Izvor: Blic, 05.Okt.2004, 12:00 (ažurirano 02.Apr.2020.)
Ne masturbaciji
Ne masturbaciji
Za razliku od antičkog doba, vreme dominacije Katoličke crkve bilo je karakteristično po velikom strahu od masturbacije. Ona je opsesivno opsedala mnoge 'edukatore' koji su, da bi je negativno označili, koristi eufemizme: tajni greh, samoprljanje, usamljenički porok, lični blud i sl. Sve do 18. veka 'Onanov greh' se smatrao moralno neispravnim, a onda su teolozi i lekari počeli da opisuju nepovoljne emocionalne i fizičke posledice masturbacije. Ko se ne bi >> Pročitaj celu vest na sajtu Blic << uplašio kada bi mu autoriteti onog vremena, kao posledice masturbacije, navodili malaksalost, slabljenje pokreta i čula, naročito vida - sve do slepila, impotenciju, ludilo, sušenje kičmene moždine, psihičko i fizičko propadanje i umiranje od moždane kapi zbog iscrpljenosti mozga. U 19. veku shvatanja o štetnom dejstvu masturbacije 'potvrdili' su lekarski autoriteti, pa je strah od masturbacije postao veoma rasprostranjen. Mnogi psihijatri masturbaciju su oglasili uzrokom nastanka psihičkih poremećaja (degeneracije, neurastenije, neurotskih poremećaja itd), što je još više produbilo taj strah. Tek posle II svetskog rata, ravojem nauke i slabljenjem dogmatskih uticaja crkve, ta i takva shvatanja počela su da se menjaju, pa se danas masturbacija smatra prirodnim fenomenom koji ne dovodi ni do kakavih štetnih posledica po psihički i fizički integritet ljudi.
