Izvor: Glas javnosti, 06.Avg.2008, 11:37 (ažurirano 02.Apr.2020.)
Sa Lovćena - Protojerej mr Velibor Džomić
Mnogi dobronamerni ljudi sa različitih strana i iz različitih krajeva, sa punim pravom, veoma često postavljaju pitanje: kome je i zbog čega potrebno podrivanje Crkve Božje u Crnoj Gori? Nema sumnje da to nije samo projekat za domaću upotrebu niti je smišljen u tamošnjim političkim kuhinjama. Bez mnogo okolišavanja moram da kažem da se taj projekat nalazi u funkciji agresivne pseudomisionarske politike Vatikana na Balkanu. Ovo nije brzopleti odgovor „verski netolerantnog pravoslavnog >> Pročitaj celu vest na sajtu Glas javnosti << sveštenika“, kako bi me rado etiketirali nevladini plaćeni „čuvari savesti, ljudskih prava i demokratije svih osim sebe i svojih istomišljenika“. Za izrečeno posedujem bezbroj dokaza i argumenata. Ne verujem da čak ni među nevladinim plaćenim čuvarima svega, svačega i svih osim sebe ima takvih koji misle da dokaza za izrečeno nemam. I oni znaju da je to tako pošto su u istoj ulozi i na istom poslu. Na stranu što govore suprotno. NJima, kao što je poznato, nije mrzno da po staroj praksi jedno misle, drugo govore, a treće rade.
Nisu ni nove, a ni nepoznate teze koje su poodavno osmislili misteriozni članovi vatikanske Kongregacije za propagandu vere, a saopštili ih hrvatski rimokatolički popovi Dominik Mandić i Krunoslav Draganović. Po tim tezama, Crnogorci nisu ništa drugo do „crveni Hrvati koji su negda bili katolici, pa ih je militantni pravoslavac Sveti Sava pokrstio posle ognja i mača, koji su preživeli od njegovog oca Stefana Nemanje“. Iz takvih nebuloznih teza može se izvući milion nebuloznih zaključaka. Prvi bi se, prema kongregacijskim kreatorima, odnosio na to da Crnogorce na jedan od više mogućih načina što pre treba vratiti pod skute rimskog pape. A drugi je da ih na svaki način treba odvojiti od Srba. A iz ovog se kao iz hobotnice šire anticrnogorski pipci. Samo su crnogorski raspopi i njihova raspopsko-policijska nevladina tvorevina u funkciji kongregacijskog cilja sa svake strane. I zbog toga ih rimokatolički prelati u Crnoj Gori otvoreno podržavaju i svakovrsno pomažu. Da se to ne uklapa u postavljeni cilj Kongregacije, davno bi ih rimski papa ispratio u mirovinu u neki od samostana izvan Crne Gore.
Mnogi od njih su svesni da se taj cilj ne može ostvariti preko noći. Zato je izvršena mobilizacija vatikanske radne snage u Crnoj Gori. Zato se i ne čudim kada Glas koncila još 1992. godine objavi intervju sa agnostikom Jevremom Brkovićem u kome ovaj saopštava da budućnost Crne Gore vidi u zajednici sa Hrvatskom i Albanijom!
Jasenovci, Jadovna i genocid ne donose nove vernike rimokatoličke veroispovesti. Zato danas hakeri različitih vrsta napadaju duhovni identitet Crne Gore. I oni se, poput kompjuterskih hakera, najpre „konektuju“ i uđu u unutrašnjost, pa onda pokušavaju da razaraju. Prvo gađaju na Svetoga Savu. Pljuju ga po medijima, spaljuju mu ikone, a onda se angažuju „naučnici“ koji su ovih dana počeli da ga brišu čak i sa Ilovičnog prepisa (1262. g.) njegovog Zakonopravila. Takvi „dokazuju“ da to nije Savin nomokanonski zbornik nego „Neofitov“ ili „Zetski zakonik“ kao „dragoceni spomenik crnogorske kulture“. Te „naučne hakere“ ne interesuje to što je Zakonopravilo Sv. Save samo prepisano u Ilovici na današnjoj Miholjskoj Prevlaci za vreme episkopa zetskog Neofita, koji je bio arhijerej Žičko-pećke arhiepiskopije! Na stranu što Crna Gora ni kao geografski ni kao politički pojam u 13. veku nije ni postojala.
Krajnji cilj mobilisane radne snage o kojoj govorim jeste da se najpre dokaže novi-stari identitet pravoslavnih žitelja Crne Gore, a onda da se „crveni Hrvati“ polako, preko tzv. CPC, vrate „svojoj izvornoj rimokatoličkoj veri“. Zato se sa raznih strana juriša na Mitropoliju, mitropolita, episkope, sveštenstvo i monaštvo u Crnoj Gori!
