Izvor: Blic, 13.Mar.2011, 01:30 (ažurirano 02.Apr.2020.)
Ničiji ljudi
Azilanti - čiji su oni ljudi? Parafraziram davni stih Danijela Dragojevića, koji je pitao: gdje nam je domovina, tamo otkud smo otišli ili tamo kamo smo pošli? Srbija je tzv. tranzitna zemlja, preko nje idu staze kojima su od pamtivijeka putnici putovali u potrazi za hljebom, za srećom ili spasom, pa tako i danas mnogi sa istoka, hrleći na zapad, ovuda prolaze. Nevidljiva vojska gladnih i siromašnih neprekidno nasrće na granice, na bodljikave žice i radare, na dobro čuvane države, nevoljne >> Pročitaj celu vest na sajtu Blic << da ugoste nesrećne. Najvećma su nesretnici iz Azije i Afrike, kao nekadašnji robovi, slabo pismeni i nikakvi, spremni na najgore.
Smještaju ih, kad ih uhvate, u prihvatne logore, neke zadrže, ostale vraćaju, nastojeći na svaki način da se oslobode neželjenih gostiju, nepotrebnog tereta. U doba prosperiteta još bi bili dobrodošla jeftina radna snaga, idealna za najteže, za prljave poslove, ali danas, kad je kriza, kad i domaća čeljad gubi posao, sad nema ni milosrđa ni potrebe. Doduše, mjerila su u bogatih relativna pa oni što su dizali larmu protiv zida u Berlinu danas podižu iste takve zidove protiv Meksikanaca i Palestinaca, ali moćne medijske imperije ova današnja žalost iz nekog razloga ne zanima.
Odjedared potmula i vazda prisutna ksenofobija izbija na vidjelo. Ono što se nekoć vezivalo za pokrete i parole ekstremne desnice sad dobija pravo građanstva i među takozvanim pristojnim svijetom, pa tako i lideri velikih zapadnih zemalja, političari sa sredine političkog spektra, dozvoljavaju sebi izjave koje bi se u čestitijim vremenima svrstavale u govor mržnje.
Čovjek je, međutim, kao riba ili kao voda. Neke se jegulje penju uz slapove, a voda ima svoje podzemne prolaze, samo njoj poznate. Tako će i ovi sa splavova i čamaca, iz jaruga i budžaka, spakovani ko sardine, presovani i čemerni, na kraju naseliti bogate krajeve. I carski se Rim dugo opirao, a onda su ga zauzeli Goti i Vizigoti.
