Izvor: Kurir, 22.Feb.2008, 13:00 (ažurirano 02.Apr.2020.)
TUMBANJE POKOJNIKA
Meštani Jadranske Lešnice kod Loznice peticijom zatražili da se grob nedavno sahranjenog sveštenika izmesti iz crkvenog dvorišta
LOZNICA - Meštani Jadranske Lešnice, kod Loznice, ogorčeni zbog odluke Crkvenog odbora da se u porti crkve Svetog proroka Ilije, u njihovom selu, sahrani Nikodin Novaković, sveštenik u penziji, koji se nakon dužeg boravka u Americi pre nekoliko godina vratio u rodno selo, prikupili su više od 80 potpisa za peticiju koju su uputili opštinskoj >> Pročitaj celu vest na sajtu Kurir << komunalnoj inspekciji i odeljenju za urbanizam sa zahtevom da se spreči pretvaranje crkvenog dvorišta u groblje.
Kako je pokojni Nikodin Novaković ipak sahranjen 5. februara u porti crkve, koja je samo sokakom odvojena od kuće Zorana Tadića, neminovno je bilo da dođe do rasprave između Tadića i sveštenika Milovana Kojića, koji je zadužen za ovu parohiju i koji živi u crkvenom domu.
- Moja kuća je na dva-tri metra od groba. Još u oktobru prošle godine, kada su započeti radovi na grobnici, usprotivio sam se odluci Crkvenog odbora, nakon čega su radovi stopirani. Drugi dan Lučindana, došao je predsednik Crkvenog odbora i pitao me da li se i dalje protivim izgradnji grobnice, za tada još živog Nikodina. Na moj odgovor da stojim iza svog stava, rekao mi je da će podići zidanu ogradu od šest metara između crkve i moje kuće, kako ja ne bih gledao prema grobu. Slučajno se dogodilo da, istog dana kada sam išao da predam peticiju u opštinu i inspekcijske službe, podlegne povredama Nikodin Novaković, koji je nekoliko dana ranije doživeo saobraćajnu nesreću, a sledećeg dana, 5. februara je i sahranjen - objašnjava za Kurir Zoran Tadić.
Meštani koji su potpisali peticiju da se pokojni Novaković izmesti iz porte na lokalno groblje, gde se sahranjuju i svi drugi žitelji ovog jadarskog sela, kažu da je pokojnik poklanjajući novac za uvođenje grejanja u crkvu i crkveni dom "kupio grobno mesto u porti".
- Verujem u Boga i slavio sam krsnu slavu i za vreme komunista. Moral i ljudskost mesnog popa je u pitanju. On radi kako hoće i nije dostojan svog položaja. Ne kupuje se mesto u porti s dve-tri hiljade evra datih za parno grejanje. Crkva i porta treba da budu mesto gde će se narod i omladina okupljati, a ne da se po nečijoj želji pretvara u groblje - kaže Milenko Pajić, takođe potpisnik peticije.
NE DAJEMO IZJAVE!
U Crkvenom odboru o ovom "nemilom slučaju" ne daju nikakve izjave dok ne prođe 40 dana od sahrane protojereja Novakovića. Jedino kažu da je sve urađeno nakon odobrenja vladike Lavrentija i mesne zajednice.
A sveštenik Milovan Kojić smatra da se narodu ne može ugoditi.
- Narod se buni jer misli da sam ja lično imao nekakve koristi od pokojnog protojereja Nikodina. Trudim se da crkvu približim svim meštanima, ali mnogi od potpisnika peticije nikada i ne svraćaju u crkvu - tvrdi Kojić.
NE DAJEMO IZJAVE!
U Crkvenom odboru o ovom "nemilom slučaju" ne daju nikakve izjave dok ne prođe 40 dana od sahrane protojereja Novakovića. Jedino kažu da je sve urađeno nakon odobrenja vladike Lavrentija i mesne zajednice.
A sveštenik Milovan Kojić smatra da se narodu ne može ugoditi.
- Narod se buni jer misli da sam ja lično imao nekakve koristi od pokojnog protojereja Nikodina. Trudim se da crkvu približim svim meštanima, ali mnogi od potpisnika peticije nikada i ne svraćaju u crkvu - tvrdi Kojić.
KTITOR SAHRANJEN NA GROBLJU
U dvorištu crkve nalazi se tridesetak starih spomenika, ali većina njih su samo obeležja, ne postoje grobnice. Tek za pet-šest lica se zna da su sahranjeni u porti, ali poslednji put tu je sahranjeno nekoliko ljudi još krajem 1944. godina. Žitelji Jadranske Lešnice napominju da je čak i Vićentije Starčević, koji je pre 140 godina poklonio selu zemlju na kojoj je izgrađena crkva i škola, sahranjen na seoskom groblju, a ne u porti.
U dvorištu crkve nalazi se tridesetak starih spomenika, ali većina njih su samo obeležja, ne postoje grobnice. Tek za pet-šest lica se zna da su sahranjeni u porti, ali poslednji put tu je sahranjeno nekoliko ljudi još krajem 1944. godina. Žitelji Jadranske Lešnice napominju da je čak i Vićentije Starčević, koji je pre 140 godina poklonio selu zemlju na kojoj je izgrađena crkva i škola, sahranjen na seoskom groblju, a ne u porti.
