešića. Na oko 2.400 stranica velikog formata ovde je obuhvaćena dinamična, haotična (u plodnom smislu) književna scena sa manifestima i kontramanifestima, polemičkim ubodima niskog i visokog nivoa, u kojoj sudeluju današnji klasici, Crnjanski, Ujević, Krleža, Vinaver, ali i mnogi nepravedno zanemareni pisci.
Ako bismo pokušali, kao savremenici i saučesnici, da sa istim merilima sagledamo isti vremenski raspon (1985-2011) dobili bismo otrežnjujuću sliku: časopisi su nestali, a nekoliko preživelih je marginalizovano. Veliki deo pisaca se ogledao u dokazivanju patriotizma (sa junačkim uzorima: Mladić i Karadžić), polemike na književne teme gotovo da nema (ako izuzmemo dve knjige koje dovode u pitanje čistotu biografije Danila Kiša i njegov odnos prema jevrejstvu, kakav debakl!).
Najviše buke ima oko mesta pri švedskom stolu republičkih i gradskih tela za finansiranje književnih izdanja, putovanja u inostranstvo (slučaj Lajpciški sajam knjiga). Društvo je osirotelo, ali da li je više love bilo u opticaju između dva rata! Think about it.
Povezane vesti: Voja Pantić iz Guče
