Izvor: Blic, 29.Avg.2010, 01:05 (ažurirano 02.Apr.2020.)
Demokratija u Srbiji i dalje marginalna
Kada upoređujemo vlade danas, deset godina posle 5 oktobra, moraju se uočiti promene u odnosu na vreme Slobodana Miloševića.
Prvo, ne može se govoriti o diktaturi i autokratiji, jer se do sada izmenilo nekoliko vlada i vladajućih koalicija i pre je u pitanju nesigurnost kuda postoktobaraske vlasti vode Srbiju; i drugo, na vlasti se smenjuju partije različitih orijentacija i ne može se govoriti o homogenoj politici, niti o jednopartijskoj vlasti. Ali nisu se izmenile neke >> Pročitaj celu vest na sajtu Blic << bitne karakteristike u strukturi i mehanizmima vladanja: i dalje postoji nedemokratska podela vlasti – jer formalna podela ne obezbeđuje nezavisnost zakonodavne i sudske vlasti od izvršne vlasti, koja i dalje ima dominantnu ulogu. Partijski pluralizam nije izmenio karakter "partijske države”, već je samo po feudalnom ustrojstvu podelio sektore vlasti prema partijskom principu. Ono što karakteriše rukovođenje u nedemokratskoj državi je "vladanje” – odnos koji državno rukovodstvo uspostavlja sa građanima koji je jednosmeran, jer se o svemu odlučuje odozgo, nema stvarne komunikacije sa građanima i oni se ne podstiču na građansku participaciju. Partijska retorika i realna politika vladajućih koalicija su u raskoraku. Dosadašnje vlasti nisu shvatile razliku između autoritarnog vladanja, koje tretira građane kao poslušne podanike, i demokratskog upravljanja, gde se nužno uspostavlja komunikacija između rukovodećih struktura i građana. Postoktobarske vlade nisu shvatile da se bez izgradnje civilnog društva ne može razviti demokratija, a demokratski elementi današnjeg društva su marginalni u Srbiji i posle deset godina od rušenja starog režima. Na pitanje zašto se održavaju autoritarna struktura i mehanizmi vladanja u postoktobarskoj Srbiji, može se kratko odgovoriti: zato što se celokupno dosadašnje istorijsko iskustvo i bivše Jugoslavije i srpske države temeljilo na autoritarnim principima, i to nije bila samo spoljna košulja koju bi lako mogli skinuti, već nasleđeno unutrašnje tkivo i mentalitet, ne samo državnih institucija, već i njihovih stanovnika. Znači, treba menjati i sebe same (i rukovodstvo i građane) da bismo neometano krčili puteve ka demokratiji.
