Izvor: Blic, 25.Dec.2007, 13:00 (ažurirano 02.Apr.2020.)
Prestonica srpskog roštilja (6)
LESKOVAC - Dvadesetak fabričkih dimnjaka bez dima, visoki kao njujorški neboderi i pobelela polja od najlonskih plastenika iznad bogatog roda povrća, prvo je što se sa autoputa od Niša ugleda kada se baci pogled ka prostranom gradu na Veternici, koji se pod imenom Leskovac pominje u 14. veku.
Ali, bilo kojim putem da se krene do centra grada i njegove Široke čaršije, mirisi iz načičkanih kafana, restorana i objekata brze hrane, stavljaju do znanja da se stiglo u prestonicu >> Pročitaj celu vest na sajtu Blic << srpskog roštilja.
Ukusni specijaliteti s roštilja najbolji su leskovački turistički brend, zbog koga ovaj grad godišnje poseti nekoliko desetina hiljada domaćih i stranih turista, bolje reći, sladokusaca dobrog zalogaja. Zbog toga će gostoprimljivi Leskovčanin svog gosta odmah uvesti u prvu kafanu i satima mu objašnjavati da je reč o najlepšim i najukusnijim ćevapima, pljeskavicama, leskovačkoj mućkalici i vozu, o ajvaru, kakav nije u stanju da napravi nijedna druga domaćica osim Leskovčanke.
Široka čaršija u centru grada, čiji turski naziv nisu uspele da promene mnoge političke garniture, kultno je mesto za masovna okupljanja. Tu su se dešavali svi politički prevrati u novijoj srpskoj istoriji, ali tu se slave nove godine i održava čuvena „Roštiljijada".
- Sa severne strane Široke čaršije nalazi se 120 godina stara Šop Đokićeva kuća, jedan od dva očuvana primerka klasične balkanske arhitekture i građevina koje se kao primerak arhitektonskog umeća može naći i u biblioteci „Ohio State University". Tu je i prelepo zdanje Kulturnog centra, kojeg je dvadesetih godina sagradio industrijalac Jovan Vlajčić. A na severnoj strani iz krošanja stoletnih drveća izviru dveri Saborne crkve Svete trojice, sagrađene početkom prošlog veka i pored nje crkva Odžaklija, stara dva veka, sa ozidanim odžakom, što je čini jedinstvenom u svetu. Stotinak metara dalje je Gradska kuća, odnosno, kuća Bore Dimitrijeviće Piksle, podignuta u prvoj polovini 19. veka - objašnjava viši kustos istoričar Veroljub Trajković.
Nezaobilazni su i jedini - Jažunjski manastiri. Ženski manastir Sveta Bogorodica podigla je monahinja plemenitog grčkog roda Ksenija sa monahinjama Teofom, Martom i Marijom 1499. godine na zidinama stare hrišćanske crkve, a kilometar i po dalje Andronik Kantakuzin sa braćom sagradio je 1517. godine muški manastir. To su jednobrodne građevine čiji će ikonopisi zainteresovati svakog ljubitelja umetnosti, ali to su i svetilišta gde se na praznicima sve češće okuplja i krštava leskovačka mladež.
Brdo Hisar iznad Leskovca sa uređenim platoom, odakle se po vedrom danu vidi ceo Niš i planina Radan, biser je srpske arheologije i ključ za identifikaciju naroda koji su živeli na tom prostoru od brčnjičke kulture 1350-1000. godine stare ere, pa sve do novije istorije. Tu je pronađena čuvena Turovićeva nerđajuća igla iz gvozdenog doba, ali i peći za topljene gvozdene rude iz 1350. godine, što će, najverovatnije biti razlog da svetski naučnici pomere unazad granice gvozdenog doba.
Petnaestak kilometara od Leskovca, turisti se mogu diviti čudu prirode - kanjonu iznad varoši Vučje, sličnim, ali živopisnijim od onih u Koloradu. U kotlini kanjona nalazi se druga po starosti u Srbiji hidrocentrala čije turbine još proizvode struju.
Na povratku iz Vučja, u selu Strojkovce, nalazi se muzej tekstila s karaj 19. veka. U staroj vodenici nalaze se originalni eksponati, kojima su tadašnji industrijalci udarili temelje leskovačke i srpske tekstilne industrije.
sutra: Pirot
