Izvor: Blic, 26.Avg.2008, 08:37 (ažurirano 02.Apr.2020.)
Nostalgija Stanka Abadžića
Najsažetiji sud o snimcima hrvatskog fotografa dao je njegov američki galerista Aleks Novak: „Sa ovih fotografija zrači istočnoevropska osetljivost iz koje se naslućuje magično, ali i strahopoštovanje prema svakodnevnim događajima i trenutak vremena koji veliku fotografiju čini tako očaravajućom".
Prvi utisak na Abadžićevoj beogradskoj izložbi jeste da su pred nama radovi u najboljoj tradiciji crno-bele fotografije, utemeljene na opusu Anri-Kartjea Bresona. Prag >> Pročitaj celu vest na sajtu Blic << je samo poslužio da se pronađu motivi koji zapravo oslikavaju viziju fotografije, jer je Abadžić u tom gradu živeo sedam godina, u njemu našavši utočište poput mnogih naših mladih ljudi tokom ratne decenije. U praškim ulicama Abadžić nije snimao turističke razglednice, već ambijente koji odišu setom za nekadašnjim vremenima, kao što su kaldrma ispod fenjera, čistač snega na trgu, neobično drvo ispred kuće, stepenište u puzavici... Najčešće je na njima i bicikl, kao paradigma vremena.
Sve bi na Abadžićevim fotografijama odavalo utisak zaboravljenog mira u gradu, da nema senki. Senke ljudi i bicikala su gotovo svuda: radi dinamike žvota, ali i radi kompozicije koja mora da ima centralnu tačku.
Iako na Abadžićevim fotografijama nema ničeg pretencioznog, senzacionalnog, ekstravagantnog, glamuroznog , socijalnog, one nam upravo svojim skrovitim detaljima koje još samo snimatelji primećuju, nude da li dušu Praga ili autorovu - svejedno je. Reč je o nenametljivoj izložbi koja vas već na prvi pogled uvlači u estetiku lepog, kao neku vrstu idile koja negde i dalje postoji ali nemamo kad da je zapažamo. Izvući je na videlo zvuči romantično. A kad toga postanete svesni, još više će vam se dopasti Abadžićeve fotografije, kao što su se dopale Pražanima koji su mu čak priredili retrospektivu u Komornoj galeriji „Dom Josefa Sudka". A kad Prag sa svojim fotografskim renomeom nekome taj plezir učini, i drugi poštuju reference.
