Izvor: Blic, 19.Jul.2009, 21:00 (ažurirano 02.Apr.2020.)
Vini Džons ipak u ulozi Arkana
Vini Džons, nekadašnji britanski fudbaler i glumac koji se proslavio u filmovima Gaja Ričija, uskoro će početi snimanje akcionog filma „The Filthy War” („Prljavi rat”) u kome će tumačiti lik Željka Ražnatovića Arkana. Snimanje ovog filma prvi put je najavljeno pre tri godine, više puta aktuelizovano i otkazivano, ali su producenti izgleda tek sada uspeli da skupe novac za njegovu realizaciju, piše britanski „Sunday Express”.
>> Pročitaj celu vest na sajtu Blic << />Film će režirati čuveni britanski reditelj Džon Irvin, a glavna uloga poverena je Rupertu Grejvsu. Radnja filma delimično je bazirana na istinitim događajima i prati život Eduarda Čika Floresa, bolivijskog ratnog dopisnika, koji je 1991. oformio svoj dobrovoljački vod kako bi branio jedno slavonsko selo od srpske okupacije. Zanimljivo je da su producenti još 2006, kada se prvi put pomenulo snimanje ovog filma, ulogu Arkana ponudili hrvatskom glumcu Goranu Višnjiću, ali ih je on odbio. Uloga je zatim pripala Viniju Džonsu, bivšem fudbaleru Vimbldona i Kvins Parka, koji se proslavio ulogama negativaca u filmovima Gaja Ričija „Sneč” i „Dve čađave dvocevke”.
- Sviđa mi se kako Vini Džons glumi i on je ulogu ozloglašenog Arkana prihvatio sa oduševljenjem - rekao je scenarista ovog filma Laslo Hege, dok se oni koji su pročitali scenario slažu da će Džons s filmskog platna uterati strah u kosti svim gledaocima.
Osim kao glumac, Džons je poznat i kao jedan od najprljavijih fudbalera
Iako se tvrdi da je film zasnovan na istinitoj priči o Eduardu Floresu koja ga veliča kao vođu hrabrih dobrovoljaca, njegov stvarni život je drugačiji. Flores je rođen u Boliviji, ali se sa roditeljima rano preselio u Budimpeštu, gde je krajem osamdesetih bio aktivan u Komunističkoj partiji i počeo da za desničarske španske listove izveštava sa područja Balkana. Krajem 1991. godine dolazi u Hrvatsku i u okviru hrvatskih paravojnih snaga osniva odred plaćenika, bivših kažnjenika, narkomana i fudbalskih huligana, za koje čak i neki hrvatski ultranacionalisti tvrde da „nisu ispalili nijedan metak na Srbe”. Takođe, postoje izveštaji da su Flores i njegovi saradnici odgovorni za smrt dvojice novinara - Švajcarca Kristijana Vartenberga koji je ubijen dok je istraživao umešanost Floresa u trgovinu oružjem i drogom, kao i Britanca Pola Dženksa koji je poginuo dok je istraživao ubistvo Vartenberga. Ipak, njegova životna priča privlačila je filmadžije. Godine 2001. na Filmskom festivalu u Karlovim Varima, dokumentarni film „Čiko” režisera Iboja Fekete, posvećen Eduardu Floresu, dobio je nagradu za najbolju režiju, a ekipa našeg filma „Rat uživo” demonstrativno je napustila dodelu nagrada protestujući na taj način protiv skandalozne odluke žirija.
Filmovi o ratu u eks-Ju
Akcioni
- „Lepa sela lepo gore” (Film Srđana Dragojevića o dvojici dečaka, Halilu - Muslimanu, i Milanu - Srbinu, koji se sreću u ratu 20 godina nakon detinjstva)
- „Hunting Party” (Ričard Gir juri haškog optuženika, koji podseća na Karadžića, po vrletima BiH)
- „Spasitelj” (Denis Kvejd igra američkog plaćenika koji spasava trudnu Srpkinju iz rata u BiH)
Komedije
- „Turneja” (Film Gorana Markovića o pozorišnoj trupi iz Beograda koja završi na prvoj liniji fronta)
Drame
- „Vukovar, jedna priča” (Film Bore Draškovića o ljubavi Hrvatice i Srbina koji se pod uticajem političkog marketinga i rata, razilaze)
- „Grbavica” (Mirjana Karanović glavni je junak filma Jasmile Žbanić koji govori o silovanjima u vihoru rata)
- „Ničija zemlja” (film Denisa Tanovića, koji je osvojio „Oskara”, govori o apsurdnosti rata u BiH)
Prgava narav
Vinsent Vini Džons je tokom svoje fudbalske karijere važio za jednog od najprgavijih igrača na terenu. Nekadašnji reprezentativac Velsa nije se stideo svoje mračne strane, te je pred penzionisanje snimio čuvenu video-kasetu kojom objašnjava kako na najbolji način povrediti protivnika. Džons je postavio rekord kao igrač kome je najbrže dosuđen žuti karton na utakmici, posle samo tri sekunde od početka meča, a u karijeri je zaradio i 12 crvenih kartona, jedan manje od Roja Kina.
