Izvor: B92, 09.Jan.2000, 13:00 (ažurirano 02.Apr.2020.)
Pregled stampe
"Nezavisne novine" - Banjaluka, 29. decembar
talk-show
pise: Aleksandar Tijanic
Dvojka i tri nule
Ja sam pesimista. Ne samo zato sto nisam optimista vec sto sam, prije svega, realista. Ova decenija, kao zbirka nedjela, za Srbe se ne zavrsava ovom godinom. Ovaj sistem gdje postoji mali Frojd, mali Marks i mali Hitler od Srba je nacinio invalide komunizma, zrtve populizma i sirocad hladnog rata. Takav sistem ne okoncava >> Pročitaj celu vest na sajtu B92 << se ni brzo, niti lako. Pogotovu ako oni koji su od Srbije napravili mjehur od sapunice, a zatim Srbiju kao balsamovani les, ne oklijevaju da je pretvore u saku pepela. To jos nismo bili, ali ne gubimo nadu da hocemo! Ovdje Djeda Mraz lako ispunjava takvu vrstu zelja.
Neki ljudi donose srecu kad dodju, drugi kad odu. Vec sam rekao kako samo Sloba spada u obje grupe! Izgledalo je da je usrecio Srbe svojim dolaskom a cini se da ce ih usreciti tek kad ode. E, u godini koja pocinje dvojkom a zavrsava se sa tri nule - nece biti nista od srpske srece. Naprotiv!
Dvijehiljadita, sem ako se Svevisnji - zgrozen onim sto cinimo sebi - ne umijesa na najdirektniji nacin i pozove na Strasni sud autore srpske drame, bice dosadno tragicno, pateticno finale decenije. Bice to godina konacne pobjede Milosevica nad Srbijom, trijumfa drzave nad drustvom, sloma nacije koja letargijom u stopu prati smrt javnih sloboda i godina kraja bilo kakve srpske opozicije!?
Sve sto su slobisti i njihovi janicari uradili tokom ove godine - u oba parlamenta, obje vlade, pravosudju, skolstvu, privredi i medijima - imalo je tri cilja. Najprije, da apsolutno sve svoje ljude natjera da bez otpora ali, sa svim docnijim konsekvencama po njih, prihvate logiku sa vrha. Po njoj, uspjesnost rezima ne mjeri se sposobnoscu da se predvide i izbjegnu nesrece, ratovi, pogibije i smrti i da se za svakog gradjanina odvoji jednaka porcija srece, boljeg zivota, dostojanstva, nade, postovanja i za sljedece generacije mjesto u svijetu buducnosti.
Ne! Jedini kriterijum uspjesnosti jeste ocuvanje ovakve vlasti bez obzira na cijenu koju ce platiti svaki gradjanin, nacija i drzava. Obrazlozenje: imali smo srecu da za Vodju dobijemo licnost sa svjetskom istorijskom misijom i zbog toga je On veci i od ove Nacije i od ovolike Drzave. Svakog koji u to sumnja valja podvrgnuti nacionalnoj inkviziciji cije zrtve sluze kao prakticno obrazovno sredstvo za sijanje straha i pedagosko odvikavanje od neposlusnosti.
Drugi cilj jeste nevidljivo ali totalno razaranje oficijelnog sistema u svim njegovim segmentima; od opstina do parlamenata, od policije do vlada, od banaka do medija, od sudova do uvozno-izvoznih poslova, upravlja se dekretima sa vrha. Tu postoje samo dva pravila: nema pisanih uputstava pa ni tragova i drugo, broj poruka koje neka osoba prenosi od vrha ka izvrsiocima odredjuje njegov rang unutar paralelnog sistema vlasti. Trece pravilo ne treba ni pominjati: nema onih koji nisu poslusali uputstvo sa vrha. Sve karike lanca koji je okovao Srbiju suvise dobro znaju kako su postali to sto jesu i kako su dobili to sto drugi nemaju.
Taj paralelni sistem, zapravo, predstavlja jedini centar odlucivanja, jedinu pravu moc, dok onaj zvanicni cini samo glasacku masinu koja vec donijetim odlukama daje privid legitimiteta. Zato se vise nikada nece moci napisati politicka istorija Srbije ovog doba jer paralelni, stvarni sistem koji vlada Srbijom pociva na epskoj, nepisanoj komunikaciji. Cistke u pravosudju, izvrgavanje ruglu parlamenata, vlada i medija, imaju za cilj ne samo da otklone dzepove otpora, spontanosti ili naivnog vjerovanja u Ustav i zakone Srbije, vec da svakom gradjaninu ponaosob pokazu - uz pomoc propagande ili direktnog terora - koliko je tajni sistem vladavine nadmocan nad zvanicnim, koliko je opasnije suprotstaviti se njemu i koliko je ugodnije biti s njim u ortakluku. Tako, razne nesrece koje se, je l' da, spontano desavaju po nalogu tajnog sistema - istrazuje javni sistem. To ja nazivam idealnim sistemom politicko-socijalnog sadizma.
