Izvor: Kurir, 09.Maj.2010, 12:00 (ažurirano 02.Apr.2020.)
RATOVI IH PREPOLOVILI, LAZOVIĆI SE ČUDOM PREPORODILI
Potomci velike familije Lazović iz Vrnčana, koju su ratovi doveli pred biološko uništenje, danas su rasuti širom Srbije i sveta
GORNJI MILANOVAC - Nijedan svetski ni balkanski rat nije ih zaobišao!
Lazovići iz Vrnčana, familija koju su ratovi doveli pred biološko uništenje, samo se čudom preporodila. Na frontovima od Alpa do Jonskog mora ostajali su bez muških glava, tako da je u prvoj polovini prošlog veka ova velika i jaka familija ostala na snahama i maloletnoj >> Pročitaj celu vest na sajtu Kurir << deci.
Odrasli muškarci najviše su stradali u Prvom svetskom ratu, a dečaci su umirali od španske groznice. Prema usmenom predanju, Lazovići su pre dva veka došli u Vrnčane iz Nikšićke župe, pod prezimenom Petričević, a sva dokumenta i fotografije o njima u svom „porodičnom muzeju“ čuva filolog Ankica Lazović.
Na fotografiji iz 1914. godine na kojoj su potomci Koste i Marte Lazović i njihovog rođaka Miloša nema nijednog odraslog muškarca.
- Ukupno 13 članova ove porodice nestalo je za četiri godine, od 1914. do 1918. godine. Najstarijeg Kostinog sina Jeftimija streljali su Austrougari 1914, sa još 12 meštana u selu Ručiči. Srednji sin Živojin gine na Mačkovom kamenu, a najmlađi Miladin odveden je u zarobljeništvo u okolinu Beča, odakle se izbavio 1918. U zarobljeništvo je odveden i Miloš, koji je umro u logoru - priča Ankica.
Od velike familije Lazovića u Vrnčanima Prvi svetski rat preživelo je svega šest dečaka.
- To su Radomir, Milan, Boško, Budimir, Stevan i Miloš. I u našoj familiji, što je inače često u Srbiji, muška imena se ponavljaju, pa se u okviru tri generacije pominju ista imena. Poženili su se iz dobrih kuća, o čemu se u Lazovićima generacijama vodilo računa, a jedna od „dominantnijih“ Lazovićki bila je moja prababa Draginja, iz familije Jelić. U Prvom svetskom ratu izgubila je tri sina, ostala je s najmlađim, četvorogodišnjim Radomirom, i negovala je ranjenog sinovca Milana, povratnika sa Solunskog fronta - navodi Ankica.
Iako su bili pred biološkim nestankom, Lazovići su posle Drugog svetskog rata krenuli u duhovni i materijalni oporavak. Potomci ove porodice danas su rasuti širom zemlje, neki su u inostranstvu.
- Među nama danas ima zemljodelaca, zanatlija, inženjera, pravnika i lekara, profesora i doktora nauka, politikologa i filologa, ikonopisaca i modnih kreatora... - priča Ankica.
Ćosić pisao o kafani
Austrougari su haubicama srušili kafanu „Lazović“, koju u romanu „Vreme smrti“ pominje Dobrica Ćosić, priča Ankica.
- Pošto su svi muškarci bili u ratu, posao su nastavile žene. Lazovićke su obnovile kafanu u pomoćnim prostorijama i sve do 1918. vodila ju je snaha Vidosava.
Kumstvo staro vek i po
Lazovići neguju i kumstvo, staro skoro jedan i po vek, koje je verovatno među najstarijima u Srbiji.
- Lazo Lazović je predvodio Rudničku brigadu trećepozivaca na Javoru 1876. godine, u Srpsko-turskom ratu, i oslobodio ropstva Petka Petkovića iz Lunjevice kod Gornjeg Milanovca, posle čega su se okumili. I sada, u 21. veku mi i dalje krštavamo i venčavamo Petkoviće, jer se ovo kumstvo pokazalo blagosloveno - priča Ankica Lazović pokazujući fotografiju sa krštenja svog kuma Luke Petkovića.
