Izvor: Blic, 25.Mar.2006, 13:00 (ažurirano 02.Apr.2020.)
Kuću ruše 42 godine
Kuću ruše 42 godine
BOR - Zoran Mikulović imao je 10 godina kada je njegov otac kupio kuću na atraktivnoj lokaciji u Ulici Moše Pijade 86 u Boru. Još tada, 1964. godine, njegov otac je podneo zahtev za adaptaciju objekta kako bi uveo vodu, grejanje, popravio struju, ali mu je molba odbijena uz obrazloženje da je objekat predviđen za rušenje. Od tada pa do danas, 42 godine opštinska administracija Mikulovićima na sve njihove molbe odgovara isto - da je objekat >> Pročitaj celu vest na sajtu Blic << predviđen za rušenje.
Nema Boranina koji svakodnevno ne prođe kraj pomenutog zdanja pitajući se dokle će stajati neupotrebljen. Kada se pogleda kroz rešetke ograde od masivnog gvožđa, vidi se dvospratni objekat do čijeg potkrovlja vode drveni basamci. Kuća je dvadesetih godina prošlog veka sazidana u stilu tadašnje arhitekture radničkog naselja, i jedna je od poslednjih zdanja koje podseća na stari Bor. Smeštena je do samog gradskog šetališta i ističe se zidom od čuvenog žagubičkog kamena koji s jedne strane obavija ovu starinu. U dvorištu se razaznaje bunar koji više niko ne koristi, travnati park zarastao u korov i oronula dvospratna kuća koja nakon ulaganja može biti pravi spomenik kulture.
Pošto mu se smučilo da u 21. veku u centru grada živi bez kupatila i upotrebljava poljski klozet jer nije smeo da ulaže bez dozvole, Mikulović sa sa suprugom sinom i majkom iz rođene kuće započinje podstanarski život.
Ponovo je presavio tabak i od novih opštinskih vlasti zatražio dozvolu da objekat renovira i prenameni u atraktivni poslovni prostor. Usledio je isti odgovor uz napomenu da se na tom mestu u budućnosti predviđa parking.
- Imao sam nameru da od stare kuće načinim ekskluzivni restoran u kojem bi provejavao duh nekadašnjeg Bora. Pronašao sam investitora koji je bio spreman da uloži novac, ali je administracija ostala neumoljiva - jada se Mikulović.
- Više od četiri decenije trpim ponižavanje i maltretiranje opštinskih službi. Ugroženo mi je osnovno ljudsko pravo na život jer se, i pored kuće, kao penzioner RTB-a potucam od nemila do nedraga. Gde god se pojavim, osećam se kao da prosim - kaže on.
Saša Trifunović