Treci cilj predstavlja krunu srpskog vracanja u proslost i bjekstva od postkomunistickih stvarnih reformi bilo kojeg tipa. Naime, sve sto je Milosevic uradio od 1996. naovamo vodilo je Srbe ka samo jednom zakljucku: uz neke poznate izuzetke, moze da postoji opozicija koja je korumpirana, moze da postoji opozicija koja je zaplasena, moze da postoji opozicija koja je poslusna i moze da postoji opozicija koja je koaliciona. Kad je opozicija u ovoj deceniji mogla da ugrozi Milosevica, dva puta na ulici, dva puta u institucijama - ona to nije htjela. Sloba je onda napravio najjacu policiju u Evropi kako ne bi zavisio od raspolozenja mase na srpskim trgovima - ako se ikada vise skupe. A onda, kao drugu stranu iste ploce, napravio je sve kako bi srpska opozicija shvatila koliko je bez nade na uspjeh njen mars kroz institucije sistema!
Drugim rijecima, Vodja kaze opoziciji: ako u Novom Vijeku izadjete na ulice, prebicu vas, osuditi na robiju i zabraniti vam stranke. Ako, pak, idete kroz institucije - smijacu vam se u brk, koristicu stvorenu glasacku masinu da vas javno ponizavam i pusticu radikalske janicare da vam isisaju krv. Ako se zalite, sudice vam moje sudije; ako objelodanite problem, razapece vas moji mediji; ako se suvise kurcite, zakucace vam moja policija na vrata; ako se dogovarate oko neceg zesceg, poslacu vam neidentifikovane maskirane objekte. Tako cete shvatiti da ne zivite u Evropi vec u mojoj drzavi. A kad zivite u mojoj drzavi, onda ste moje vlasnistvo. Sta god da vam uradim, svijet ce se zgrazavati sedam dana a onda ce naci nesto zanimljivije u Somaliji ili na Mauricijusu.
Sta je, dakle, pouka za srpku opoziciju sa kojom ona ulazi u godinu svoje propasti? Naravoucenije glasi: predjena je tacka do koje je neka borba kroz institucije sistema imala smisla. Milosevic je to namjerno uradio; bas kad se srpska opozicija, u januaru i februaru, slozi da mart bude mjesec ulica i trgova, Sloba ce raspisati lokalne izbore i ta ce ponuda razbucati zajednicki front opozicije kao stari prezervativ. Vrativsi tada igru u institucije, odnosno, ponudivsi mogucnost izbora, on odvaja manjinske stranke od matice ulicnih protesta, zatim dovodi u dilemu sve stranke koje vladaju gradovima - hoce li ih prepustiti bez borbe, suprotstavlja Vuka i Djindjica, prebacuje lopticu odgovornosti za nerede na one koji nece izbore i tako ulazi u jesen, preko snazne kampanje za povratak na Kosovo (ljeto) i u parlamentarne izbore sa politickom freskom koja odgovara sadasnjoj.
Samo drugacija moc moze da ogranici postojecu, samo druga snaga moze da ogranici sadasnju, samo drugi interes moze da se suprotstavi postojecem. Ima li te snage, moci, interesa na vidiku? Mogu li samo nesrecni da budu sreca Srbije, ma koliko ih je?
Ja sam pesimista. Ne samo zato sto nisam optimista vec sto sam, prije svega, realista. Ova decenija, kao zbirka nedjela, za Srbe se ne zavrsava ovom godinom. Ovaj sistem gdje postoji mali Frojd, mali Marks i mali Hitler od Srba je nacinio invalide komunizma, zrtve populizma i sirocad hladnog rata. Takav sistem ne okoncava se ni brzo, niti lako. Pogotovu ako oni koji su od Srbije napravili mjehur od sapunice, a zatim Srbiju kao balsamovani les, ne oklijevaju da je pretvore u saku pepela. To jos nismo bili, ali ne gubimo nadu da hocemo! Ovdje Djeda Mraz lako ispunjava takvu vrstu zelja.
