Izvor: Politika, 09.Okt.2007, 12:00 (ažurirano 02.Apr.2020.)
Dijalog kompozitora
U vremenima kada se pitamo ima li srpsko-hrvatskog dijaloga, može li ga biti, suštinskog i neopterećenog, događa nam se kulturni dijalog, bolje reći, kompozitorski, na koncertu u sali Beogradske filharmonije.
Ansambl "Dušan Skovran" postavlja na istom programu dvoje kompozitora približnog životnog doba i iskustva, Iva Josipovića (Hrvatska) i Ivanu Stefanović sa odabranim delima, ne najnovijim i nepoznatim.
Bolje je porediti se i usaglašavati sa onim delima koja su >> Pročitaj celu vest na sajtu Politika << u svojim sredinama već stekla značajnu reputaciju i predstavljaju međaše u opusima oboje kompozitora. To sasvim sigurno možemo reći za dva dela Ivane Stefanović ("Četiri noćna zapisa", "Drvo života") a sa manje sigurnosti za opus Iva Josipovića (1957) koga se svi sećamo iz osamdesetih godina prošlog veka kada je njegova kompozicija Samba da camera osvojila prvo mesto na Međunarodnom takmičenju Muzičke omladine. Od tada, tek poneka vest sa Zagrebačkog bijenala... Koncert je započeo upravo ovom poznatom kompozicijom, koja je u revidiranoj i skraćenoj verziji (iz 2005) sada nazvana Samba brevis i postala "bis" kompozicija i jedna od najizvođenijih hrvatskih u zemlji inostranstvu.
Posle efektne zahuktale igre, jedno davnašnje delo Ivane Stefanović "Četiri noćna zapisa" (1992) odjednom se rasprslo u mozaike sličica koje je maestralno spojio odlični violista Panta Veličković. Meditacija, nostalgija i neumitna patnja – postale su sadašnje i žive.
"Susreti u snima" Iva Josipovića za mecosopran i gudački orkestar iz davne 1979. i u mladalačkim počecima svedočili su u osluškivanju inspirativnog teksta koji nam je ostao nerazgovetan u tumačenju masnog, dubokog alta Sofije Ameli.
"Drvo života" (1997) Ivane Stefanović bila je najbolje izvedena kompozicija na programu, za čije se novo slušanje i doživljavanje veoma pobrinuo dirigent Tonči Bilić. "Delo s nadom", kako ga naziva autorka, ispreplelo se ispred nas u svilenim nitima moćne orkestracije za gudački orkestar, i forme koja drži napregnutost emocija do kraja. Kondenzovana, snažna, primamljujuća slika i vizija.
Poslednja kompozicija "Dernek" (1986) Iva Josipovića demonstrirala je autorovu poetiku koja kazuje da je muzika svečanost, radost i veselje, pa je u tu svrhu dodao dva klavira i udaraljke i ceo koncert se završio "bisom", izvanredno uspelim završetkom iste kompozicije. Bravuroze udaraljki , naročito Sonje Lončar, obeležile su izvođenje i svele opšti utisak o veoma uspeloj večeri orkestra "Dušan Skovran" i njihovoj misiji u približavanju kulturnih vrednosti dva naroda.
[objavljeno: ]
