Izvor: B92, 19.Dec.2013, 23:04 (ažurirano 02.Apr.2020.)
Prevaranti i u mantijama
Beograd -- Kaluđeri koji skupljaju novac na ulici ili prodaju suvenire ne pripadaju SPC.
Kupovinom brojanice pomažete manastiru Novi Stjenik - natpis je na kartonu koji zajedno sa nekoliko crkvenih relikvija drži grupa monahinja u beogradskoj Knez Mihailovoj ulici.
Prizor kaluđera koji prose ili prodaju verske sitnice na trotoarima nije više retkost u Beogradu niti u drugim gradovima Srbije. Među prosjacima u mantiji ima odbeglih kaluđera, pripadnika nepriznatih monaških >> Pročitaj celu vest na sajtu B92 << redova, ali i prevaranata.
Pionir monaškog prosjačenja u glavnom gradu je kaluđer koji je u mantiji mesecima stajao sa ispruženom rukom na Terazijama. Porukom na kartonu tražio je milostinju zbog siromaštva i bolesti. Ovaj i druge slučajeve prosjačenja ili prodaje brojanica, kartonskih ikona i drugih relikvija na ulici, u sedištu Srpske pravoslavne crkve osuđuju i naglašavaju da nije reč o istinskim monasima.
"Monah nema razloga da prosi", objašnjavaju u Patrijaršiji. "Svaki istinski kaluđer ima manastir u kome živi, obavlja svoja poslušanja i zadovoljava svoje potrebe. Ukoliko želi da promeni mesto boravka, potreban mu je kanonski otpust nadležnog episkopa, ali i dozvola za prijem u drugi manastir. Monasi, uz to, vezani su i monaškim zavetom koji ne dozvoljava posedovanje lične imovine."
U SPC upozoravaju vernike na ovakve pojave i naglašavaju da se monaški izgled neretko zloupotrebljava.
Monah prilokom oblačenja mantije polaže tzv. zavet siromaštva, kojim se obavezuje da ga ništa neće vezivati za materijalne vrednosti, imovinu i bogatstvo. Prema kanonskom pravu, sve što monah stekne tokom života pripada manastiru. U zajednici ima pravo na stan, hranu i monašku odeću. Kaluđer je dužan i da ne napušta manastir bez blagoslova igumana ili vladike u čijoj je nadležnosti. Pored siromaštva, uslov za monaški život je i bezbračnost (celibat), kao i zavet poslušnosti. On podrazumeva bespogovornu vernost starešini manastira - igumanu.
Među onima koji pod velom mantije i krsta mole za dinar ili na ulici prodaju verske suvenire, kako objašnjavaju u Patrijaršiji, uglavnom su pripadnici bratstava koja su se odmetnula od Srpske crkve. Pojedini među njima, ostali bez manastira, hrama i eparhije, prinuđeni su da egzistenciju obezbeđuju lutanjem i prosjačenjem.
Monahinje koje prodajom brojanica pomažu Novi Stjenik, manastir u Kučajskim planinama kod Bora, tako, pripadaju monaškom redu koji sebe naziva Istinskom pravoslavnom crkvom u Srbiji. Ova zajednica pod okriljem je zilotskog pokreta čije je sedište u manastiru Esfigmen na Svetoj Gori, i poznata je po kritičkim stavovima učenja gotovo svih pravoslavnih crkava.
Manastir Novi Stjenik osnovalo je sestrinstvo manastira Stjenik koje je 2003. napustilo Žičku eparhiju SPC, i posle više meseci seljakanja osnovalo zajednicu u istočnoj Srbiji. Po sličnom scenariju, u znak podrške vladici Artemiju Eparhiju raško-prizrensku 2010. napustilo je kompletno bratstvo manastira Crna Reka. Svoj manastir, koji SPC ne priznaje, osnovali su u selu Loznica nadomak Čačka.
