Izvor: RTS, 08.Jul.2009, 15:52 (ažurirano 02.Apr.2020.)
Nastavak afere Đureković
Policija je u Širokom Brijegu, po Inetrpolovoj poternici, uhapsila Ivana Lasića, zbog sumnje da je umešan u likvidacije hrvatskih emigranata u Nemačkoj, osamdesetih godina prošlog veka, među kojima je i jedan od nekadašnjih direktora INE.
Po nalogu nemačkih vlasti, policija je u Širokom Brijegu (BiH) uhapsila Ivana Lasića (75), zvanog Gorankić, traženog zbog sumnje u umešanost u ubistva hrvatskih emigranata u poslednjim decenijama prošlog veka.
Lasić >> Pročitaj celu vest na sajtu RTS << se sumnjiči i da je zajedno sa još trojicom hrvatskih državljana 1983. u Volfratshausenu u Nemačkoj ubio hrvatskog emigranta, nekada jednog od direktora zagrebačke INE, Stjepana Đurekovića.
Lasić je, prema tvrdnji nemačkih pravosudnih organa, u likvidacijama učestovao zajedno sa Josipom Perkovićem, Zdravkom Mustačom i Borisom Brnelićem, a svi su bili pripadnici tajne partijske policije (SDB).
Kako javlja portal Pollitika.com Perkovićev sin Saša sada je savetnik za nacionalnu bezbednost predsednika Hrvatske Mesića, Mustač je stric Bianke Matković, već najavljene kao ministra bez portfelja u novoj Vladi premjerke Jadranke Kosor, a Brnelić je rođeni brat bivšeg gradonačelnika Rijeke Ivana Brnelića.
Viši sud u Minhenu prošle godine je zbog ubistva Đurekovića na doživotni zatvor osudio Hrvata Krunoslava Pratesa i utvrdio da je presudnu ulogu u likvidaciji imao i Josip Perković.
Sud je je zaključio da je Đureković ubijen prema nalogu tadašnjeg predsednika Predsedništva SFRJ Mike Špiljaka, koji je sumnjao da bi Đureković mogao da otkrije finasijske marvelzacije njegovog sina Vanje Špiljka u zagrebačkoj INI.
Mada je na suđenju prošle godine Vanja Špiljak opovrgao te tvrdnje, Sud se više oslonio na iskaze svedoka optužbe, koji su bili nedvosmisleni u stavu da je iza ubistva Đurekovića bio sam vrh nekadašnje Jugoslavije.
Slučaj Đureković
Stjepan Đureković je od Drugog svetskog rata bio na najvišim dužnostima u zagrebačkoj INI, a 1982. je, dok je bio direktor marketinga tog preduzeća, emigrirao u Nemačku, pridružio se ustaškoj emigraciji i potom izdavao knjige u kojima je veličao taj pokret.
Jugoslovenske vlasti su od nemačkih zatražile ektradiciju, koja je odbijena, a bezbednosne službe Zapadne Nemačke su Đurekoviću dale punu zaštitu, što je ovaj slučaj lansiralo u žižu svetske javnosti.
Po Đurekovićevom bektvu u jugoslovenskoj javnosti se pojavila informacija da je u toku rata bio u ustašama, kao i sumnja da je sve vreme posle rata radio za zapadnonemačku tajnu službu (BDN).
Komunističke vlasti su tvrdile da je Đureković u emigraciju pobegao da bi izbegao hapšenje zbog privrednog kriminala, ali su se, istovremeno, na najvišim forumima otvorile debate o lošoj kadrovskoj politici u Savezu komunista, koja omogućava da nekadašnji ideološki neprijatelji dospevaju na veoma značajne funkcije.
Đureković je nađen godinu dana posle emigracije izrešetan u podrumu štamparije koja je izdavala njegove knjige, a agencija Dojče Pres javila je da takav način likvidacije nosi jasan pečat jugoslovenske Udbe.
