Izvor: RTS, 03.Sep.2014, 08:59 (ažurirano 02.Apr.2020.)
Rusija: Buđenje pravoslavlja
Da li je Rusija najveći protivnik Amerike ili se u senci svađe dveju velikih sila mobilišu novi neprijatelji, i kakve su istorijske veze Rusije i Srbije, za američki "Star tribjun" piše teolog Dejvid Pens. Deo njegove studije o uticaju vere na moderni svet koji se odnosi na buđenje pravoslavlja u Rusiji, prenosimo u celini.
Za moderne individualiste ništa nije toliko prosvetljeno kao sadašnjost, pa su na Zapadu smatrali da su strašno uvredili Rusiju spočitavši joj – >> Pročitaj celu vest na sajtu RTS << "u 21. veku jednostavno ne možete okupirati drugu državu kako se radilo u 19. veka".
Ali, Vladimir Putin ne smatra da je 19. vek bio nazadan, već na taj period pre svega gleda kao na vreme u kojem je zapadni ateistički pokret okupirao njegovu pravoslavnu naciju i zatrovao dušu hrišćana.
On zna da su Rusi bitku za Sevastopolj tokom Krimskog rata izgubili od neverničkog saveza turskih muslimana i hrišćanskih francuskih i britanskih trupa. Za Putina i većinu stanovnika Rusije ne dovodi se u pitanje da je Krim deo Ruske Federacije.
Sovjetski Savez je bio totalitarna država koja je nastala na krilima međunarodnog komunizma, odlučnog da ukine nacije i vere, smatrajući ih prevarama vladajućih klasa. Majka Rusija i pravoslavna crkva bile su prve žrtve komunizma.
Treba li podsećati da Rusija nije SSSR i da Putin nije Staljin?
Rusi se dobro sećaju kada su se pre 100 godina katolička Austrougarska monarhija i luteranski nemački Rajh ujedinili kako bi slomili nacionalne težnje pravoslavnih Srba. Rusija je pritekla u pomoć bratskoj naciji, čime je počeo Veliki rat. Rusija, oslabljena borbom, bila je lak plen revolucionara.
Krajem 90-ih, prva evropska prestonica bombardovana od kraja Drugog svetskog rata bio je Beograd, glavni grad pravoslavne Srbije. Rusi su ponovo protestovali – ali ovaj put bez upotrebe oružja. Zapadna NATO alijansa više nije katolička ili protestantska, ali je još sposobna da vrati u život stara neprijateljstva protiv "medveda sa istoka".
Vaskrsnuće pravoslavlja i pravoslavnih nacija tek je poslednji u nizu verskih revolta protiv sovjetskog ateizma. Pre nekoliko desetina godina, katolički Mađari i Poljaci sa istoka i islamski ratnici iz Avganistana, podrili su temelje bezbožničke imperije sa čeličnom odlučnošću.
Oslobođeni ubojitog ateizma gulaga, Rusi nisu prigrlili razoružani ateizam ili zapadnjačku seksualnu revoluciju. Nisu u ime kapitalizma privatizovali nacionalna bogatstva. Solženjicin nas je još odavno naučio da će se Rusija jednoga dana probuditi iz sovjetskog košmara, ali ne kao zapadna demokratija već kao pravoslavna nacionalna država.
Američki katolici su decenijama službe završavali molitvama za promenu Rusije, za zaceljivanje jaza među hrišćanskom braćom, jaza koji je evropske nacije odvojio od Rusije i ostavio ih na vetrometini uticaja samoubilačkih nacija paganskih nacista i materijalističkih komunista.
Moraju li hrišćani ponovo biti podeljeni dok se još jedan neprijatelj grupiše za napad?
Pre nego što nacionalnu politiku suzimo na debatu o tome da je Putin siledžija ili je Obama slabić, možda bi se trebalo zapitati da li je Rusija zaista najveći geostrateški neprijatelj SAD. Bezdušna birokratija EU i njena bojna pesnica NATO – možda predstavljaju većeg neprijatelja hrišćanskoj Rusiji nego što bi to trebalo da budu američki hrišćani.
