Izvor: Politika, 19.Jul.2006, 12:00 (ažurirano 02.Apr.2020.)
Ogledanje muzeja
Aleksandra Ristanović, umetnički projekat "Refleksije Musée d`Orsay" u galeriji Kulturnog centra Beograda
Razvijen konceptualni pristup prirodi umetnosti i naglašena osetljivost utemeljeni su u idejnoj, vremenskoj i generacijskoj bliskosti jednog broja autora sa recentne scene. U ovom problemskom kontekstu može se locirati i autorski rukopis Aleksandre Ristanović. U drugoj polovini devedesetih, na samom početku njene umetničke karijere, kritika je visoko cenila njen upadljiv >> Pročitaj celu vest na sajtu Politika << individualni pristup, a nagrada Oktobarskog salona (1998) i učešće na relevantnim izložbama (Bijenale mladih u Vršcu, Memorijal Nadežda Petrović) značajne su odrednice u ovoj umetničkoj biografiji.
Iseljavanje stanovnika iz eks Jugoslavije, intenzivirano 90-ih godina, nastavlja se i danas a novi talasi mladih i obrazovanih traže utočište na različitim tačkama sveta. I Aleksandra Ristanović živi u Velikoj Britaniji ali reputacija afirmisanog mladog umetnika iz Srbije nije prenosiva u drugu sredinu. Životna praksa potvrđuje da društvene i umetničke norme nove sredine savlađuju samo izdržljivi i ljudi sa vizijom. U premošćavanju egzistencijalnih i drugih problema održati stvaralački kontinuitet ravno je podvigu a, često je podrška matice u osetljivom trenutku krucijalna.
Novi projekat Aleksandre Ristanović, "Refleksije Musée d`Orsay", postavlja otvorenu dijalošku ravan između istorije mesta i njegovog kulturnog identiteta, njegove izmenjene funkcije i statusa "besmrtne" umetnosti, između potrošača kulture i njenih artefakata. U tom refleksivnom posmatranju sopstvenih, tuđih i umetničkih moći (i nemoći) merenih ljudskim vekom, broj posetilaca Musée d`Orsay, 15.000 dnevno, zasenjuje sve naše ideje o muzejskoj strategiji i biznisu u kulturi. Ni informatička era koja kao maligno tkivo zagušuje životni prostor nije umanjila ekskluzivnost muzejskih postavki i interaktivnu komunikaciju delo – posetilac. U kontekstu rada Aleksandre Ristanović svakako je bitna i istorija ove zgrada i njene smele promene; sagrađena je u 18. veku kao hotel, potom je postala železnička stanica a 1986. muzej. Putnici i vozovi zamenjeni su umetničkim delima i posetiocima; frekventnost jedne vrste kretanja i mirovanja zamenjena je drugom vrstom istih stanja. Serija uvećanih printova fotografija ovog muzeja fokusira prostorne, umetničke i ljudske komunikacijske kodove.
Ogledalska slika ovog frekventnog mesta reflektuje različite modele razmene informacija u kojem se sustiču autentično i artificijelno. I provokacija zavodljivog javnog prostora pripada subverzivnom konceptu preformulacija.
Poetski i likovni koncept projekta "Refleksije Musée d`Orsay" pored fotografija, čine i objekti – reljefi sa motivima dela iz ovog muzeja. U okviru ovog multimedijalnog projekta, komplementarnost fotografija i reljefa je očita, komunikativnost fotografije sučeljena je sa decentnim reljefima koji po svojoj rafiniranosti podsećaju na izradu gema i kameja.
Aleksandra Ristanović istančanim jezikom umetnika 21. veka postavlja nepretenciozna i suptilna pitanja o etičkoj postojanosti utvrđenih sistema u kojima je samokritičnom humanisti tesno.
Ljiljana Ćinkul
[objavljeno: 19.07.2006.]
